Χίος, Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου

NASA: Κατέγραψε τεράστια έκρηξη αστεροειδούς πάνω από την επιφάνεια της γης

Τρί, 19/03/2019 - 07:55

Μία τεράστια έκρηξη αστεροειδούς καταγράφηκε στην ατμόσφαιρα της Γης τον περασμένο Δεκέμβριο, σύμφωνα με τη NASA.

H συγκεκριμένη έκρηξη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη του είδους της τα τελευταία 30 χρόνια, και η μεγαλύτερη από την έκρηξη μετεωρίτη στο Τσέλιαμπινσκ της Ρωσίας, προ έξι ετών.

Πέρασε όμως απαρατήρητη επειδή συνέβη πάνω από τη Βερίγγεια Θάλασσα στην χερσόνησο Καμτσάκα, στην ανατολική Ρωσία.

Ο αστεροειδής εξερράγη εκλύοντας ενέργεια δέκα φορές μεγαλύτερη από εκείνη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα

Όπως σημειώνει η Λίντνει Τζόνσον της NASA στο ΒΒc, η συχνότητα που έχει ένα διαστημικό αντικείμενο τέτοιου μεγέθους να εισέλθει στη γήινη ατμόσφαιρα υπολογίζεται σε περίπου δύο ή τρεις φορές κάθε 100 χρόνια.

Ο αστεροειδής, που είχε αρκετά μέτρα μήκος, μπήκε στην γήινη ατμόσφαιρα με ταχύτητα 32 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο και κλίση καθοδικής τροχιάς περί τις 7 μοίρες.

Εξερράγη τελικά σε ύψος 26,5 χιλιομέτρων πάνω από την επιφάνεια της Γης.

Το περιστατικό συνέβη στις 18 Δεκεμβρίου σε μεσημβρινή (τοπική ) ώρα της ανατολικής Ρωσίας: «Η έκλυση της ενέργειάς έφτασε το 40% σε σύγκριση με τον αστεροειδή του Τσέλιαμπινσκ, αλλά καθώς ‘η έκρηξη σημειώθηκε πάνω από τη Βερίγγεια Θάλασσα, δεν έγινε ευρέως αντιληπτή και ούτε είχε την ίδια απήχηση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης», ανέφερε η  Κέλι Φαστ της NASA.

«Και αυτό είναι ένα από τα όπλα μας. Ευτυχώς ο πλανήτης μας έχει πολύ νερό», προσθέτει η ίδια.

Την έκρηξη κατέγραψαν στρατιωτικοί δορυφόροι και η NASA ενημερώθηκε από τη στρατιωτική αεροπορία των ΗΠΑ.

Το φλεγόμενο αντικείμενο διέγραψε τροχιά πολύ κοντά στους διαδρόμους που χρησιμοποιούν οι εμπορικές πτήσεις σε διαδρομές μεταξύ Βορείου Αμερικής και Ασίας και έτσι οι  ερευνητές επικοινώνησαν με τις αεροπορικές εταιρίες προκειμένου να διασταυρώσουν εάν υπήρξαν αναφορές του συμβάντος.

Το 2005, το Κογκρέσο ανέθεσε στη NASA να καταγράψει το 90% των αστεροειδών που βρίσκονται  κοντά στη Γη και έχουν μέγεθος 140 μέτρων ή και μεγαλύτερο, έως το 2020.

Οι διαστημικοί βράχοι αυτού του μεγέθους αποκαλούνται στην επιστημονική αργκό «προβλήματα χωρίς διαβατήριο» επειδή σε περίπτωση πρόσκρουσης στην επιφάνεια της Γης θα μπορούσαν να επηρεάσουν τεράστιες περιοχές.

Ωστόσο οι επιστήμονες εκτιμούν ότι θα χρειαστούν άλλα 30 χρόνια εωσότου φέρουν εις πέρας την εντολή του Κογκρέσου.

Πηγή: BBC 

Πηγή: http://www.skai.gr

Σχετικά Άρθρα

Κυρ, 25/08/2019 - 10:22

Ένας Ηλιακός Φυσικός, ένας καθηγητής που κοσμεί την επιστήμη του και τιμά το νησί μας σε διεθνές επίπεδο, ο Μανώλης Γεωργούλης, είχε τη δυνατότητα το βράδυ του Σαββάτου 24/8/19, στους φιλόξενους χώρους του Μουσείου Μαστίχας, καλεσμένος του Συλλόγου Αστρονομίας Χίου, να αναλύσει με απλό και κατανοητό τρόπο την πολύπλοκη όντως επιστήμη του, αφού αυτή ούτε λίγο ούτε πολύ σχετίζεται με ένα… Θεό, τον Ήλιο.

