Η παρηγοριά

Τρί, 31/12/2019 - 07:59

Να, λοιπόν, που αξιωνόμαστε για μια ακόμα φορά να βρισκόμαστε σε απόσταση αναπνοής από τα Χριστούγεννα. Και κάθε χρόνο που περνάει τι σκεφτόμαστε; Πότε ήμασταν παιδιά και τέτοιες μέρες ετοιμάζαμε τις τραμπούκες μας να βγούμε να πούμε τα κάλαντα για το ανάλογο χαρτζιλίκι, πότε γίναμε έφηβοι, πότε σπουδάσαμε, πότε πιάσαμε δουλειά, πότε παντρευτήκαμε, πότε κάναμε παιδιά, πότε τα μεγαλώσαμε, πότε μεγαλώσαμε κι εμείς οι ίδιοι και πότε, κάποιοι από εμάς, φτάσαμε να οδεύουμε προς τη δύση της ζωής μας… Και, βέβαια, πόσες φουρτούνες περάσαμε στη ζωή μας, πόσες αναποδιές, πόσες χαρές, πόσες πίκρες, πόσες απογοητεύσεις, πόσες δυσάρεστες και πόσες ευχάριστες καταστάσεις…

Όμως, αγαπητοί φίλοι, ακόμα είμαστε εδώ! Αντέχουμε, ακόμα, και παλεύουμε, παρά το ότι τα χρόνια περνούν. Και ετοιμαζόμαστε, για μια χρονιά ακόμα, να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα. Άλλος με μεγαλύτερη κι άλλος με μικρότερη διάθεση που εξαρτώνται από όλα όσα βιώνουμε καθημερινά. Και να ευχηθούμε όλα να πηγαίνουν καλά και να μην έχουμε δυσάρεστες καταστάσεις τόσο για τους εαυτούς μας όσο και για τους διπλανούς μας.  Πάντως παρηγοριά, τέτοιες μέρες, είναι να κάνουμε μια βουτιά στο παρελθόν και το μυαλό μας να επιστρέφει στα μικράτα μας. Όταν δεν είχαμε πολλές έγνοιες, όταν άλλοι φρόντιζαν για εμάς στο μέτρο που μπορούσαν, όταν οι περισσότεροι ήμασταν στην ίδια μοίρα, γιατί και εκείνα τα χρόνια ήταν δύσκολα. Και αυτές οι μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς ήταν οι καλύτερές μας. Μπορεί να μη μας έπαιρναν παιχνίδια, αλλά είχαμε τη διακοπή του σχολείου, είχαμε να πούμε τα κάλαντα για να μπει καμιά εικοσάρα, κανένα πενηνταράκι και καμιά δραχμή στην τσέπη μας, να παίξουμε χωρίς περιορισμούς.

Και το γιορτινό τραπέζι, που ο Θεός να το έκανε τέτοιο, δεν ήταν όπως το καθημερινό, έστω με το κομμάτι το κρέας που έκανε τη διαφορά. Και με τους κουραμπιέδες και τα φοινίκια να γλυκαίνουν τους ουρανίσκους μας. Καλά Χριστούγεννα…

 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα