Χίος, Δευτέρα 1 Ιουνίου

Μια ωραία έκπληξη από "Σκηνοβάτες" και Ξενώνα στο Ομήρειο

Τετ, 16/10/2019 - 07:32

Να μπορείς να εντάσσεις μέσα στην κοινωνία αλλά και στο θέατρο, ανθρώπους που μέχρι και χτες θεωρούνταν απόβλητοι είναι από μόνο του μια πολύ μεγάλη επιτυχία. Και ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια, χάρις στις συντονισμένες προσπάθειες που γίνονται, τα μέχρι χτες θεωρούμενα αδύνατα, όχι μόνο έχουν γίνει δυνατά αλλά έχουν επεκταθεί χάρη στις επίμονες και φιλότιμες προσπάθειες κάποιων. Και είναι μεγάλη έκπληξη να διαπιστώνεις ότι όχι μόνο είναι δυνατά αλλά ότι πιθανά υπάρχουν και περιθώρια βελτίωσης για την ένταξη των ανθρώπων με ψυχικά προβλήματα στην καθημερινότητά μας.

   Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας ήταν η 10η Οκτωβρίου και διοίκηση του Νοσοκομείου, που έχει την επιμέλεια και φροντίδα του Ψυχιατρικού ξενώνα, και ο σκηνοθέτης Γιώργος Παυλιδάκης σκέφτηκαν να την τιμήσουν αναλόγως. Και ο τελευταίος κατάφερε, με υπομονή και επιμονή, να κάνει ένα βήμα παραπέρα δίνοντας την ευκαιρία σε τέσσερις τροφίμους του ξενώνα να συμμετάσχουν σε μια θεατρική παράσταση. Ήταν κάτι πολύ τολμηρό εκ μέρους του και του αξίζει ένα μεγάλο μπράβο για την προσπάθειά του.

   Οι «Σκηνοβάτες» που συστήθηκαν το 2016, μέχρι τώρα έχουν οκτώ θεατρικά έργα στο ενεργητικό τους και είναι βγαλμένοι από τα σπλάχνα του θεατρικού εργαστηρίου του ΔΗΠΕΘΕ. Είναι μια θεατρική ομάδα που μας έχει εκπλήξει αρκετές φορές μέχρι τώρα ανεβάζοντας έργα, κυρίως ξένων συγγραφέων, τα οποία όμως συνάδουν με την ελληνική πραγματικότητα και καθημερινότητα.

   Έτσι και το πρόσφατο «Εδώ δεν συμβαίνει τίποτα ποτέ» από το έργο του Alfred Zehri «Το έκτο πάτωμα» μπορεί να διαδραματίζεται στη δεκαετία του ‘30 στη Γαλλία, αλλά τις ίδιες καταστάσεις βίωναν και στην Ελλάδα και παντού με ελάχιστες παραλλαγές, ακόμα και σήμερα. Μπορεί τώρα πια να μην υπάρχουν οι παλιές γειτονιές και οι αυλές στις οποίες νοικιάζονταν δωμάτια, όμως οι συμπεριφορές και η νοοτροπία μας, παρά το ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια, δεν έχουν αλλάξει… Με τα κουτσομπολιά, την περιέργεια να είναι στην ημερήσια διάταξη!  

Η καθημερινότητα

   Στο στόχαστρο του συγγραφέα μπαίνει η καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν στο 6ο πάτωμα μιας πολυκατοικίας (εμείς δεν είχαμε πολυκατοικίες τότε αλλά αυλές)  στο Παρίσι την περίοδο του Μεσοπολέμου, ανθρώπων όμως που θα μπορούσαν να ζουν οπουδήποτε και οποτεδήποτε. Παρακολουθούμε τη ζωή αυτών των συγκατοίκων να ξετυλίγεται μέσα από τους έρωτες, τις συγκρούσεις, τα πάθη, αλλά και τα όνειρά τους, που τους δίνουν τη δύναμη να αντέξουν τη σκληρή καθημερινότητα.