Ίσως ο επίλογος του Καθηγητή, που με εκατοντάδες άλλους συναδέλφους του σε όλο τον κόσμο ψάχνουν τα… μυστικά του Ήλιου, με ό,τι πιο σύγχρονο διαθέτει σήμερα η επιστήμη σε διεθνές επίπεδο, να τα είπε όλα, με μια ρήση των αρχαίων προγόνων μας, που βλέποντας τον Ήλιο μόνο με τα μάτια και μάλλον με επιφύλαξη ότι είναι… Θεός, απεφάνθησαν πριν 2.500 χρόνια ότι αυτός κάθε μέρα είναι… νέος.

Σε αυτό καταλήγουν σήμερα οι Ηλιακοί αλλά και όχι μόνο φυσικοί όλου του κόσμου μελετώντας το ηλιακό σώμα, χωρίς το οποίο απλούστατα δεν θα υπήρχε ζωή.

Ο Μ. Γεωργούλης με απλό τρόπο και λόγο και τη χρήση διαφανειών εξήγησε τη λειτουργία του Ήλιου σε σχέση με τη ζωή μας αλλά και με τις διαστημικές έρευνες και αποστολές, τις προσπάθειες που γίνονται για την παρατήρησή του, τη συμπεριφορά του που επηρεάζει όλο το πλανητικό μας σύστημα, τη σχέση του με τη μαγνητική δραστηριότητα, την ακτινοβολία του και τις εκρήξεις του, τέλος την αναγκαιότητα πρόγνωσης του διαστημικού καιρού, στοιχείο απαραίτητο και για τη ζωή μας στη γη και την εξερεύνηση του διαστήματος, που ο Μ. Γεωργούλης την βλέπει να γίνεται στο μέλλον μάλλον από ρομπότ παρά από ανθρώπους, που θεωρούνται ως ον το πλέον ευάλωτο και αδύναμο.

Για παράδειγμα, είπε ο Μ. Γεωργούλης, επειδή γιορτάσαμε πρόσφατα τα 50 χρόνια από την ημέρα που ανθρώπινο πόδι πάτησε πάνω στο φεγγάρι, αυτό έγινε από… τύχη.

Αν η αποστολή γινόταν 15 μέρες πριν, λόγω των ηλιακών εκρήξεων, που τότε δεν μπορούσαν να προβλεφθούν, κάτι που κάνει σήμερα η διαστημική πρόγνωση καιρού, η ακτινοβολία θα ήταν τόσο δυνατή, που μόλις θα έβγαιναν οι αστροναύτες από το διαστημόπλοιο, θα διαπερνούσε τις στολές τους, θα πέθαιναν ακαριαία σε… ζωντανή μετάδοση και το κυριότερο χωρίς να ξέρουμε γιατί.

Φαντάζεστε, συμπλήρωσε ο Μ. Γεωργούλης, τι παραφιλολογία θα αναπτυσσόταν και αν θα τολμούσε κανείς να μιλήσει ξανά για διαστημική αποστολή;

Περισσότερα, που δεν μπορούν να αποδοθούν σε ένα άρθρο παρακολουθήστε τα από την ομιλία του Μ. Γεωργούλη, που θα μεταδοθεί προσεχώς στην ΑΛΗΘΕΙΑ ΤV.

 

Ποιος είναι ο Μανώλης Γεωργούλης

Γεννήθηκε στη Συκιάδα της Χίου το 1969. Αποφοίτησε από το Τμήμα Φυσικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1993. Η διπλωματική του εργασία κατατέθηκε στο Εργαστήριο Αστρονομίας του Τομέα Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής του Τμήματος Φυσικής και είχε τίτλο «Σχηματισμός Γαλαξιών και Μελέτη της Μεγάλης Κλίμακας Δομής του Σύμπαντος». Το 1994 ξεκίνησε τη διδακτορική του διατριβή στο ίδιο Τμήμα, με τίτλο «Χωροχρονική Εξέλιξη Σύνθετων Κέντρων Δράσης – Μηχανισμοί Έκλυσης Ενέργειας στο Ηλιακό Στέμμα», την οποία ολοκλήρωσε επιτυχώς το 2000. Τη στρατιωτική του θητεία υπηρέτησε κατά το διάστημα Μάρτιος 1998 – Φεβρουάριος 2000.

Από το Δεκέμβριο του 2000 έως τον Μάρτιο του 2003 εργάστηκε ως Μεταδιδακτορικός Ερευνητής στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, στην Πολιτεία του Maryland των ΗΠΑ. Το Μάρτιο του 2003 προήχθη σε Κύριο Μέλος του επιστημονικού προσωπικού του Εργαστηρίου (Senior Professional Staff Physicist), θέση την οποία διατήρησε έως τον Ιούλιο του 2009. Από το Σεπτέμβριο του 2009 έως και τον Οκτώβριο του 2012 κατείχε θέση Εντεταλμένου Ερευνητή στο ΚΕΑΕΜ της Ακαδημίας Αθηνών οπότε και προήχθη σε Κύριο Ερευνητή, θέση την οποία κατέχει ως σήμερα.

