Είναι… τρελοί αυτοί οι Καρδαμυλίτες

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 28/10/2020 - 19:37

Αυτό σκεπτόμουνα την παραμονή της μεγάλης επετείου, που γιορτάστηκε φέτος στην σκιά του κορωνοϊού.

Και αυτό γιατί στην διάρκεια του ρεπορτάζ για τις εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου στα Καρδάμυλα, είχα την ευκαιρία να δώ έστω από… ψηλά το έθιμο του διπλού τους ΟΧΙ.

Για όσους δεν γνωρίζουν, οι Γερμανοί αμέσως μετά την κατοχή στο νησί μας, έστειλαν μια τρίκυκλη μοτοσυκλέτα στην Βορειοανατολική τότε Κωμόπολη, με στόχο την καταγραφή των πλουσιόσπιτων, που θα επίτασαν, για να εγκαταστήσουν την φρουρά τους.

Έγινε αυτό, ας μην μπούμε σε λεπτομέρειες, η φρουρά τους μάλλον αραχτή ήταν και με πολύ ελεύθερο χρόνο, ώστε βάλθηκαν στον Μαργαρίτη, τον λόφο απέναντι από το Λιμάνι, να χαράξουν στο μάρμαρο ένα τεράστιο V, το σύμβολο της… αιώνιας νίκης τους δηλαδή.

Και οι Ναζιστές ξεκουμπίστηκαν βέβαια, αλλά το V έμεινε ως μνημείο θύμησης, που όμως έχει και μια… απάντηση. Με πρωτοβουλία ενός Γυμνασιάρχη, από  το 1948 οι Καρδαμυλίτες ανάβουν την παραμονή της επετείου δυό τεράστια ΟΧΙ, το ένα δίπλα στο V στον Μαργαρίτη, το άλλο αντικρυστά στο άλλο ηρωϊκό, το 1912, ύψωμα της Γριάς.

Από τότε μέχρι σήμερα, κατ’ έθιμον οι Καρδαμυλίτες πραγματοποιούν μια ολόκληρη ιεροτελεστία, που ξεκινά από την διαμόρφωση της περιοχής, την αποψίλωση, την δημιουργία λάκκων, που σχηματίζουν την περίμετρο των 60 μέτρων περίπου του κάθε γράμματος, την μεταφορά πετρελαίου, το άναμμα, την τροφοδοσία των λάκκων με καύσιμη ύλη, κοντολογίς μια γιορτή.

Από την φωτογραφία που τράβηξε το ελικοπτεράκι του Κωστή Αναγνώστου, που μαζί πραγματοποιήσαμε το ρεπορτάζ, μπορεί να διακρίνει κανείς, τι κόσμος μαζεύεται σε όλη αυτή την διαδικασία.

Αυτά όσον αφορά το τυπικό του θέματος, γιατί υπάρχει και η ουσία.

Τι είναι αυτή η… τρέλα; Τι είναι αυτό που απασχολεί μέρες ολόκληρες δεκάδες κυρίως νεαρά άτομα με την διατήρηση ενός εθίμου πλέον, που φεγγοβολά στο σκότος την λιτότερη φράση και από το «Μολών λαβέ» του Λεωνίδα, το «ΟΧΙ» του 1940;

Υπάρχουν κάποιοι που μπορεί να πούν η συνήθεια, ή το… μπούγιο ή κάτι παρόμοιο.

Επιτρέψτε μας να χαρακτηρίσουμε αυτές τις προσεγγίσεις ρηχές.

Υπάρχει μια υψηλότερη εξήγηση, ανεξάρτητα αν δεν μπορούν ίσως να την αναλύσουν μπορεί και οι συμμετέχοντες.

Γιατί τι είναι τα έθιμα μας; Μικρές… λακκουβίτσες, που σχηματίζουν τα γράμματα της πατρίδας μας. Ποιά είναι η καύσιμη ύλη που τα φωτίζει; Αυτή ακριβώς η αγάπη για την κοινή μας μάνα. Αυτό που νοιώθει κανείς αυθόρμητα, χωρίς να μπεί καν στον κόπο να αναλύσει.

Αυτή η τρέλα, αυτό το γυάλισμα στο μάτι, παρά τα κουσούρια μας, είναι αυτό που παρ’ ολίγον να πετάξει τον Μουσολίνι στα νερά της Αδριατικής, αυτό είναι που συγκρατεί σήμερα τον Ερντογάν να μην κάνει το απονενοημένο διάβημα.

Τα μικρά μεγάλα της καθημερινότητας, αυτό το… ασήμαντο διπλό ΟΧΙ, αυτό που σηματοδοτεί για τους Καρδαμυλίτες την αγάπη για τον γενέθλιο τόπο τους, αυτό που σε επέκταση είναι ο πατριωτισμός.

Γιατί όπως εύστοχα παρατηρεί ο Ιωάννης Συκουτρής «Ως τώρα δεν έχει βρεθεί άλλη μορφή ομαδικής αυτοθυσίας. Είναι η μόνη περίπτωση που ένας λαός ολόκληρος (όχι το άτομον ή ωρισμέναι μικραί ομάδες) αποδεικνύει, είς μίαν υπερέντασιν και συνοχήν των φυσικών του δυνάμεων, εμπράκτως και με θυσίας αληθινάς την πίστην του, ότι υπάρχουν αξίαι που στέκονται πολύ υψηλότερα από την πρωταρχικήν και άμεσον αξία, την ζωήν».

 

Υ.Γ.: Του χρόνου υποσχεθήκαμε στους Καρδαμυλίτες, να καταγράψουμε όλη την… τρέλα από την αρχή.

 

 

Σχετικά Άρθρα