Χίος, Τρίτη 28 Ιανουαρίου

Για τα 70…

Παρ, 22/11/2019 - 17:56
Για τα 70χρονα

Για τα 70 χρόνια μου, έγραφα την περασμένη Δευτέρα και ήταν εντυπωσιακό πόσες και πόσοι «τσίμπησαν» και τα, υπερβολικά πολλά, σχόλιά τους κατέφτασαν αθρόα. Τα περισσότερα συμπερασματικά και όχι… παρηγορητικά. Σταχυολογώ κάποια από αυτά, έτσι για το «γαμώ το», αλλά και γιατί δεν απευθύνονταν μόνο σε εμένα αλλά και σε πολλούς άλλους που είναι στην ίδια, σχεδόν, ηλικία. Αδέλφια αισιοδοξούμε!

Mάρω Ζηντιανάκη: Μια χαρά είμαστε Δημήτρη! Υγεία καλή καρδιά και αυτό που είπες … Καιρός να κάνουμε ό,τι μας αρέσει! Αυτό μας ξανανιώνει!

Σοφία Καρασούλη: Σημασία έχει πώς νιώθει κανείς. Κοινότυπο, αλλά αληθινό.

Λεμονιά Σταματουλάκη: Μεστός λόγος... Σαν το παλιό καλό κρασί...

Συγχαρητήρια. Μεγαλώνετε όμορφα... Και αυτό είναι που μετράει...

Αχιλλέας Φιστουρής: Η ζωή συνεχίζεται σε κάθε ηλικία και πρέπει να υπάρχουν ενδιαφέροντα... Προϋπόθεση καθαρό μυαλό κι όρθιοι στις επάλξεις!

Γιάννης Ματτές: Τώρα μπαίνουμε στο άνθος των γηρατειών μας. Έχουμε πολύ καιρό ακόμα. Εξάλλου το θέμα είναι πώς νιώθουμε.

Σταυρούλα Κανελλοπούλου: 1. Δε σου φαίνεται. 2. Είναι ωραίο να μεγαλώνεις. 3. Αλίμονο σε αυτούς που δεν έχουν τη δυνατότητα να γεράσουν Δημήτρη.

Eυγενία Ασλανίδη: Η καλύτερη ηλικία για δημιουργία. Γερός και δυνατός πάντα.

Δέσποινα Τομαζάνη: Ο χρόνος, επινόηση του ανθρώπου. Που όλα θέλει να τα μετράει. Η φθορά, ναι, είναι πραγματική.

Σταμάτης Βαρλάς: Το θέμα είναι να μεγαλώνεις χωρίς να γερνάς! Κάθε ηλικία έχει τις ομορφιές της, αρκεί να τις ανακαλύπτεις!

Φώτης Τσιρίδης: Αγαπητέ φίλε Δημήτρη, σου εύχομαι ολόψυχα η επιταγή των επόμενων 360+ μηνών της ζωής σου, να εξαργυρωθεί αφορολόγητη στην τράπεζα της Ευτυχίας, κυρίως με ΥΓΕΙΑ και φυσικά με τις νόμιμες προσαυξήσεις "τόκων" της πλούσιας ουμανιστικής προσφοράς σου.

Κωνσταντίνος Καββάδας: «Μέσα στα 70 περπατώ, στα 100 θα φθάσω, και τότε μόνο θα σκεφθώ, αν θέλω να γεράσω».

Χαράλαμπος Σαχτούρης: Τιμή μας και καμάρι μας οι δεκαετίες που αφήσαμε, αν σκεφτούμε... πόσοι δεν τις πρόλαβαν!

Θερμές ευχαριστίες σε όλους.

Δημήτρης Φρεζούλης

Σχετικά Άρθρα

Δευ, 27/01/2020 - 21:59
Ο Μίμης Συρρής

Δεν ξέρω πόσοι τον γνωρίζατε, αλλά ήταν ένας άνθρωπος ξεχωριστός και μοναδικός που, δυστυχώς, έφυγε με συνοπτικές διαδικασίες. Όσοι ξέραμε τον Μίμη Συρρή από τα Θυμιανά, οικοδόμο, πάθαμε την πλάκα μας όταν την περασμένη εβδομάδα, μάθαμε πως πέθανε. Δεν το χωρούσε ο νους μας και όλοι αναρωτιόμασταν αν ήταν δυνατόν… Να φύγει ο αγαπημένος μας Μίμης, γιατί τέτοιος ήταν για όλους. Ένας αγαπημένος φίλος και συντρέχτης, ευγενικός και χαμογελαστός, καλοσυνάτος και γλυκός που είχε θρονιαστεί στις καρδιές μας και τον χαιρόμασταν και τον καμαρώναμε! Και είχε πάρει αυτή τη θέση, με όλα όσα έκανε και ήταν πολλά και όλα με αγάπη για τον άνθρωπο.

Πότε θα ξεκουραστείς, τον ρωτούσα καμιά φορά… «Έχω κουράγια ακόμα», μου έλεγε χαμογελώντας και, πραγματικά, ήταν ένας ζωντανός άνθρωπος που ανεβοκατέβαινε στις σκαλωσιές, που έτρεχε όπου και αν τον καλούσαν, που δεν έδινε σημασία στο χρήμα αλλά προτεραιότητά του ήταν να βοηθήσει τον συνάνθρωπο. Ένας καλός Σαμαρείτης από τους λιγοστούς που υπάρχουν στις μέρες μας…

Η διαδρομή του διανθιζόταν με ένα αγαπητικό ενδιαφέρον για όλους, με μια καλοσύνη που δεν συναντάς εύκολα, με μια μοναδική αλληλεγγύη… Χωρίς υπερβολή ελάχιστοι άνθρωποι, όπως ο Μίμης, είχαν τέτοια αγάπη και ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Να θυσιαστεί ο ίδιος, να συμπαρασταθεί, να δώσει το αίμα της ψυχής του. Ένας ζωντανός, μέχρι την τελευταία πνοή του, άνθρωπος που δεν το έβαζε κάτω, όχι γιατί είχε ανάγκη, αλλά επειδή είχε μια ζωή ως προτεραιότητά του να βοηθά αγόγγυστα. Για την ψυχή του… Και είχε μεγάλη ψυχή ο Μίμης για όποιον είχε ανάγκη, τον ανήμπορο, τον άρρωστο, τον ηλικιωμένο…

Και συμμετείχε, παρά τα χρονάκια του, κάθε χρόνο και στη Μόστρα και ήταν πρωταγωνιστής και μάλιστα ξεχωριστός. Ό,τι και να γράψεις για τον Μίμη είναι λίγο. Το βέβαιο είναι πως θα τον θυμόμαστε με αγάπη και, δυστυχώς, η απουσία του θα είναι αισθητή από τώρα και στο εξής.

Του Δημήτρη Φρεζούλη