Τα έθιμα είναι όπως το DNA. Και στο DNA του λαού μας είναι η υπερβολή.
Αξέχαστη θα μου μείνει η Ανάσταση του 1980, όταν νεοσύλλεκτος στρατιώτης βρισκόμουν στη σκοπιά σε Στρατόπεδο της Κώ, που σκεφτείτε τι είδαν ξαφνικά τα μάτια μου, που ετοιμάστηκα να γυρίσω τη μανιβέλα του μαγνητικού τηλεφώνου να πω στο Τάγμα ότι δεχόμαστε επίθεση απ’ την Τουρκία, όταν το περίπολο μου ευχήθηκε «Χριστός Ανέστη» και οι παλιοί φαντάροι μου εξήγησαν ότι αυτό που βλέπω είναι οι δυναμίτες που σκάνε στην… Κάλυμνο!
Ετσι λοιπόν και με το έθιμο του ρουκετοπόλεμου, μοναδικού Παγκοσμίως, που πέρασε από διάφορα στάδια μέχρι να σταθεροποιηθεί στο σημερινό του μέτρου.
Προσοχή όμως εδώ γιατί ελλοχεύει ένας κίνδυνος, να το χαιρόμαστε μόνο εμείς.
Τα λάθη ως γνωστόν πληρώνονται. Όταν από τους 10 συναδέλφους της υπόλοιπης Ελλάδας, που τηλεφωνούν, όχι για να μάθουν λεπτομέρειες μετάδοσης, επίσκεψης κ.λπ. και οι 10 ρωτάνε «Θα γίνει φέτος ο ρουκετοπόλεμος;» η υπόθεση έχει χαθεί.
Όχι δεν χάνεται το έθιμο, χάνεται η αξιοποίηση του και για να διατυπώσω ευθέως είναι χαζομάρα να μην το πουλάμε. Ναι ακριβώς έτσι, και αυτό είναι τόσο… αμαρτωλό όσο αμαρτωλό είναι ένα μαγαζί πυροτεχνημάτων να μην κλείνει για διακοπές την περίοδο του Πάσχα.
Το φετινό Πάσχα όσον αφορά την τουριστική κίνηση ήταν απογοητευτικό και αυτό για να σπάσει θέλει τουλάχιστον μια δεκαετία, γιατί προ ειπώθηκε, τα λάθη πληρώνονται.
Αν λοιπόν θέλουμε να ξεφύγουμε από την χαζή διαχείριση, οφείλουμε να κρατήσουμε το μέτρο αλλά να οργανώσουμε και να εντείνουμε την προπαγάνδα.
Προτάσεις υπάρχουν πολλές και είναι χιλιοειπωμένες, αλλά τίποτα δεν γίνεται αν κρατάμε τον ρουκετοπόλεμο για τον εαυτό μας.
Ο Δήμος Χίου, το Επιμελητήριο, οι φορείς του τουρισμού θα πρέπει να οργανώσουν ολοκληρωμένα πακέτα εβδομαδιαίας επίσκεψης στο νησί, που να συνδυάζουν εκδρομή, γνώση, παρατήρηση, αγορά αναμνηστικών, ώστε ο ρουκετοπόλεμος να γίνει και μπορεί να γίνει ο πρώτος εν Ελλάδι προορισμός του Πάσχα.
Κατ’ αρχήν έχει τα καλύτερα εχέγγυα, το ίδιο το έθιμο, την ιστορική του βάση, την προετοιμασία του, την θεαματική του απόδοση.
Τι λείπει; Η οργάνωση της πώλησης του ή όπως λέμε στα… ελληνικά το μάρκετιγκ.
Είναι εκπληκτικό τι πουλούν άλλες περιοχές της χώρας με προϊόν 100 φορές κατώτερο. Κακό δεν είναι ακόμα και να αντιγράψομε, κακό είναι να τα αφήνουμε όλα στην τύχη, να γράφουμε ένα επετειακό άρθρο και μετά να ξεχνιόμαστε, κακό είναι να θεωρούμε κακό το αυτονόητο.
Ότι το έθιμο δεν πρέπει να το χαιρόμαστε μόνο εμείς αλλά και να το πουλάμε και αυτό είναι το μοναδικό και το πρώτο που δεν είναι κακό.
Η φετινή μείωση ρεκόρ του αριθμού των επισκεπτών ας μας γίνει μάθημα.
Υ.Γ. Αν θέλουμε να το δούμε σοβαρά μας μένουν 12 μήνες για να προετοιμάσουμε σωστά τον ρουκετοπόλεμο του 2019, αλλιώς θα συνεχίζουμε να βράζουμε στο ζουμί μας, χωρίς στο τέλος να απομείνει κανείς ούτε για να το πιεί.