Από το 2011 είναι Εθνικός Εκπρόσωπος στην Επιτροπή Προγράμματος Επιστήμης του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος. Επίσης έχει χρηματίσει Αντιπρόεδρος (2011 – 2014) και κατόπιν Πρόεδρος (2014 – 2017), του Τμήματος Ηλιακής Φυσικής της Ευρωπαϊκής Φυσικής Εταιρείας , Αντιπρόεδρος (2014 – 2016) και κατόπιν Γραμματέας (2016 – 2018) της Ελληνικής Αστρονομικής Εταιρείας, Μέλος της Εθνικής Αστρονομικής Επιτροπής και της Επιτροπής Επιστημών Διαστήματος της Ακαδημίας Αθηνών, Μέλος της Εθνικής Επιτροπής Εκπροσώπησης στη Διεθνή Επιτροπή για τη Διαστημική Έρευνα (COSPAR) και συντονιστής αρκετών ερευνητικών προγραμμάτων των NASA, Αμερικανικού Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Γραφείου Επιστημονικών Ερευνών της Αμερικανικής Αεροπορίας, Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας και Επιτροπής Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών.

Κατά το διάστημα 2007 – 2009 υπηρέτησε ως Επιστημονικός Υπεύθυνος της προτεινόμενης στη NASA διαστημικής αποστολής Solar Climate Explorer και ως Αναπληρωτής Επιστημονικός Υπεύθυνος της διαστημικής αποστολής Parker Probe Plus της NASA, μεταξύ άλλων συμμετοχών σε επιστημονικές ομάδες αμερικανικών και ευρωπαϊκών διαστημικών αποστολών. Είναι επίσης μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής (Steering Committee) της διαστημικής αποστολής JUICE του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, η οποία είναι η πρώτη μεγάλη αποστολή του οδικού χάρτη «Κοσμικός Ορίζοντας» του Οργανισμού.

Στον επιστημονικό τομέα είναι μέλος της Ελληνικής Αστρονομικής Εταιρείας (1995), της Αμερικανικής Ένωσης Γεωφυσικών (2001), του Τμήματος Ηλιακής Φυσικής της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας (2003), της Ευρωπαϊκής Φυσικής Εταιρείας (2008) και της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης (2012).

Οι ερευνητικές του δραστηριότητες αφορούν στην ηλιοφυσική και στην πρόγνωση της εκρηκτικής ηλιακής δραστηριότητας. Συγκεκριμένα, έχει εργαστεί και δημοσιεύσει σε θέματα εφαρμογής της έννοιας της Κρίσιμης Αυτο-Οργάνωσης στις ηλιακές εκλάμψεις, στατιστικής των εκλάμψεων, θέρμανσης του ηλιακού στέμματος, φαινομένων έκλυσης ενέργειας μικρής κλίμακας στη χαμηλή ηλιακή ατμόσφαιρα, εφαρμογών της μαγνητοϋδροδυναμικής σε παρατηρήσεις ηλιακών μαγνητικών πεδίων, ανάλυσης και ερμηνείας ηλιακών παρατηρήσεων, πρόγνωσης ηλιακών εκλάμψεων, διάδοσης ηλιακών εκτινάξεων στεμματικής μάζας στην ηλιόσφαιρα και σε εξωπλανητικά συστήματα, καθώς επίσης και πρακτικών υπολογισμών κλασσικών φυσικών παραμέτρων όπως η μαγνητική ενέργεια και η μαγνητική ελικότητα στο ηλιακό στέμμα.

Έχει τιμηθεί με υποτροφία διδακτορικής διατριβής από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (1996 – 2000) ως πρωτεύσας σε πανελλήνιο διαγωνισμό για υποψήφιους διδάκτορες, υποτροφία Erasmus της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (1996 – 1997), Βραβείο Ειδικού Επιτεύγματος για την επινόηση και δημοσίευση καινοτόμων μεθόδων επεξεργασίας του ηλιακού μαγνητικού πεδίου (2007), Δίπλωμα Αναγνώρισης Εξαίρετης Συνεισφοράς στην σύνταξη και κατάθεση προτάσεων διαστημικών αποστολών στη NASA (2008) και Υποτροφία Marie-Curie της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (2010 – 2014). Από το 2013 είναι Επίτιμο Μέλος του Συλλόγου Φίλων Αστρονομίας Χίου.

