Αφήνω για σήμερα την τοπική επικαιρότητα την λες και μιζέρια, γιατί αυτό το θέμα με τριβελίζει εδώ και μέρες, αλλά σεβάστηκα το τριήμερο πένθος των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας και αποφάσισα να γράψω μετά.
Τι δεν καθίζει καλά μέσα μου; Όχι μόνο ότι χάσαμε δύο παλληκάρια, όχι μόνο ότι χάσαμε δύο εκπαιδευμένους, έμπειρους πιλότους, από τους λίγους που έχει η πατρίδα για την υπεράσπισή της, για τους οποίους σε τελική ανάλυση έχει δαπανηθεί πάλι από την πατρίδα, χρόνος και χρήμα για την εκπαίδευση τους, αλλά γιατί τους χάσαμε σε μια… επίδειξη!!!
Αλήθεια, τι να προσφέρουν οι επιδείξεις σε πιλότους που είναι 24ώρες στην πρίζα από τους γείτονες μας; Θέαμα; Και τι είναι οι πιλότοι μας, μέλη θιάσου τσίρκου; Ήθελα να γράψω ότι αυτή την λογική δεν την καταλαβαίνω, ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι αυτό πρέπει να αλλάξει και πως αν είναι να χάσεις σε τελική ανάλυση τη ζωή του για την πατρίδα, ευλογημένη η γη, που θα σε φιλοξενήσει στην τελευταία σου κατοικία, αλλά να πας «ρε γαμώτο» που έλεγε και η Πατουλίδου από μια… μαλθακία;
Είχα που λέτε πολλά να γράψω, μέχρι που μια φίλη, μου ενεχείρισε αυτές τις σκέψεις, που τις εξέφρασε στο διαδικτυακό καφενείο ο Χρήστος Αθαναϊλίδης, πρώην πιλότος της Πολεμικής μας Αεροπορίας. Με εκφράζουν τόσο που σταμάτησα να γράφω. Τις αναπαραγάγω με την ελπίδα να σταματήσει επιτέλους αυτή η μπούρδα των επιδείξεων. Ή σε τελική ανάλυση, αν θέλουν να τις κάνουν, ας ανεβαίνει στο πιλοτήριο η πολιτική ηγεσία της χώρας και καλή τύχη δεν θα χάσει και η «Βενετιά βελόνι».
Διαβάστε τις:
«Διαφωνώ ριζικά και δεν το διαπραγματεύομαι, οι αεροπορικές επιδείξεις είναι γελοίες και επικίνδυνες φιέστες.
Μιλάω ως τέως πιλότος και το λέω καθαρά, δεν θέλησα ποτέ να συμμετάσχω σε τέτοιο θέαμα και ήμουν πάντα κάθετα αντίθετος.
Ο πιλότος μαχητικού δεν είναι διασκεδαστής για να τον χαζεύουν οικογένειες με παγωτά και ποπ κορν, είναι πολεμιστής.
Η αξία του δεν υπάρχει σε καμία φιγούρα, σε κανένα χαμηλό πέρασμα και σε κανένα χειροκρότημα.
Η αξία του υπάρχει μόνο όταν είναι στον αέρα για να σκοτώσει ή να αποτρέψει τον εχθρό.
Κάθε ώρα πτήσης που καίγεται για θέαμα είναι προδοσία στην αποστολή του.
Κάθε λίτρο καυσίμου που καίγεται για να εντυπωσιαστεί το πλήθος είναι κλεμμένο από την άμυνα της χώρας.
Τα αεροσκάφη μας δεν αγοράστηκαν για να κάνουν τούμπες, αγοράστηκαν για να κυριαρχούν στο πεδίο μάχης.
Το είδαμε και με το Phantom, χάθηκαν άδικα δύο πιλότοι μας σε μια πτήση ρουτίνας χαμηλής που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
Όταν πιέζεις αεροσκάφη και ανθρώπους στα όρια για εντυπωσιασμό και για show, το τίμημα είναι ζωές.
Δεν θέλω να βλέπω σημαίες με καπνούς, θέλω να ξέρω ότι ο πιλότος μας είναι αόρατος, έτοιμος και φονικός.
Ο σεβασμός δεν είναι το κινητό που τραβάει βίντεο, είναι ο φόβος που προκαλεί στον αντίπαλο.
Κρατήστε τα πανηγύρια για αλλού, ο ουρανός δεν είναι τσίρκο.
Ο πιλότος ανήκει στην επιφυλακή, στο υπόστεγο, στην αποστολή, όχι στην εξέδρα.
Τέλος στις επιδείξεις, η μόνη θέση που αποδεικνύει την αξία του πιλότου είναι το πεδίο μάχης και πουθενά αλλού. Καλό παράδεισο συνάδελφοι».
Υ.Γ. Ακούω το άλλο παλαβό. Σηκώνουμε αεροπλάνα για να δείχνουμε αντανακλαστικά στους Τούρκους, που παραβιάζουν τον εναέριο χώρο μας με μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Μιλάμε μας γλεντάνε ασύστολα, αφού πιο χαζός πεθαίνεις. Εμείς πετάμε εκατομμύρια στον αέρα και αυτοί «παιδικά παιχνίδια». Θέλουν στο υπουργείο Άμυνας να κοπεί αυτό με το μαχαίρι; Ανακοινώνουν οι Τούρκοι αυτές τις πτήσεις; Όχι. Ε, ας μην ανακοινώνουμε και εμείς την κατάρριψη τους. Ένα θα ρίξουμε και η πλάκα θα σταματήσει αμέσως.
