Το… γουργούρισμα του κορωνοϊού

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 13/01/2021 - 18:42

Η πρόταση ήταν δελεαστική.

Να γράψω στις «καμπάνες» που χτυπούν λογοτεχνικά κάθε φορά που το νέο τεύχος τους φτάνει στα χέρια μου.

Για σκέψου, έλεγα μέσα μου, μέχρι και η εκκλησία… εκσυγχρονίστηκε και οι καμπάνες της, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων μπαίνουν στον… αυτόματο, αφήστε που τους έκοψαν τον πένθιμο ήχο, γιατί λέει ενοχλούσε. Δεν ξέρω ποιόν, αλλά ενοχλούσε, όπως γενικά αν το σκεφθεί κανείς ενοχλούν και τα έντυπα, λένε μάλιστα πως οι επόμενες γενιές θα επικοινωνούν μόνο με εικόνες και οι μεθεπόμενες, λέω εγώ, με κραυγές όπως αυτές του Ταρζάν.

Παρασύρθηκα όμως και θα χάσω το θέμα, που η πάντα ευγενική και πνευματώδης Μαριέλλα Βαρώνη, μου ζήτησε να αναπτύξω, στο Περιοδικό του Γυναικείου Συνδέσμου «Φίλοι του Χιώτικου χωριού».

Πως είδα λέει, πως έζησα στη Χίο την εποχή του πρώτου εγκλεισμού του κορωνοϊού και λέω πρώτου γιατί ουδείς αποκλείει πως δεν ακολουθήσουν και άλλοι.

Κατ’ αρχήν εξεπλάγην. Λέω, να που σκέφθηκε κάποιος και την δική μας την ύπαρξη, γιατί σε όλη αυτή την δυσκολία, υπήρξαν πολλοί… ήρωες, γιατροί, νοσηλευτές, αστυνομικοί, φουρνάρηδες, ΕΚΑΒίτες, οδοκαθαριστές, ουδείς όμως αποκάλεσε… ήρωες τους δημοσιογράφους, λες και αυτοί ήταν υποχρεωμένοι να βρίσκονται στο πόστο τους.

Βεβαίως ήταν υποχρεωμένοι, αλλά ένα «ευχαριστώ» που όπως η «καλημέρα» είναι του Θεού, κανένας δεν είπε.

Επειδή όμως η κλήση να γράψω γι’ αυτήν την εμπειρία, την εξέλαβα ως έμμεση αναγνώριση, ότι «που να πάρει και να σηκώσει» κάτι και εμείς κάναμε, γι’ αυτό μεταφέρω αυτή την εμπειρία έτσι για τον ιστορικό του μέλλοντος.

Όλο αυτό λοιπόν το διάστημα του αναγκαστικού εγκλεισμού, εμείς δεν κάτσαμε τον… πισινό μας ούτε λεπτό, ούτε καν σκεφτήκαμε ότι θα δίνουμε ειδήσεις με… τηλεδιάσκεψη. Βρισκόμαστε σε όλα τα σημεία των γεγονότων, γιατί αυτά δεν σταματούν, δίναμε την δυνατότητα στις αρχές να ενημερώσουν, μεταδίδαμε τον παλμό των γεγονότων, κάναμε και τους… καραγκιόζηδες, γιατί έτσι έπρεπε.

Τι δεν θα ξεχάσω.

Τις πρωϊνές εκπομπές στο Ράδιο Αλήθεια, που έπρεπε εν μέσω αβεβαιότητας, αγωνίας και εγκλεισμού εμείς να κάνουμε με την Ειρήνη Αναγνώστου… χιούμορ, γιατί πιάναμε στον αέρα ότι αν είμασταν και εμείς μέσα στο γενικότερο κλίμα, ο κόσμος θα πάθαινε κατάθλιψη.

Δεν θα ξεχάσω το πρωϊνό της 25ης Μαρτίου 2020, που καλέσαμε τον κόσμο να υψώσει μια ελληνική σημαία στο μπαλκόνι του και να βγεί σ’ αυτό να ψάλλομε όλοι μαζί τον Εθνικό μας ύμνο, που μετέδιδε το ραδιόφωνο.

Βγήκα από το Στούντιο τρέχοντας στο παράθυρο, να δω το αποτέλεσμα και δεν μπορούσα μετά να μιλήσω απ’ την συγκίνηση. Είπα τότε μέσα μου, ε, κάτι κάνουμε κι’ εμείς…

Δεν θα ξεχάσω ακόμα το πιο κρύο πράγμα, που ένοιωσα όσα χρόνια δημοσιογραφώ.

Την άδεια πόλη. Ποτέ μου δεν αισθάνθηκα έτσι, ποτέ μου δεν διανοήθηκα ότι μπορεί να μου συμβεί. Δεν μιλάμε για κηδεία, άλλωστε κηδεία αγέλαστη δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει και γάμος άκλαυτος. Δεν μιλάμε για αργία ή πρωινό Κυριακής, άσχετο, μιλάμε για τον απόλυτο πάγο.

Μιλάμε να περνάς από την Απλωταριά με το ποδήλατο… σφαίρα και να λές δύο «καλημέρες» στους δύο Κυριάκους, που ήταν υποχρεωτικά ανοικτοί, στον Κυριάκο Δηράκη της Wind και στο Κυριάκο Μπάτση των οπτικών. Μιλάμε να περπατάς και μέσα σου να ακούς την αθάνατη φωνή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου «άδεια η πόλη, που πήγαν όλοι».

Τέλος θα τελειώσω εδώ, γιατί σας κούρασα με ένα… αποκλειστικό. Μπορεί η επιστήμη να μην μπορεί ακόμα να… συλλάβει τον κορωνοϊό αλλά εγώ κατέγραψα τον ήχο του.

Περνούσα ένα πρωί μεταξύ Δήμου και Νομαρχίας, να καταγράψω τα νέα της ημέρας, όταν στη μέση της Πλατείας, συνειδητοποίησα πως ήμουν μόνος με τα… περιστέρια, αυτά που είχα δεί μέχρι τότε χιλιάδες φορές.

Έψαχναν απεγνωσμένα σποράκια, σπρώχνονταν, μάλωναν για τον επιούσιο και… γουργούριζαν. Στάθηκα άφωνος, έβγαλα την μηχανή και άρχισα να βιντεοσκοπώ. Ήμουν μόνος στην πλατεία και δεν ακούγονταν κανένας ήχος εκτός απ’ αυτόν των περιστεριών, που άντε να τον ξεχωρίσεις τις φυσιολογικές μέρες του καθημερινού χαμού.

Α, ρε άτιμε κορωνοϊέ, λέω μέσα μου, μέχρι να σε βρούν οι άλλοι, εγώ… τσάκωσα την φωνή σου.

Ευτυχώς και με το κείμενο αυτό στις καμπάνες, μπόρεσα να το αποκαλύψω.

 

Υ.Γ.:  To άρθρο αυτό γράφτηκε στις 21 Αυγούστου 2020 ειδικά για το περιοδικό "Καμπάνες" του Γυναικείου Συνδέσμου "Οι φίλοι του Χιώτικου χωριού" και δημοσιεύεται στο 17ο τεύχος του, Δεκέμβριος 2020 - Ιανουάριος 2021.

Σχετικά Άρθρα