   Ο Γιώργος Παυλιδάκης μπορεί να είναι απόλυτα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα της παράστασής του, όπως ικανοποιημένοι μείναμε και όλοι εμείς που την παρακολουθήσαμε. Κατάφερε να δώσει με έμφαση την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του έργου και είχε την τύχη να πλαισιωθεί και από ηθοποιούς, ερασιτέχνες μεν αλλά με συναίσθηση της αποστολής του, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν κατά τον καλύτερο τρόπο στις απαιτήσεις της παράστασης. Βέβαια άλλοι σε μεγαλύτερο και άλλοι σε μικρότερο βαθμό, αλλά όλοι με αγάπη και πάθος γι αυτό που κλήθηκαν να υπηρετήσουν.

   Εκείνοι που εντυπωσίασαν για μια φορά ακόμα ήταν ο Δημήτρης Μπαχάς στον «φευγάτο» Καλλιτέχνη και η Μαρία Αυγουστίδη στο ρόλο της αεικίνητης αλαφροΐσκιωτης συζύγου, αποδεικνύοντας το πηγαίο υποκριτικό ταλέντο τους. Μέγαιρα πραγματική η Δώρα Ανανιάδου, «κατίνα» η Μίτση Λεγάτου, χαριτωμένη και ναζιάρα η Γωγώ Μανίκα, απελευθερωμένη η Μαρία Φαράτζη, σοβαρός ο Γιώργος Κερμπάτσος, δον Ζουάν ο Αντώνης Λευϊτικός, γλυκιά η Εριέττα Περδικάρη. Την ομάδα συμπλήρωναν οι Μιχάλης Μαρής, Γιώργος Κατσέλης, Δέσποινα Ξύδα και Γιάννης Παπαναστασίου.

   Η παράσταση επαναλαμβάνεται απόψε στις 8 στο Ομήρειο.

Δευ, 01/06/2020 - 19:50

Στην πλατεία του Κάστρου, ανάμεσα στην αρχή των οδών Μπεν Ζαχαρίου και Αγίου Γεωργίου, δεσπόζει ένα ιδιαίτερο κτίσμα, το οποίο στις μέρες μας είναι γνωστό με την ονομασία «Πρώην Ξενοδοχείο Απόλλων».

Το Κάστρο της Χίου όταν πέρασε στα χέρια των Οθωμανών, χρησιμοποιήθηκε εξ’ ολοκλήρου ως ο πλεόν ενδεδειγμένος, λόγω της προστασίας που παρείχαν τα τείχη, χώρος για να κατοικήσουν. Έτσι, πριν την απελευθέρωση του 1912, το κτίριο άνηκε σε μουσουλμάνους, ήταν τριώροφη κατοικία συνολικής έκτασης 147 τ.μ και αποτελείτο από δέκα δωμάτια και τρία μαγειρεία. Μέχρι και το 1927, όπου η Εθνική Τράπεζα (ήταν η διαχειρίστρια για τα κτήματα στην Ελλάδα που ανήκαν σε μουσουλμάνους και τα οποία ανταλλάχθησαν με αυτά χριστιανών {Ελλήνων} στη Μικρά Ασία) το έβγαλε σε πλειστηριασμό μαζί με άλλα ακίνητα του Κάστρου, στο κτίριο εγκαταστάθηκαν οικογένειες προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Το 1927 πραγματοποιείται η πρώτη αγοραπωλησία και το κτίριο περνάει στα χέρια Έλληνα αγοραστή. Η αρχική χρήση του ήταν ως κατοικία των ιδιοκτητών, αλλά και ως ξενοδοχείου από την επόμενη χρονιά, δηλαδή το 1928. Σε αυτό δόθηκε η ονομασία «Απόλλων». Το 2007 το κτίριο είχε ήδη περάσει στα χέρια του δήμου Χίου, φορέας ο οποίος ανέλαβε την αναπαλαίωση και την επανάχρηση του κτιρίου.