Συμμετέχει σε πληθώρα εκλαϊκευτικών δραστηριοτήτων, στις οποίες περιλαμβάνονται εκλαϊκευτικές ομιλίες, συγγραφή άρθρων ενημέρωσης και γνώμης, καθώς και συνεντεύξεις σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Επιπλέον, είναι συγγραφέας του εκλαϊκευτικού βιβλίου «Ηλιακές Εκλάμψεις – Διαστημικός Καιρός» της σειράς «Μικρές Εισαγωγές» των Εκδόσεων Παπαδόπουλος (2018).

Έχει συγγράψει ή συμμετάσχει στη συγγραφή δεκάδων επιστημονικών άρθρων σε περιοδικά με κριτή και σε πρακτικά συνεδρίων ή ειδικούς τόμους, με συνολικό αριθμό άρθρων που υπερβαίνει τα 100, ενώ έχει επιμεληθεί της συγγραφής τεσσάρων ειδικών τόμων σε περιοδικά με κριτή. Έχει πλήθος ετεροαναφορών στο επιστημονικό του έργο ενώ ο βιβλιομετρικός του δείκτης (h-index) είναι τουλάχιστον 26. Κατατάσσεται στο κορυφαίο 5% των επιστημόνων όλων των ειδικοτήτων που περιλαμβάνονται στη βάση δεδομένων ResearchGate.

Πληροφορίες για βασικά ερευνητικά προγράμματα τα οποία συντονίζει μπορούν να αναζητηθούν στους συνδέσμους:

Μεταξύ των κυριότερων επιστημονικών του άρθρων περιλαμβάνονται τα παρακάτω:

  • Vlahos, L., Georgoulis, M., Kluving, R. & Paschos, P.: “The Statistical Flare”, Astronomy & Astrophysics 299, 897 (1995). Βιβλιογραφικός κώδικας: 1995A&A...299..897V
  • Georgoulis, M. K., Einaudi, G. & Velli, M.: “Statistical Properties of Magnetic Activity in the Solar Corona”, Astrophysical Journal 497, 957 (1998). DOI: 10.1086/305486
  • Georgoulis, M. K., Rust, D. M., Bernasconi, P. N. & Schmieder, B.: “Statistics, Morphology and Energetics of Ellerman Bombs”, Astrophysical Journal 575, 506 (2002). DOI: 10.1086/341195
  • Georgoulis, M. K.: “A New Technique for a Routine Azimuth Disambiguation of Solar Vector Magnetograms”, Astrophysical Journal Letters 629, L69 (2005). DOI: 10.1086/444376
  • LaBonte, B. J., Georgoulis, M. K. & Rust, D. M.: “Survey of Magnetic Helicity Injection in Regions Producing X-class flares”, Astrophysical Journal 671, 955 (2007). DOI: 10.1086/522682
  • Georgoulis, M. K. & Rust, D. M.: “Quantitative Forecasting of Major Solar Flares”, Astrophysical Journal Letters 661, L109 (2007). DOI: 10.1086/518718
  • Georgoulis, M. K., Rust, D. M., Pevtsov, A. A., Bernasconi, P. N. & Kuzanyan, K.: “Solar Magnetic Helicity Injected into the Heliosphere: Magnitude, Balance and Periodicities over Solar Cycle 23”, Astrophysical Journal Letters 705, L48 (2009). DOI: 10.1088/0004-637X/705/1/L48
  • Georgoulis, M. K.: “Are Solar Active Region with Major Flares More Fractal, Multifractal, or Turbulent than Others?”, Solar Physics 276, 161 (2012). DOI: 10.1007/s11207-010-9705-2
  • Aschwanden, M. J., Crosby, N. B., Dimitropoulou, M., Georgoulis, M. K., et al.: “25 Years of Self-Organized Criticality: Solar and Astrophysics”, Space Science Reviews 198, 47 (2016). DOI: 10.1007/s11214-014-0054-6
  • Patsourakos, S., Georgoulis, M. K., Vourlidas, A., et al.: “The Major Geoeffective Solar Eruptions of 2012 March 7: Comprehensive Sun-to-Earth Analysis”, Astrophysical Journal 817, article id. 14 (2016). DOI: 10.3847/0004-637X/817/1/14
  • Patsourakos, S. & Georgoulis, M. K.: “A Helicity-Based Method to Infer the CME Magnetic Field Magnitude in Sun and Geospace: Generalization and Extension to Sun-Like and M-Dwarf Stars and Implications for Exoplanet Habitability”, Solar Physics 292, 89 (2017). DOI: 10.1007/s11207-017-1124-1
  • Georgoulis, M. K.: “The Ambivalent Role of Field-Aligned Electric Currents in the Solar Atmosphere”, Invited AGU Monograph in Electric Currents in Geospace and Beyond (Eds., A. Keiling, O. Marghitu and M. Wheatlnd), J. Wiley & Sons (2018), in press

 

 

 

 

i_simasia_provlepsis_toy_iliakoy_kairoy_gia_ton_anthropo_sto_diastima