Ο Αριστείδης, ο γιος του Λυσιμάχου, υπήρξε μία από τις κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες που ανέδειξε η Αρχαία Αθήνα. Η συμπεριφορά του αυτή και η εν γένει πολιτεία του στα δημόσια πράγματα, η εντιμότητα και η ευθυκρισία που τον διέκρινε, του χάρισε το προσωνύμιο Δίκαιος που τον συνόδεψε σε όλη του τη ζωή. Ο Αριστείδης, ο γιος του Γεωργίου Ζαννίκου, εκ Βροντάδου ορμώμενος, θα έλεγα ότι έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τον αρχαίο πρόγονό μας. Μπορεί ο ένας να είχε δραστηριοποιηθεί σε παλιές εποχές, αλλά και ο δεύτερος, στη σύγχρονη εποχή, μας αφήνει το δικό του στίγμα. Τόσο ως άνθρωπος όσο και ως πολιτικός.
Όλα στη φόρα
Πρόσφατα ο Αριστείδης μας χάρισε ένα βιβλίο αυτοβιογραφικό μέσα στο οποίο απαθανατίζεται η ζωή του όλη από τότε που είδε το πρώτο φως της ημέρας μέχρι και την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. «Τα εν οίκω και εν Δήμω» ο πολύ επιτυχημένος τίτλος του, με παράθεση όλων όσα μεσολάβησαν από την παιδική ηλικία του μέχρι και σήμερα. Ο Αριστείδης ξέρει να γράφει και να περιγράφει και το αποδεικνύουν μια σειρά από βιβλία του αλλά και η δημοσιογραφική παρουσία του μέσα από την εφημερίδα «Ενημέρωση». Και γράφει με τρόπο τέτοιο που σε υποχρεώνει να γυρίζεις τη μία σελίδα μετά την άλλη με αδιάπτωτο ενδιαφέρον. Η περιγραφική δεινότητά του και η παράθεση των γεγονότων, προσωπικών και δημοτικών, σε κάνουν να μην θέλεις να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου. Με στρωτή γλαφυρή λογοτεχνική γραφή σου δημιουργεί την αίσθηση ότι κάπου εκεί είσαι κι εσύ και παρακολουθείς από κοντά τα τεκταινόμενα.
Το βιβλίο χωρίζεται σε τρεις ενότητες. Την παιδική και εφηβική ηλικία, όπως και την επαγγελματική σταδιοδρομία, την δημοτική παρουσία του και την αποστράτευσή του από όλα. Και όλα αυτά με νηφάλιο και προσεκτικό τρόπο, ώστε η ροή της ιστορίας της ζωής του να αποτυπώνεται με τη γνωστή μετριοπάθεια και ταπεινότητα που τον διακρίνουν. Και ειδικότερα όλα όσα φορούν τη δημοτική παρουσία του.
Προσκήνιο και παρασκήνιο
Προσκήνιο και παρασκήνιο παρελαύνουν στο «Τα εν οίκω και εν Δήμω» του Ζαννίκου και έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό το τελευταίο αφού μαθαίνουμε και κάποια άγνωστα στοιχεία για τον Αριστείδη. Όμως ο ίδιος προσπαθεί να τα «περάσει» με σεβασμό στους «αντίπαλους». Και έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον οι άνωθεν ενδιάμεσες πιέσεις και προτάσεις για υψηλότερα αξιώματα στον τότε δήμαρχο Ομηρούπολης. Ένας δήμαρχος που υπηρέτησε με συνέπεια το Δήμο του, χωρίς τη γνωστή διαχείριση που είναι συνηθισμένη, και με διαφάνεια. Και παραθέτει όλα όσα είχε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει. Ενδιαφέρον έχει και η παράθεση των εκλογών στο Δήμο με τους αντίστοιχους εκπροσώπους παρατάξεων.
Ουσιαστική είναι και η εν γένει παράθεση της περιρρέουσας ατμόσφαιρας στο Βροντάδο από τα παλιά μέχρι και σήμερα, αλλά και η δημοσίευση πολλών φωτογραφιών που απαθανάτισαν πρόσωπα και γεγονότα.
Συμπερασματικά το βιβλίο του Αριστείδη διαβάζεται ευχάριστα, το ενδιαφέρον είναι έντονο για τη ζωή που ο Ζαννίκος δεν πήρε λάθος και κατάφερε να προσφέρει πολλά. Τόσο επαγγελματικά όσο και ως δήμαρχος. Ένας Ζαννίκος αγαπητός, καλοσυνάτος, αλληλέγγυος, χαμογελαστός, προβληματισμένος ανήσυχος όχι μόνο για το Βροντάδο αλλά και για ολόκληρο το νησί.
Έκδοση: Σύλλογος Αποφοίτων και Φίλων Ανδρεάδειου Γυμνασίου και Λυκείων Βροντάδου.