Τα περισσότερα κτίσματα στο Κάστρο, όπως και στην πόλη της Χίου, καταστράφηκαν ή υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές κατά τον καταστροφικό σεισμό του 1881. Με βάση την αρχιτεκτονική μελέτη λοιπόν για αποκατάσταση του κτιρίου το 2007, το κτίσμα είναι διώροφο στην πλευρά προς την πλατεία και τριώροφο προς το εσωτερικό του. Παλαιότερο σημείο του αποδείχθηκε πως είναι το θολωτό ισόγειο ορθογωνικό κτίσμα (σήμερα φιλοξενεί το σύλλογο του «Αγίου Γεωργίου»), το οποίο χρονολογείται πολύ πριν το σεισμό του 1881. Δεύτερο παλαιότερο τμήμα του «Απόλλων» θεωρείται το γωνιακό κτίσμα στην πλατεία με την οδό Μπεν Ζαχαρίου, το οποίο έχει τοξωτά πλαίσια και του οποίου η δημιουργία χρονολογείται περίπου στα τέλη του 18ου αιώνα.

Σήμερα το κτίριο έχει δοθεί για χρήση από το Δήμο Χίου σε διάφορους συλλόγους, ανάμεσα τους και ο δικός μας σύλλογος. Ο μοναδικός χώρος ο οποίος παραμένει αναξιοποίητος, είναι η αίθουσα/γωνιακό δωμάτιο στη συμβολή της πλατείας του Κάστρου με την οδό Μπεν Ζαχαρίου (η οποία βέβαια για κάποιο διάστημα χρησιμοποιήθηκε ως χώρος εστίασης). Η πρότασή μας είναι ότι ο χώρος αυτός είναι κατάλληλος λόγω θέσης για να χρησιμοποιηθεί από το Δήμο Χίου ως σημείο πληροφοριών (information point) για τους επισκέπτες του Κάστρου και πιθανής φιλοξενίας δημοτικών ή άλλων εκδηλώσεων αναφορικά με αυτό. Από τη μία, η θέση του είναι ιδανική γιατί βρίσκεται στην κεντρική πλατεία και ο επισκέπτης μπορεί να το εντοπίσει και απο τις δύο κύριες εισόδους του Κάστρου, δηλαδή την κεντρική πύλη που οδηγεί στην πλατεία και την είσοδο από το λιμάνι.

Από την άλλη, θα μπορούσε να ενταχθεί σε κάποιο πρόγραμμα, όπως αυτό των αστικών αναπλάσεων και να διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να προσφέρει τις απαιτούμενες πληροφορίες για να μπορέσει κάποιος να ξεναγηθεί σωστά στο Κάστρο (να θυμήσουμε ότι τέτοιο ρόλο είχε αναλάβει συγκεκριμένη ιδιωτική πρωτοβουλία που παλαιότερα δραστηριοποιούνταν στο Κάστρο, υποκαθιστώντας έτσι την ανύπακρτη φροντίδα που οι δημοτικές υπηρεσίες θα έπρεπε να παρέχουν για ένα τέτοιο μνημείο, όπως το Κάστρο), όπως παραδείγματος χάριν, με τη διανομή ενημερωτικού υλικού και χάρτη. Ένα σημείο πληροφόρησης θα μπορούσε να προσφέρει και ψηφιακή προβολή της ιστορίας του Κάστρου της Χίου (στα πρότυπα της αντίστοιχης που υπάρχει στο Μουσείο Μαστίχας και προβάλει την ιστορία της Χίου μέσω της συμβολής της μαστίχας σε αυτήν) και των σημαντικότερων μνημείων του σε διάφορες γλώσσες. Στο προτεινόμενο σημείο πληροφόρησης θα μπορούσε να τοποθετηθεί και μόνιμος ηλεκτρονικός διαδραστικός χάρτης του Κάστρου όπου ο επισκέπτης θα μπορούσε πατώντας πάνω σε καίρια σημεία του, να ενημερωθεί για την ιστορία, το σκοπό και τη σημασία τους.

Συντάχθηκε από την Μ. Ματθαίου και Λ. Γλύπτης, μέλη Ε.Ο.Δ Το Κάστρο της Χίου ένας Χαμένος Παράδεισος

Το Πρώην Ξενοδοχείο Απόλλων πριν την αποκατάσταση του από το δήμο Χίου – Φωτογραφία αναρτημένη στις Παλαιές Φωτογραφίες Χίου