Έτσι πάνε τα τρίγωνα και τα κάλαντα μέσ’ τη γειτονιά, φύγανε και τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά. Μαζί με τα παραπάνω έφυγαν και τα Φώτα, φτάσαμε και στο τέλος του εορταστικού δωδεκαημέρου και ζευτήκαμε ξανά στο «μαγγανοπήγαδο». Με λίγα λόγια ξαναγυρίζουμε στα ίδια και επί τα αυτά.
Ξανά, λοιπόν, στο ίδιο «μαγγανοπήγαδο», αφού μας έδωσαν την ευκαιρία να ξαποστάσουμε για λίγο. Άλλοι πέρασαν ευχάριστα, άλλοι χάρηκαν, άλλοι διασκέδασαν, κάποιοι άλλοι είπαν να περνάνε οι μέρες να τελειώνουμε, κάποιοι τρίτοι δεν κατάλαβαν τίποτα. Κάναμε μια στάση, έτσι για να μην πέσουμε και κάτω, και συνεχίζουμε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε και διαφορετικά. Περιμένοντας την επόμενη στάση. Αλλά μέχρι να φτάσουμε σ' αυτή έχουμε δρόμο μπροστά μας. Ένα δρόμο που δεν ξέρουμε τι μας κρύβει, αφού από τη μια στιγμή στην άλλη έρχονται τα πάνω - κάτω και τρέχα γύρευε να τα φέρεις βόλτα. Και άμα έρχονται και περνούνε, λες «ας πάει και το παλιάμπελο»…
Συνεχίζουμε, λοιπόν, στο ίδιο μήκος κύματος, ευελπιστώντας ότι θα είναι «αίσιον και ευτυχές το νέον έτος». Εμ τόσες ευχές μοιράσαμε και δεχτήκαμε όλες αυτές τις γιορτινές μέρες. Δεν πιστεύω να πάνε όλες στράφι. Κάποιες δεν θα «πιάσουν»; Ατενίζουμε, λοιπόν, με αισιοδοξία το μέλλον, έστω και αν τίποτα καλό δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Μα να καθόμαστε να κλαίμε τη μοίρα μας από την άλλη; Κουράγιο και υπομονή!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
