Χίος, Τετάρτη 15 Ιουλίου

Ανιαρή παραμονή…

Πέμ, 09/04/2020 - 10:48
Παραμονές Πάσχα την εποχή του κορωνοϊού

Τρεις ημέρες πριν τη Βαγιανή Κυριακή, τέσσερεις πριν τη Μεγαλοβδομάδα και δέκα πριν το Πάσχα και η νέκρα στην αγορά συνεχίζεται… Παραμονιάτικη η εβδομάδα που διανύουμε, αλλά πώς να την καταλάβεις με την αγορά κλειστή; Είναι εντελώς ανιαρή! Βόλτες δεν κάνουμε, έτσι κι αλλιώς με τον υποχρεωτικό εγκλεισμό, αλλά και να κάναμε τι θα βλέπαμε; Μιαν έρημη Απλωταριά, μια το ίδιο έρημη Βενιζέλου, Ροδοκανάκη, προκυμαία και λοιπά. Και όταν κάτι είναι έρημο, δεν έχει και ζωή. Και αφού δεν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει τίποτα. Ένας άλλου είδους θάνατος…

   Ξέρουμε όλοι ότι η παραμονή μεγάλων γιορτών πάντα είναι διαφορετική. Η ζωή είναι διαφορετική καθώς η κίνηση στους δρόμους αυξάνεται και πληθύνεται. Και, αν θέλετε, οι παραμονιάτικες μέρες δίνουν την ευκαιρία στον καθένα να ξεφύγει από την καθημερινότητα. Θα βγει, θα μπει θα ανταλλάξει ευχές, θα αγκαλιαστεί, θα φιληθεί. Φέτος ούτε ευχές, δια ζώσης τουλάχιστον, ούτε αγκαλιές, ούτε φιλιά. Φέτος τα ξεχνάμε όλα αυτά αναγκαστικά και υποχρεωτικά…

   Και, βέβαια, η όποια παραμονή πώς συνδέεται και πώς συνδυάζεται για τους περισσότερους τουλάχιστον; Με ψώνια κάθε είδους…Κι ένα παραπάνω τις μεγάλες παραμονές των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς, του Πάσχα, του 15αύγουστου… Όταν και τα μαγαζιά βάζουν τα «καλά» τους, οι έμποροι τα πλατιά χαμόγελά τους, το σούρτα - φέρτα θυμίζει άλλες όμορφες εποχές των νιάτων μας… Ούτε διάφορα μπιχλιμπίδια πασχαλινά, ούτε λαμπάδες, ούτε σούβλες, ούτε, ούτε, ούτε…

   Όλα κλειστά και έρημα με εξαίρεση τα σούπερ- μάρκετ, τα κρεοπωλεία και κάποια άλλα μαγαζάκια για τα απολύτως απαραίτητα. Και τα ζαχαροπλαστεία για να γλυκάνουν την πίκρα μας.

   Τούτες οι παραμονές είναι πρωτόγνωρες… Ακόμα και στις πιο δύσκολες εποχές, που περάσαμε σαν χώρα, ποτέ οι άνθρωποι δεν είχαν βιώσει παρόμοιες καταστάσεις. Να πλησιάζουμε στη Μεγαλοβδομάδα και να είμαστε τόσο κατηφείς και μουτρωμένοι. Άλλοι σε μικρότερο κι άλλοι σε μεγαλύτερο βαθμό. Όμως πρέπει να το ξεπεράσουμε και να μην ψυχοπλακωνόμαστε γιατί μόνο στον εαυτό μας κακό κάνουμε. Το παλεύουμε ο καθένας με το δικό του τρόπο και αισιοδοξούμε ότι δεν θα αργήσει η μέρα που θα αναστηθούμε!

Σχετικά Άρθρα

Δευ, 13/07/2020 - 08:01
Αποχαιρετώντας έναν αγαπητό φίλο, τον Στέλιο Κουϊμάνη, που μπάρκαρε

Μία από τις αιτίες που εγκατέλειψα τα βαπόρια, 36-37 χρόνια πριν, ήταν ότι δεν άντεχα τους αποχαιρετισμούς, όταν μπάρκαρα… Από τη στιγμή που μάθαινες ότι αναχωρείς, μέχρι εκείνη που ετοιμαζόταν η βαλίτσα, η κατήφεια και η στενοχώρια μέσα στο σπίτι ήταν ό,τι χειρότερο. Και όταν έφτανε εκείνη η ημέρα, τα βλέμματα προσπαθούσαν να αποφύγουν το ένα το άλλο, η γυναίκα ήταν σαν Μεγάλη Παρασκευή, τα μάτια βουρκωμένα και παραπονεμένα, τα παιδιά σε τραβούσαν από το παντελόνι φωνάζοντας «μπαμπά μη φεύγεις» όταν έβγαινες από την πόρτα του σπιτιού, για το λιμάνι ή το αεροδρόμιο. Και το μυαλό σου τριγύριζε και στους μεγάλους, σε ηλικία, γονείς που άφηνες πίσω, επιστρέφοντας αν θα τους εύρισκες ζωντανούς. Βλέπετε, εκείνα τα χρόνια, τα μπάρκα δεν ήταν εξάμηνα αλλά δωδεκάμηνα και δεκαοκτάμηνα…

Ήταν μια κατάσταση που, όλα αυτά τα 8 χρόνια που ταξίδευα, δεν μπόρεσα ποτέ να ξεπεράσω… Και η αλήθεια είναι ότι δεν διαρκούσε και πάρα πολύ, καθώς φτάνοντας στον Πειραιά είχες άλλες έγνοιες στο κεφάλι σου. Να πας στο γραφείο, να τακτοποιηθούν οι τελευταίες εκκρεμότητες, να πας στο τότε Ελληνικό, να μπεις στο αεροπλάνο για το λιμάνι προορισμού σου. Εκεί, πια, μέσα στο αεροπλάνο, το έπαιρνες απόφαση και άρχιζες να ηρεμείς, κατά κάποιο τρόπο, αφού δεν μπορούσε να γίνει και διαφορετικά… Και αφού έφτανες και στο βαπόρι, ε, τότε πια έκανες τα πικρά γλυκά, και η ζωή συνεχιζόταν…

Τα θυμήθηκα όλα αυτά τις προάλλες, πηγαίνοντας να αποχαιρετήσω έναν αγαπητό φίλο, τον Στέλιο Κουιμάνη (φωτό), που μπάρκαρε. Και καθώς τον αποχαιρετούσα «εμνήσθη ημερών αρχαίων» και συγκινήθηκα. Και συγκινήθηκε κι αυτός και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του καθώς τον αποχαιρετούσε και η Φρόσω που κι αυτή βούρκωσε…

Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί, αλλά τις περισσότερες φορές αναγκαίοι και απαραίτητοι, είτε για το εσωτερικό είτε για το εξωτερικό… Αυτή όμως είναι η ζωή! Γι’ αυτούς που φεύγουν κι αυτούς που μένουν.

Του Δημήτρη Φρεζούλη