Αποσπάσματα από τον επικήδειο του Δημήτρη Παπαχρήστου, συντρόφου και συναγωνιστή του Λάμπρου Παπαδημητράκη, στην κηδεία του:
«Λάμπρο, σύντροφε και αδελφέ μου,
Δεθήκαμε με την κόκκινη κλωστή της Ιστορίας και της ζώσας μνήμης. Έφυγες για να επιστρέφεις. Η φωνή σου θα μείνει στους αιώνες μετάλλινη, καθαρή, δεμένη με τη δύναμη όλων των εξεγερμένων στον αγώνα που συνεχίζεται με τα όπλα που διαθέτει ο καθένας από εκεί που δεν μπορέσαμε εμείς.
Λάμπρο, ήσουν ήρεμη δύναμη. Εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλάει ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζομένων Ελλήνων… Οι εκκλήσεις στον ελληνικό λαό έπιασαν τόπο και η εξέγερσή μας βρήκε τον τόπο της και τιμή στην πατρίδα μας και ξελάσπωσε την ντροπή να ανεχθεί τη χούντα. Έξι χρόνια είναι πολλά, δεν θα γίνουνε εφτά.
Ξεπεράσαμε τους εαυτούς μας, τρομοκρατήσαμε τους τρομοκράτες. Μοιραστήκαμε το φόβο, κοντά ο ένας στον άλλο και τον υπερβήκαμε μπροστά στην εισβολή του τανκ.
Δεν ξέραμε ότι γράφαμε Ιστορία, Λάμπρο. Ναι η εξέγερσή μας είναι ένα ιστορικό γεγονός αλλά έγινε σύμβολο για κάτι πιο σημαντικό και σταθμός ανεφοδιασμού για να παίρνουν οι νέοι εφόδια να συνεχίσουν το Πολυτεχνείο. Δεν έχει ιδιοκτήτες. Ανήκει σε όλους εκείνους που συνεχίζουν να αγωνίζονται για ψωμί, δικαίωμα στη δουλειά, για παιδεία που ιδιωτικοποιείται και εμπορευματοποιείται και για το υπέρτατο αγαθό, την Ελευθερία, που σήμερα ζούμε τη ψευδαίσθησή της.
Η αντιπροσωπευτική ολιγαρχική δημοκρατία του Μητσοτάκη και της ΑΕ εταιρείας- μαφίας γύρω του, παίρνουν αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς και «δημοκρατικώ τω τρόπω» μας καθιστούν υπεύθυνους και συνενόχους.
Λάμπρο, τα συζητούσαμε, τα γνωρίζαμε όλα αυτά και τα επερχόμενα. Λάμπρο, έγινες το παράδειγμα του αγωνιστή - καλλιτέχνη. Κρατούσες κρυφά την κάμερα και διέσωσες με την ΚΙΝΟ και άλλους συναδέλφους σου, εικόνες της εξέγερσης. Συνέχισες να κάνεις ταινίες από τότε που ήσουν φοιτητής στο Πάντειο. Βραβεύτηκες στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Τα ντοκιμαντέρ σου είναι ιστορικά και σημαδιακά.
Λάμπρο, καλό ταξίδι. Είσαι ο ταξιδευτής που πάντα επιστρέφει με το έργο σου και η φωνή σου θα συνεγείρει στους αιώνες των αιώνων.
Στον αγώνα που συνεχίζεται, για ελευθερία και δημοκρατία, η εξέγερση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα θα συνεχίζεται από τους νέους που φωνάζουν στους δρόμους «το Πολυτεχνείο δεν τελείωσε το ’73, ψωμί, παιδεία, ελευθερία, εργάτες, αγρότες, φοιτητές»…
Λάμπρο, θα είσαι για πάντα μαζί μας και όταν βιολογικά δε θα υπάρχουμε, γιατί η ζώσα μνήμη αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου και καλύπτει τη θανάσιμη απώλεια και αντιστέκεται σε κάθε μορφή εξουσίας.»
