Αναπολώντας τις παιδικές αναμνήσεις χρονιάρες μέρες

Τετ, 25/12/2019 - 06:53

Στη θέα της φωτογραφίας των μικρών παιδιών να λένε τα κάλαντα σου έρχονται στο μυαλό τα παλιά και αξέχαστα παιδικά χρόνια της δεκαετίας του 1950 που αλλού; Στο χωριό μου την Καλλιμασιά της Χίου.

Νοσταλγικές μνήμες και αναμνήσεις βιωματικά συναισθήματα πλημμυρίζουν το μυαλό την σκέψη την καρδιά και την ψυχή ενός πλέον εβδομηνταδυάχρονου παππού, που έχει ζήσει έντονα σε όλο το μεγαλείο και το εύρος της εποχής εκείνης.

Τι να πρώτο θυμηθείς για όλες αυτές τις γλυκές εορταστικές ημέρε,ς που δεν είχαμε σχολείο, ασχέτως τα χρόνια εκείνα τα πέτρινα για μας δεν ήταν μόνο παιχνίδι αλλά και η προς το ζειν απασχόληση και δουλειά κάθε είδους.

Και ερχόμαστε στα κάλαντα που το καλεί το ξημέρωμα των σημερινών Χριστουγέννων.

Από την παραμονή το πρωί ξεκινούσαμε με τον μεγαλύτερο αδερφό μου τον Στέφανο, που εορτάζει σέ δύο μέρες και παίρναμε βόλτα πόρτα - πόρτα όλο το χωριό για να πούμε τα κάλαντα όπως και τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας μας.

Οι καταστάσεις δύσκολες ! Η οικονομική επιφάνεια της κάθε οικογένειας διαφορετική από πόρτα σε πόρτα που χτυπούσαμε και φυσικά ρωτούσαμε να σάς τα πούμε;

Βέβαια η απογοήτευση πολύ μεγάλη όταν ακούγαμε το μας τα παν κι άλλοι !

Η πορεία συνεχιζόταν για να προλάβουμε να τα πούμε σε όλους τους συγχωριανούς μας. Δεν μπορώ μέχρι και σήμερα στα εβδομήντα δύο μου χρόνια να ξεχάσω συμπεριφορές αλησμόνητων ανθρώπων συγγενών και φίλων ή μακρινών συγγενώ . Θυμάμαι ότι πολλές θείες και θείοι επειδή είμαστε 24 ξαδέλφια από το σόι του πατέρα μου που σχετικώς είχαν κάποια οικονομική άνεση και επιφάνεια μας έδιναν στραγάλια ή τζίτζεφρα ή δεκάρες και πεντάρες τρυπητές!

Υπήρχαν όμως και μακρινοί συγγενείς ή και ξένοι ακόμη που μας χαρτζιλίκωναν πλουσιοπάροχα για τα δεδομένα της εποχής εκείνης.

Πώς είναι δυνατόν να ξεχάσω τον Σταμάτη Ανδρεάδη τον Αμερικανό ψευτογιατρό, που τον αποκαλούσαμε έτσι στο χωριό ήταν το παρατσούκλι του, που ήταν ο μοναδικός που μας έδινε τάλληρο κάθε φορά , ένας γλυκός συναισθηματικός χαρισματικός χαμογελαστός άνθρωπος ήταν πολύ μακρινός συγγενής μας .

Λιγοστοί ήταν εκείνοι που μας έδιναν δραχμή ή δίδραχμο. Οι περισσότεροι μας έδιναν εικοσάρες δεκάρες και πενηντάλεπτα ή κανένα φοινίκι κουραμπιέ ή μελομακάρονο ή αμύγδαλα και στραγάλια εκτός από μια θεία μου τσιγκούννα που μας έδινε πάντοτε τζίτζεφρα και από μέσα μας γελούσαμε γιατί κάθε χρόνο ήταν το ίδιο μοτίβο.

Όταν μεγάλωσα αυτά όλα τα αποθημένα της μικρής μου ηλικίας κυριαρχούσαν πάντοτε στο μυαλό και την Ψυχή μου και δεν άφηνα ποτέ κανένα παιδί που ερχόταν νά μου πει τα κάλαντα παραπονεμένο πάντα είχα τα κατάλληλα χρήματα και τους έδινα.

Αυτές τις γλυκές αναμνήσεις θέλησα να μοιραστώ μαζί σας για όσους τις έχετε ζήσει στην μικρή σας ηλικία με όλα τα παρατράγουδα της εποχής!

Εύχομαι από καρδιάς σε όλους τους Χριστιανούς που εορτάζουν τα Χριστούγεννα Χρόνια Πολλά με Υγεία και Χαρά και να είστε όλοι καλά Γεροί και δυνατοί με αισιοδοξία και το χαμόγελο στά χείλη !

Ξημέρωμα Χριστουγέννων!

Χίος 25 Δεκεμβρίου 2019 Λευτέρης Πυκνής Μαλλιάς Καλλιμασιώτης

Σχετικά Άρθρα