Χίος, Σάββατο 25 Ιανουαρίου

Ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος επαινεί τον... άγνωστο Χιώτη χαράκτη + Νίκο Γιαλούρη

Παρ, 11/10/2019 - 06:12

Αγαπητή  Αλήθεια,σου  στέλνω  ένα  απόσπασμα  από  τη συνέντευξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου στο LIFO ,το  Νοέμβρη  του 2012, στο οποίο επαινεί  τον  άγνωστο  χιώτη χαράκτη, + Νίκο Γιαλούρη  και κατακρημνίζει  τον Χατζηκυριάκο - Γκίκα.

Επισυνάπτω  και  μια  φωτογραφία του +  Νίκου Γιαλούρη  στην αίθουσα τέχνης του στο Village Inn, στο Πόρτο  Καρράς  το 1975.

Με  εκτίμηση,

Αναστασία   Μανδάλα

Θ.Ν. Κύριε Χριστιανόπουλε, χθες το βράδυ ο Κώστας Γεωργουσόπουλος μου είπε να σας ρωτήσω το εξής: στο τελευταίο τεύχος της «Οδού Πανός» έχετε ένα κείμενο επαινετικό για έναν άγνωστο χιώτη χαράκτη, τον Νίκο Γιαλούρη, ενώ γράφετε κακά για τον Χατζηκυριάκο - Γκίκα. Γιατί το κάνετε
αυτό;

Ν.Χ. Πρώτα πρώτα ήθελα να πω την κακία μου για τον Χατζηκυριάκο - Γκίκα, έναν μετριότατο ζωγράφο που εξαπάτησε πολλούς, ακόμη και τον Πεντζίκη.

Με τον τρόπο αυτό βγάζω τα απωθημένα μου για κάποιους δήθεν σπουδαίους που πρέπει επιτέλους να τους βάλουμε στη θέση τους. Εσύ ήσουν που μας τάραξες τόσο καιρό και μας παρίστανες τον σπουδαίο; Ποιος; Ο Χατζηκυριάκος - Γκίκας, ο γιος του ναυάρχου.

Δεύτερον, ο άγνωστος Νίκος Γιαλούρης, που ήταν και για μένα άγνωστος, είναι πολύ μεγάλος σε αφάνταστο βαθμό. Μόνο που δεν ακούστηκε και δεν διαφημίστηκε, γιατί τώρα πια έχει πεθάνει. Επομένως να πεις στον Γεωργουσόπουλο ότι είναι κάτι που το κάνω ενσυνείδητα, εν μέρει από κακία και εν μέρει από ειλικρίνεια.

Σχετικά Άρθρα

Γράφει η Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου
Πέμ, 23/01/2020 - 15:55

Μόλις έπιασα στα χέρια μου το νέο μυθιστόρημα της εκλεκτής φίλης μου και καταξιωμένης Χιώτισσας συγγραφέως Ειρήνης Νικολάκη-Καλαμάρη, με τίτλο «Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ» από τις εκδόσεις Κέδρος, ήμουνα σίγουρη πως, ανοίγοντάς το και ξεκινώντας ν’ ακολουθώ στην περιπέτεια και στην δραματική τους ζωής τους ήρωές της θα ζούσα την συναισθηματική αλλά και ιστορική διαδρομή τους τόσο γλαφυρά, τεκμηριωμένα και ρεαλιστικά, όπως μόνο η καλή λογοτέχνης κατορθώνει πάντα στα βιβλία της ν’ αποδίδει με την ώριμη τέχνη της, βάζοντας τους αναγνώστες της να πάσχουν, να συγκινούνται, να δρουν και να αντιδρούν μαζί τους.

Από το εξώφυλλο ήδη, ο αναγνώστης βιάζεται να αποκρυπτογραφίσει την ιστορία των αρχοντικών και περήφανων προσώπων που η παλιά φωτογραφία τους δείχνει να καμαρώνουν αυτάρεσκα μπρος στο φακό για την ευτυχία τους, την κοινωνική τους θέση και την επιτυχημένη τους ζωή.

Κι ύστερα, με τον πλούσιο και συγκροτημένο της λόγο η γράφουσα, η οποία γνωρίζει καλά να ξεγελά με χαρές, ομορφιές και με στιγμές χαράς κι ευτυχίας συναρπαστικές, σε τραβά ανύποπτο κι ανυπεράσπιστο, παραδομένο στην ευδαιμονία και στην ευφορία τόσο, ώστε να μην καταλάβεις το πώς σε ρίχνει στη συνέχεια στη φρίκη και στο δράμα ρεαλιστικά κι άπονα. Και τότε πια είναι αργά να της ξεφύγεις κι ας υποφέρεις κι ας θα ήθελες κατά βάθος να ξεφύγεις από τον πόνο και την κατάντια στην οποία συμμετέχεις εκών-άκων, μα είναι αδύνατον να σταματήσεις τη συμπόρευση μέσα στην φρίκη, την αδικία και της θεάς ειμαρμένης τις βουλές, μέχρι να φτάσεις στο τέλος και στη λύτρωση μαζί με τους ήρωές της.

Ευχαριστούμε Ειρήνη για το ταξίδι το συναισθηματικό, της ψυχής μας το ξόδεμα και το δάκρυ σ’ αυτό το ιερό μνημόσυνο της βασανισμένης, ξεγελασμένης και καταστρεμμένης γενιάς των προσφύγων της ευλογημένης, της ζηλεμένης της πολυτραγουδισμένης Ιωνίας, την οποία, προδοσίες ανθελλήνων και μίσος άσπονδων φίλων κι εχθρών, την κούρσεψαν, την κατάστρεψαν και την πέταξαν στ’ ακρογιάλια της επαιτείας και της καταφρόνιας και την έστειλαν σ’ όλης της γης τη συμπόνια και τα ψίχουλα ευεργεσίας να ξαναριζώσει και να ξανασταθεί όπως της άξιζε.

Πάντα άξια αγαπητή φίλη και ομότεχνη και με πολλές κι επιτυχημένες εμπνεύσεις σου εύχομαι.