Το κολαστήριο της Γυάρου…

Πέμ, 22/04/2021 - 09:13

Συνέχεια της μαρτυρίας του ράφτη Κώστα Πλακωτάρη τον καιρό της χούντας από τη Γυάρο…

«Μας πήγαν στη Γιούρα, αλλά δεν είχε οργάνωση καμία. Σκορπιοί και φίδια, παντού εκεί που μας πήγαν μες στους όρμους αυτούς. Εγώ είχα ξαναπάει εκεί  και σ’ αυτόν τον όρμο που με πήγανε. Τα μαζέψαμε σωρούς, σωρούς και βάλαμε φωτιά. Με τις χύτρες που τρώγαμε φαΐ, κάναμε ουρά από τη θάλασσα κι ανεβάζαμε να πλύνουμε τους καμπινέδες πάνω στο βουνό για να φύγουνε οι ακαθαρσίες για να μη μας φάει η μύγα. Η μύγα σύννεφο. Και μέσα σ’ όλο αυτό παίρνει κι ένα χαψίνι. Γιατί για να πάρεις το φαΐ σου από το μαγειρείο, εκεί που το μοιράζανε, και να πας στο τσαντίρι θα σου γέμιζε χώμα και μύγες. Κόλαση πραγματικά.

Την δυσκόλευαν ακόμα πιο πολύ οι καιρικές συνθήκες εκείνες τις πρώτες ημέρες. Ανοργανωσιά οπωσδήποτε. Χιλιάδες κόσμο μαζέψανε και τον φέραν εκεί. Περιμένανε ένα αρματαγωγό από την Πελοπόννησο. Κι εστήσαμε εμείς τσαντιράκια μικρά για να μπούνε μέσα. Αυτοί ήρθανε 700-800, σε λίγο καιρό μείνανε καμιά εβδομηνταριά απ’ αυτή την ιστορία. Οι άλλοι εκάμανε δήλωση και φύγανε. Και τους έβλεπα εγώ και τους λυπόμουνα. Γιατί καθότανε μες στον ήλιο μ’ ένα μαντηλάκι στο κεφάλι, ό,τι βρίσκανε. Και περιμένανε να τους φωνάξουνε να πάνε να υπογράψουνε δήλωση να φύγουνε οι άνθρωποι. Καλά είχανε τα προβλήματα τους. Μαζεύανε ποσότητα που λένε.

Η Γιούρα επέσυρε την κατακραυγή του κόσμου. Σκέψου ότι ήρθε μια μέρα ένα αερόπλανο εκεί και γύριζε πάνω από τη Γιούρα, βόλτες, βόλτες. Και σε 2-3 μέρες μας έρχεται ένα περιοδικό γερμανικό κι είχε μέσα τις φωτογραφίες, τα σύρματα, τις γυναίκες που απλώνανε τα ρούχα τος, γιατί είχε και γυναίκες στη Γιούρα. Ήτανε κι η αδελφή μου εκεί. Κι  έγραφε: το κολαστήριο της Γιούρας, έδειχνε τους σκοπούς, τα σύρματα. Ήτανε γερμανικό το αεροπλάνο και δεν το προλάβανε. Τος ξέφυγε και μπήκε στην Ιταλία.

Θα μας καλόχουνε τους έλεγα. Θα δείτε εδώ κοτόπουλο, θα δείτε φρούτα γιατί εάν πάθουμε εμείς κάτι, πού θα βρούνε αυτοί άλλα κοροΐδα, για να γίνουνε αυτοί υπουργοί και πρωθυπουργοί.

Στη ράχη τη δικιά μας γίνονται. Ερυθρό Σταυρό δεν είχα δει εγώ ποτέ μου. Δώδεκα, χρόνια φυλακή, δεν είχα δει Διεθνή Ερυθρό Σταυρό ή Αμνηστία. Τώρα, λέω, για δες τους πάνε κι έρχονται. Φύγαμε από τη Γιούρα. Μας πήγανε στη Λέρο.

 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

 

Σχετικά Άρθρα