Χίος, Κυριακή 31 Μαΐου

Ο Γιαλούρης που την γλύτωσε από τα υπόγεια της Πινακοθήκης

Πέμ, 08/08/2019 - 16:58

Ως γνωστόν η Χίος έχει σεβαστεί με τόση θρησκευτική ευλάβεια το έργο ενός Νίκου Γιαλούρη, που μέρος του έγου του... φυλάσσεται στο υπόγειο της Πινακοθήκης, οπότε είναι θέμα χρόνου πότε θα καταστραφεί από πλημμύρα, ότι έχει γλυτώσει από την υγρασία.

Τα υπόλοιπα σε δελτίου τύπου της Π.Ε. Χίου που ακολουθεί:

"Τρία μικρά έργα του αείμνηστου Νίκου Γιαλούρη κοσμούν το δεύτερο όροφο του κεντρικού κτηρίου της Περιφερειακής Ενότητας Χίου.

Οι τρείς πίνακες χρονολογούνται στα 1949 με 1950 στα πρώτα βήματα της τέχνης του νεαρού τότε Χιώτη χαράκτη και ζωγράφου.

Τα έργα ήταν στην κατοχή του συμπατριώτη μας κ. Παναγιώτη Μακριά που ζει στις Η.Π.Α. , στο ένα μάλιστα υπάρχει και σχετική ιδιόχειρη αφιέρωση.

Ο κ. Μακριάς με μια ευγενική  χειρονομία πρόσφερε τα έργα στην Π.Ε. Χίου ώστε να μπορούν να τα χαρούν οι συμπολίτες μας.  Για τη γενναιόδωρη προσφορά του τον ευχαριστούμε θερμά".

 

Σχετικά Άρθρα

Αυτή τη φορά η Αθηνά Ζαχαρού - Λουτράρη γράφει για την Πλατεία Βουνακίου
Τρί, 26/05/2020 - 18:38

Ένα νέο βιβλίο μας παρουσιάζει πάλι η ακάματη Αθηνά Ζαχαρού - Λουτράρη. Αφορά την κεντρική πλατεία του νησιού.

Για το περιεχόμενο του μας ενημερώνουν οι εκδόσεις Άλφα Πι.

Η Κεντρική πλατεία της Χίου γνώρισε όχι μόνον τις ανέμελες καθημερινές δραστηριότητες και τις χαρούμενες γιορτινές ημέρες, αλλά υπήρξε ὁ βωμὸς τῶν θρήνων κατά τη διάρκεια της οθωμανικής σκλαβιάς (1566-1912), όταν πλήθος ανθρώπων έχασαν τη ζωή τους σε αθρόες σφαγές στο ολοκαύτωμα του 1822, και σε μεμονωμένες εκτελέσεις.

Άγριοι θάνατοι διά ξίφους και μαχαίρας, φρικτότεροι διά του απαγχονισμού και της πυράς και ακόμα πιο μαρτυρικοί διά ανασκολοπισμού έλαβαν χώρα σ’ αυτόν τον τόπο του Βουνακίου.

Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες αποδεικνύουν σε τι βαθμό βαρβαρότητας μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν ο φανατισμός εξάπτει τα αγριότερα των ενστίκτων του, η παιδεία του λαού του υποθάλπει τη βιαιότητα και η επαπειλούμενη απώλεια της εξουσίας οδηγεί τους σκληρούς κυρίαρχους σε ανελέητες τιμωρίες για εκδίκηση ή παραδειγματισμό.

Η ιστορία όμως δεν σταματά στα δάκρυα, ο άνθρωπος λησμονεί τα θλιβερά και προχωρά με αισιοδοξία.

Χωρίς πρόθεση αναμόχλευσης αντιπαλότητας και με την ευχή να μην ξαναζήσει ποτέ πια ο τόπος τέτοιες θλιβερές μέρες, πέρα από τη σπονδή στους νεκρούς μάρτυρες, τη συγγραφή αυτού του κειμένου ερμηνεύει η προτροπή του Ανδρέα Μάμουκα, αυτόπτη των τραγικών σκηνών του 1822 «νὰ ἀνακαλῶνται εἰς τὴν μνήμην τῶν μεταγενεστέρων διὰ νὰ προληφθῇ ἄλλην φορὰν τοιαύτη καταστροφή».