Αντάρτης από κούνια

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποκαλύπτει την αντιστασιακή του δράση.
Τρί, 02/08/2016 - 21:43

Του Άρες Μάρες

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης σε αποκλειστική συνέντευξή του στο «Ξεκάρφωμα» εξηγεί τι εννοούσε με τη φράση που είπε από το βήμα της Βουλής ότι «ήμουν από έξι μηνών πολιτικός κρατούμενος». Μιλώντας μας στο εστιατόριο του «Πάρκου Ελευθερίας», εκεί όπου δίπλα ήταν τα φοβερά δεσμωτήρια της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας της Χούντας, μας εξήγησε ότι: Γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου του 1968 όταν η οικογένειά του ήταν υπό κατ’ οίκον περιορισμό από τους δικτάτορες. Και στις 15 Αυγούστου ο πατέρας του δραπέτευσε με ένα πλοιάριο από Ραφήνα – Χίο – Τσεσμέ – Σμύρνη, για να φτάσει στο Παρίσι, όπου μπόρεσε να ταξιδέψει η υπόλοιπη οικογένεια. Στην πρώτη του δήλωση ενώπιον των ξένων δημοσιογράφων ο πατέρας του Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, χαρακτήρισε τον γιο του «τον πιο μικρό πολιτικό κρατούμενο της Χούντας».

ΞΕΚΑΡΦΩΜΑ: Κύριε πρόεδρε, μπορείτε να μας πείτε μερικές αναμνήσεις από τα χρόνια της εξορίας σας και του αντιδικτατορικού σας αγώνα;

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Ευχαρίστως! Η πρώτη εικόνα που θυμάμαι από την πολυτάραχη βρεφική μου ηλικία είναι όταν, φορώντας ένα φορμάκι ριγέ με τιραντάκια και συνωμοτικό σκουφάκι σε τυρκουάζ απόχρωση, έστησα μόνος μου μέσα στο σπίτι με υποτυπώδη υλικά –τετζερέδια της μάνας μου- ένα τυπογραφείο όπου τύπωνα επαναστατικά έντυπα, φυλλάδια και αφίσες!

Ξ: Αυτό ήταν όλο;

Μ: Περιμένετε, μην βιάζεστε εσείς του δημοκρατικού Τύπου. Θυμάμαι ότι όταν πια είχα σχεδόν ενηλικιωθεί, δηλαδή όταν πάτησα τους 7 μήνες, η μαμά μου μού έβαλε ένα κορμάκι που ανοίγει από μπροστά και μια μπλούζα με λαιμόκοψη και παπουτσάκια χρώματος παστέλ και εγώ το έσκασα από τους γονείς μου αφήνοντάς τους μόνους σε ένα μελαγχολικό πλουσιόσπιτο να αντικρίζουν το αριστοκρατικό βουλεβάρτο των Παρισίων. Και εγώ κατέβηκα στην πρώτη μου διαδήλωση κατά της Χούντας έχοντας αριστερά μου την Μελίνα Μερκούρη και στα δεξιά μου τον σκηνοθέτη σύζυγό της Ζυλ Ντασέν.

Ξ: Μόνο αυτό;

Μ: Να ήταν μόνο αυτό… Μια μέρα πήδηξα τα κάγκελα της κούνιας μου, έσπρωξα τους γονείς μου που πήγαν να με εμποδίσουν και, τρέχοντας στους δρόμους του Παρισιού, ρώτησα ένα αστυνομικό κατά που πέφτει η ελληνική πρεσβεία και εκείνος –ευγενέστατα- μου απάντησε όλο ευθεία. Και όρμησα προς τα εκεί και γρήγορα βρέθηκα μπροστά στο Πρεσβευτικό Μέγαρο-κατοικία και χωρίς δεύτερη σκέψη χτύπησα το κουδούνι, ανέβηκα τις σκάλες, ζήτησα από ένα ασφαλίτη με πολιτικά  να μου πει αμέσως που είναι το γραφείο του πρέσβη, μου απάντησε –ευγενέστατα- παρακαλώ ευθεία και μετά στρίβετε άκρα δεξιά. Και, χωρίς να χτυπήσω την πόρτα μπήκα και  χαστούκισα το χουντικό καθίκι. Ευγενέστατα.

Ξ: Κάτι άλλο;

Μ: Και άλλο; Ε, λοιπόν, υπάρχει κι άλλο. Όταν μια μέρα η μαμά μου πήγε να μου φορέσει ένα μπλε φορμάκι, δίνοντάς μου την κουδουνίστρα για να παίζω και το μπιμπερό για να πιο το γάλα μου, τα τίναξα όλα στον αέρα! Τρέχοντας έφτασα στο υπό κατάληψη Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, φώναξα συνθήματα για την κατάργηση του καταπιεστικού κράτους, της καταναλωτικής κοινωνίας και της εργασιακής πειθαρχίας. Αφού περίμενα υπομονετικά τον γαλλοεβραίο φοιτητή Κον Μπεντίτ να τελειώσει κάποτε την τοποθέτησή του, ανέβηκα στο βήμα και ζήτησα να κλιμακωθεί ο αγώνας μας φτάνοντας ακόμα και στην ένοπλη αναμέτρηση στο βαθμό που η γαλλική αστυνομία του προέδρου Ντε Γκωλ –φίλο του πατέρα μου- αποτολμά να χρησιμοποιήσει όπλα… Στο τέλος, βγήκα έξω και συναντώντας τη διαδήλωση υπηρεσίας με επικεφαλής τον Μπεντίτ, μπήκα μπροστά και βλέποντας τα επελαύνοντα πυροσβεστικά οχήματα που έριχναν νερό με τη μάνικα, στάθηκα να δροσιστώ. Και τότε όλο το κίνημα πήρε θάρρος.

Ξ: Κύριε πρόεδρε, δεν φοβηθήκατε ποτέ στην μακρά αυτοεξορία σας και στις ριψοκίνδυνες επιχειρήσεις;

Μ: Ποτέ! Τα έκανα πάνω μου, μόνο όταν αγρίευε η μάνα μου, η Μαρίκα!..

(AΠΟ ΤΗ ΣΑΤΙΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ… ΞΕΚΑΡΦΩΜΑ, ΣΤΟ ΚΑΡΦΊ, 30-7-1

 

Σχετικά Άρθρα