Μνήμη Τίνας...

Παρ, 08/12/2023 - 08:17

Ήρεμοι κάτω από τη χλόη περιμένουν οι νεκροί… Δε σου ζητάνε τίποτα! Λίγη μόνο θύμηση…

Τις προάλλες θυμήθηκα τον εμβληματικό Κωνσταντίνο Ε. Μάριο και χτες θυμήθηκα την αγαπημένη μας Τίνα Παπαδοπούλου που έφυγε πριν 20 χρόνια…

“Bρε, πού με θυμήθηκες και με ξετρύπωσες;»… Λέτε κι ακούω τώρα, που πληκτρολογώ αυτές τις γραμμές, την τσιριχτή διαπεραστική φωνή της αγαπημένης μας Τίνας Παπαδοπούλου να με εγκαλεί… Αλήθεια, όμως, μπορούμε να ξεχάσουμε την Τίνα; Εντάξει βρε Τίνα, μπορεί να μη σε θυμόμαστε κάθε μέρα, όμως έστω μια φορά το χρόνο μπορούμε να μη σε θυμόμαστε; Πώς θα διατηρήσουμε τη μνήμη σου αιωνία, όπως σου υποσχεθήκαμε, όταν σε αποχαιρετούσαμε για τελευταία φορά;

Κλείνουν, λοιπόν, είκοσι χρόνια από τότε που μας άφησε η Τίνα. Θα ήταν υπερβολή αν έγραφα, ότι ακόμα δεν μπορούμε να το πιστέψουμε; Δεν θα ήταν όμως καθόλου υπερβολή αν σημείωνα ότι μας λείπει. Μας λείπει το φωτισμένο μυαλό της, η αγάπη της για τα γράμματα και το θέατρο, ακόμα και οι κατά καιρούς εκρήξεις της, αφού ποτέ δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί της και υπερασπιζόταν την άποψή της μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματός της που λέει ο λόγος.

Είκοσι χρόνια χωρίς την Τίνα και η φυσιογνωμία της παρουσιάζεται μπροστά μου πολύ ζωντανή. Μπορεί τις τελευταίες εβδομάδες και μέρες της να ήταν καθηλωμένη στο κρεβάτι του πόνου, αλλά δεν θα ξεχάσω ότι ποτέ δεν το είχε βάλει κάτω.

Μέχρι την ύστατη πνοή της οι ανησυχίες και οι αγωνίες ήταν έντονες, όχι για το νεκρό κορμί της, αυτό το είχε συνηθίσει τόσα χρόνια, αλλά για όλα όσα αφορούσαν και απασχολούσαν αυτό τον τόπο. Όσοι τουλάχιστον την επισκεπτόμασταν εκείνο τον καιρό, θα το θυμόμαστε. Όπως θα θυμόμαστε πάντα και την ίδια, αυτό το «τέρας» υπομονής και πίστης στη ζωή.

Αχ βρε Τίνα και να ήξερες, πόσο λείπεις από την πνευματική και θεατρική ζωή του τόπου…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

dimfre@yahoo.gr

Υ.Γ.: Στη φωτο το αφιέρωμα που της είχα κάνει στο μηνιαίο περιοδικό «ΧΙΟΝΗ» και με την ευκαιρία να το θυμηθούμε κι αυτό. 14 χρόνια, 168 τεύχη ένα κάθε μήνα!

Σχετικά Άρθρα