Χίος, Κυριακή 8 Δεκεμβρίου

Τι να σκέφτεται άραγε ένα... πρωτάκι;

Σάβ, 14/09/2019 - 19:06
Ευγενία Κώττη

Τι να σκέφτεται άραγε ένα πρωτάκι που σε λίγο θα το ξυπνήσει η μαμά του για να πάει σχολείο;

Ή η εργαζόμενη μητέρα που πρέπει να ξυπνήσει επίσης αξημέρωτα για να μαγειρέψει, να ετοιμάσει τα παιδιά. Πόσοι αλήθεια από μας θα σκεφτούμε εκείνες τις Ηρωικές - Μητέρες που αδιάκοπα, χωρίς ίχνος διακοπών με απέραντη αγάπη και αφοσίωση, μεγαλώνουν παιδιά ΑμεΑ;

Πάνω στο ψυγείο το πρόγραμμα των παιδιών τους δεν γράφει μόνο τα εξωσχολικά μαθήματα, αγγλικά, γαλλικά ή γερμανικά, χορό, στίβο, ποδόσφαιρο κλπ. Το πρόγραμμα μιας ΜΗΤΕΡΑΣ- ΗΡΩΙΔΑΣ παιδιού ΑμεΑ, γράφει τις ώρες μετά το σχολείο, λογοθεραπεία, εργοθεραπεία, φυσικοθεραπεία.

Έτσι η απειροελάχιστη πιθανότητα που είχαν να ξεκουραστούν έστω και για ένα τέταρτο, ακόμη και μια μέρα είχε..48 ώρες, εξανεμίζεται. Ούτε το παιδί της ΑμεΑ, ούτε και εκείνη δεν έχει δικαίωμα να πάρει μια ανάσα έστω και λίγων λεπτών. Τρέχει, τρέχει, τρέχει. Με το παιδί αγκαλιά, συχνά, υποχρεωμένη να του αλλάζει πάνα γιατί λερώθηκε. Να του μιλάει κι ας μην μπορεί να απαντήσει, να προσπαθεί να του "θεραπεύσει" τα "τραύματα" που ίσως κάποια άλλα παιδιά, έκαναν στην ευαίσθητη ψυχούλα τους.

Σε αυτές τις μητέρες, που από την ώρα που θα ξυπνήσουν μέχρι την ώρα που θα κλείσουν τα κατάκοπα μάτια τους, δεν παίρνουν ούτε μια ανάσα για τον εαυτό τους, χρειάζεται μια ειδική μνεία. Πολύ περισσότερο αν έχουν και άλλα μικρότερα ή μεγαλύτερα παιδιά.

Μπροστά σε αυτές τις μητέρες, τους γονείς που δίνουν όλο τους το είναι, δεν μπορεί παρά να ΥΠΟΚΛΙΘΕΙ κανείς, για το μέγεθος, το βάθος και την ποιότητα της αγάπης τους στα παιδιά τους! Κι ας είναι συνήθως μόνες, μόνοι, παρά τις μεγαλόστομες, ανέξοδες εξαγγελίες της Πολιτείας ότι θα σταθεί αρωγός στο πλευρό τους.

Ας γίνουν σεβαστά τα παιδιά τους στην κοινωνία του σχολείου, αλλά και σε αυτήν που κυκλοφορούν, στην πορεία εντάσσονται.

Καλή δύναμη στις Μητέρες, τους Γονείς, την οικογένεια όπου μεγαλώνουν τα παιδιά ΑμεΑ, αλλά και στους εξειδικευμένους εκπαιδευτικούς που αφιερώνονται ειλικρινά, με αγάπη σε αυτά ,ώστε να έχουν σε βάθος χρόνου, μια κατάλληλη αγωγή, υποστήριξη, ώστε να μπορούν να στηρίζονται περισσότερο στις δυνάμεις τους και να κατανοούν περισσότερο τον κόσμο γύρω τους. Και μέσα τους!