Χίος, Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου

Για τα 70…

Παρ, 22/11/2019 - 17:56
Για τα 70χρονα

Για τα 70 χρόνια μου, έγραφα την περασμένη Δευτέρα και ήταν εντυπωσιακό πόσες και πόσοι «τσίμπησαν» και τα, υπερβολικά πολλά, σχόλιά τους κατέφτασαν αθρόα. Τα περισσότερα συμπερασματικά και όχι… παρηγορητικά. Σταχυολογώ κάποια από αυτά, έτσι για το «γαμώ το», αλλά και γιατί δεν απευθύνονταν μόνο σε εμένα αλλά και σε πολλούς άλλους που είναι στην ίδια, σχεδόν, ηλικία. Αδέλφια αισιοδοξούμε!

Mάρω Ζηντιανάκη: Μια χαρά είμαστε Δημήτρη! Υγεία καλή καρδιά και αυτό που είπες … Καιρός να κάνουμε ό,τι μας αρέσει! Αυτό μας ξανανιώνει!

Σοφία Καρασούλη: Σημασία έχει πώς νιώθει κανείς. Κοινότυπο, αλλά αληθινό.

Λεμονιά Σταματουλάκη: Μεστός λόγος... Σαν το παλιό καλό κρασί...

Συγχαρητήρια. Μεγαλώνετε όμορφα... Και αυτό είναι που μετράει...

Αχιλλέας Φιστουρής: Η ζωή συνεχίζεται σε κάθε ηλικία και πρέπει να υπάρχουν ενδιαφέροντα... Προϋπόθεση καθαρό μυαλό κι όρθιοι στις επάλξεις!

Γιάννης Ματτές: Τώρα μπαίνουμε στο άνθος των γηρατειών μας. Έχουμε πολύ καιρό ακόμα. Εξάλλου το θέμα είναι πώς νιώθουμε.

Σταυρούλα Κανελλοπούλου: 1. Δε σου φαίνεται. 2. Είναι ωραίο να μεγαλώνεις. 3. Αλίμονο σε αυτούς που δεν έχουν τη δυνατότητα να γεράσουν Δημήτρη.

Eυγενία Ασλανίδη: Η καλύτερη ηλικία για δημιουργία. Γερός και δυνατός πάντα.

Δέσποινα Τομαζάνη: Ο χρόνος, επινόηση του ανθρώπου. Που όλα θέλει να τα μετράει. Η φθορά, ναι, είναι πραγματική.

Σταμάτης Βαρλάς: Το θέμα είναι να μεγαλώνεις χωρίς να γερνάς! Κάθε ηλικία έχει τις ομορφιές της, αρκεί να τις ανακαλύπτεις!

Φώτης Τσιρίδης: Αγαπητέ φίλε Δημήτρη, σου εύχομαι ολόψυχα η επιταγή των επόμενων 360+ μηνών της ζωής σου, να εξαργυρωθεί αφορολόγητη στην τράπεζα της Ευτυχίας, κυρίως με ΥΓΕΙΑ και φυσικά με τις νόμιμες προσαυξήσεις "τόκων" της πλούσιας ουμανιστικής προσφοράς σου.

Κωνσταντίνος Καββάδας: «Μέσα στα 70 περπατώ, στα 100 θα φθάσω, και τότε μόνο θα σκεφθώ, αν θέλω να γεράσω».

Χαράλαμπος Σαχτούρης: Τιμή μας και καμάρι μας οι δεκαετίες που αφήσαμε, αν σκεφτούμε... πόσοι δεν τις πρόλαβαν!

Θερμές ευχαριστίες σε όλους.

Δημήτρης Φρεζούλης

Σχετικά Άρθρα

Σάβ, 30/11/2019 - 08:27
Πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας

Ήταν έξι επτά μήνες πριν, όταν, μεταξύ τυρού και αχλαδίου, και ούζου βεβαίως, έπεσε το αστροπελέκι από το στόμα του Γιάννη Παληού… «Μου βγάζουν το σπίτι σε πλειστηριασμό. Στις 7 Νοεμβρίου». Η μικρή παρέα μείναμε άφωνοι και ανοίξαμε τα στόματά μας σαν χάνοι καθώς προσπαθούσαμε να συνειδητοποιήσουμε αυτό που μας είπε ο Γιάννης. Πώς όμως να το καταλάβεις και, το κυριότερο, να το αποδεχτείς; Και ποια λόγια χωρούν σε μια τέτοια προοπτική ενός ξεσπιτώματος από τη στιγμή μάλιστα που αυτό το σπίτι είναι ένα και μοναδικό…

Θυμάμαι ότι τα πιρούνια μας έμειναν μετέωρα εκείνο το μεσημέρι, η διάθεσή μας έπεσε, κοιτάξαμε τον Γιάννη και την Ντίνα με ύφος Μεγάλης Παρασκευής και αναρωτηθήκαμε αν είναι δυνατόν… Να όμως που ήταν και ο Παληός δεν αστειευόταν φυσικά… Ένας Παληός που τον ξέρω πάνω από τριάντα χρόνια και εκείνη την ώρα είδα στα θλιμμένα μάτια του και μια αποφασιστικότητα ότι θα το παλέψει για να υπερασπιστεί τον αγωνιώδη κόπο μιας ολόκληρης ζωής.

Και, πραγματικά, ο Γιάννης το πάλεψε με νύχια και με δόντια. Δεν κάθισε στα αβγά του μοιρολατρικά να περιμένει το τέλος. Ξενύχτισε, έτρεξε, έγραψε, έκανε τα πικρά γλυκά, κινητοποίησε κόσμο, αγωνίστηκε με όλες τις δυνάμεις του. Δεν το έβαλε κάτω, όπως κάτω δεν το έβαζε ούτε ο συγχωρεμένος ο Αντώνης. Και, ευτυχώς, βρήκε αμέριστη συμπαράσταση και συνδρομή όχι μόνο από Χιώτες αλλά και Μυτιληνιούς…

Έβλεπα την Ντίνα να μαραζώνει και τι να της πεις να την παρηγορήσεις… Έβλεπα τον Γιάννη με ένα τηλέφωνο στο χέρι, να τρέχει, να απελπίζεται κάποιες φορές, κάποιες άλλες να παίρνει μιαν ανάσα και μελαγχολούσα. Όπως και πολλοί άλλοι που καταλάβαιναν τον πόνο της οικογένειας. Και ήρθε η 7η Νοεμβρίου και ο πλειστηριασμός αναβλήθηκε δίνοντας τη δυνατότητα σε μια περαιτέρω συνεννόηση. Μια πρώτη νίκη με την ελπίδα να πεθαίνει τελευταία για έναν βιοπαλαιστή που εξακολουθεί να προσφέρει στην πνευματική ανάταση της Χίου.

Του Δημήτρη Φρεζούλη