Τον ξέρω από τον καιρό που γεννήθηκε μιας και ήμασταν συνομήλικοι και γείτονες με τον πατέρα του, τον συγχωρεμένο τον Γιάννη, που μας άφησε τόσο πρόωρα. Με την Ρούλα ο Γιάννης είχε φτιάξει μια όμορφη οικογένεια και λογικό ήταν και τα παιδιά τους (Φωτεινή και Μιχάλης) να ακολουθήσουν τα χνάρια τους. Μικρός ήταν ζωηρούλης, απ΄όσο θυμάμαι, κάποιες φορές συνόδευε και βοηθούσε και τον πατέρα του που ήταν υδραυλικός. Και τι άλλο έκανε εξ απαλών ονύχων; Είχε κολλήσει με την εκκλησία, με ένα πάθος εκπληκτικό για την ηλικία του. Πού τον έχανες πού τον έβρισκες μέσα στο ιερό του Άι Στράτη. Φαινόταν από τότε ότι ο σκοπός του ήταν να γίνει κληρικός. Είχε, εκτός από μεγάλη αγάπη για την εκκλησία, και ωραία φωνή και μάλιστα με το πέρασμα των χρόνων μετατράπηκε σε αηδόνι. Όχι μόνο στις καθιερωμένες ψαλμωδίες. Μια φορά τον είχα ακούσει να λέει και ένα μικρασιάτικο παραπονιάρικο τραγούδι και με συγκίνησε.
ΕΥΓΝΩΜΩΝ
Και, όπως ήταν αναμενόμενο, έγινε κληρικός σε πολύ νεαρή ηλικία. Παντρεύτηκε κιόλας την Μαρία και έκαναν και τρία παιδιά και «εξορίστηκε» στην μακρινή Ελάτα. Του έλεγα, παπά Μιχάλη, μακριά βρε παιδί μου η Ελάτα, αλλά δεν τον πείραζε. Το αντίθετο μάλιστα. Ήταν ευγνώμων γιατί θα υπηρετούσε σε ένα χωριό. Και όχι μόνο σ΄αυτό αλλά εναλλάξ και σε δύο χωριά των Βορειοχώρων. Στη Σπαρτούντα και δεν θυμάμαι σε ποιο άλλο. Και ο παπά Μιχάλης Ζευγιός, γι' αυτόν το λόγο, με την όλη βιοτή του, την συμπεριφορά και την εν γένει προσφορά του αγαπήθηκε πολύ εκπληρώνοντας την αποστολή του με σεβασμό. Νερό στο όνομά του έπιναν οι Λατούσοι γιατί τέτοιον παπά δεν είχαν ξαναγνωρίσει.
ΨΥΧΗ ΤΕ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙ
Και πρόσφατα μετατέθηκε στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο (νεκροταφείου της πόλης). Και μόνο με σταυρωμένα τα χέρια δεν έμεινε. Πλησίασε με αγάπη και σεβασμό τους ενορίτες του, οι οποίοι τον αγκάλιασαν και είναι συνέχεια κοντά του. Και δεν περιορίστηκε μόνο στην κυριακάτικη λειτουργία, όπως γίνεται συνήθως. Ανέπτυξε μια έντονη δραστηριότητα που εκτιμήθηκε πολύ και συνεχίζει αφιερωμένος ψυχή τε και σώματι, στην ιερή αποστολή του. Αλληλέγγυος και φιλάνθρωπος. Με δράσεις για τα παιδιά, για τους ανήμπορους συμπολίτες για ό,τι χρήσιμο μπορεί να φανταστεί κανείς. Μέχρι και φαγητά, αν περισσέψουν καθημερινά μετά το μεσημέρι από κατάστημα εστίασης, μοιράζει σε όσους έχουν ανάγκη ένα πιάτο φαΐ.
Και, εκτός σχεδόν από τις καθημερινές λειτουργίες, τελεί και ευχέλαια και αγρυπνίες. Και έχει αλλάξει και την εικόνα της εκκλησίας του χάρη στις δωρεές ενοριτών που εκτιμούν την όλη παρουσία και το έργο του.
Ο παπά Ζευγιός είναι η προσωποποίηση της σωστής ιεροσύνης που έγραφα τις προάλλες. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι άλλοι, αλλά προσωπικά αυτόν παρακολουθώ και του βγάζω το καπέλο. Μπράβο του!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ.: Δεκτές και οι δικές σας μαρτυρίες για κληρικούς που γνωρίζετε.
