Χρησιμοποιώ κλασσικούς κανόνες επικοινωνίας επειδή θεωρώ ότι αυτό που θα γράψω έχει ιδιαίτερη βαρύτητα.
Έναν τίτλο που δεν λέει… τίποτα και μπορεί να πεί… πολλά και τα στοιχεία, του πιο «επώνυμου» κατά την ταπεινή μου γνώμη συμπατριώτη μας, που δεν έχει επίσης ιδέα γι’ αυτό που θα προτείνω.
Σας εκμυστηρεύομαι ότι με απασχολεί πολύ, με βασανίζει και η τελευταία εμπειρία μου από σειρά συνεντεύξεων, με έχει πείσει ότι έφτασε η ώρα να πάρει «σάρκα και οστά» ή καλύτερα να περιγραφεί.
Τι θα κάνει η Χίος το κεφάλαιο που διαθέτει και που βρίσκεται εκτός νησιού;
Πως θα αξιοποιήσει εκατοντάδες προσωπικότητες στο χώρο τους, ανθρώπους άσχετους μεταξύ τους, διαφόρων βαλαντίων, αλλά αναρίθμητων προσόντων, με προσβάσεις ακόμα και σε Διεθνείς οργανισμούς, χωμένους από την ΝΑΣΑ μέχρι την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, από τα Πανεπιστήμια μέχρι τους χώρους των επιχειρήσεων, ανθρώπους του πνεύματος αλλά και της εργασίας, που έχουν ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ αλλά βασικότατο κοινό;
Αγαπούν την Χίο και δεν ξέρουν πως αυτό να το δείξουν, όχι ατομικά αλλά ομαδικά, όχι σποραδικά αλλά οργανωμένα.
Θα ήθελα να μοιραστώ την εμπειρία μου μαζί σας, μόνο το τελευταίο καλοκαίρι και θα ήθελα να αφήσετε τον δικό μου χώρο, της ενημέρωσης και να το ανάγει ο καθένας στον δικό του.
Μιχάλης Μόσχος. Λονδίνο. Ψυχή του Διεθνούς βραβείου London Hellenic Prize.
Γιάννης Υφαντόπουλος. Πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Ερευνών.
Αριστείδης Μπελλές, η ψυχή του Νηρέα
Αλέξανδρος Μορτάκης, η συνέντευξη του ακόμα δεν προβλήθηκε, ο γυναικολόγος που διαπρέπει στην πρόληψη των γυναικολογικών καρκίνων και που πρότεινε το όνομα της ας την πούμε «Χιακής γερουσίας».
Αν αρχίσουμε τώρα εδώ να γράφουμε ονόματα, ανθρώπων ερωτευμένων με την Χίο θα μας πάρει δυό ώρες.
Τι μας χρειάζεται λοιπόν; Κάτι που να τους ενώσει. Αυτό είναι ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής και παραδοχής και μια πενταμελής δεν χρειάζεται παραπάνω επιτροπής, με μια στοιχειώδη γραμματειακή υποστήριξη.
Χωρίς να τον ρωτήσω σχημάτισα το όνομα του Σταμάτη Κριμιζή.
Δεν μπορεί ο ίδιος; Άλλος, ένας όμως να κάνει την αρχή. Ένα πρόσωπο και μια επιτροπή. Μετά τα πράγματα απλοποιούνται αν θέλουμε να προσφέρουμε στο νησί μας.
Χρησιμοποιούμε την δύναμη του διαδικτύου. Μπορούμε άνετα να φτιάξουμε έναν κατάλογο Χιωτών και μη Χιωτών, που θέλουν να προσφέρουν και δεν ξέρουν πως.
Τι όμως, γενικώς και αορίστως;
Όχι. Παράλληλα με τον κατάλογο, κάθε φορέας, χωρίς κλάψες και πατώντας στην πραγματικότητα να γράψει τις ανάγκες του.
Θα αναφέρω ένα παράδειγμα. Απευθύνθηκα στην Άννα Χαζίρη. Την Διευθύντρια της Βιβλιοθήκης Κοράη, που λειτουργεί ουσιαστικά και αθόρυβα.
Της λέω. Αν κάποιος ήθελε να βοηθήσει την Βιβλιοθήκη (ας ξεχάσουμε εδώ το κράτος κ.λ.π. αυτοί ότι μπορούν κάνουν και εμείς ότι μπορούμε διεκδικούμε) τι θα μπορούσε να κάνει; Έχουμε έναν κατάλογο αναγκών SOS που ένας τρίτος θα μπορούσε να βοηθήσει;
Προσέξτε, δεν είναι ανάγκη και ούτε λέω να βγάλουμε… δίσκο. Δεν είναι όλα χρήμα, δεν λύνονται όλα έτσι. Πολλά είναι γνωριμίες, επαφές, σχέσεις, κλειδιά που ανοίγουν πόρτες. Αυτό μπορεί να γίνει η «Χιακή γερουσία». Μια αρμαθιά κλειδιά που να ανοίγει πόρτες.
Πάλι η επικοινωνία λέει ότι εδώ πρέπει να σταματήσω. Τα μεγάλα κείμενα κουράζουν. Αν με τις λίγες γραμμές που έγραψα είπα χιλιάδες πράγματα έχει καλώς. Αλλιώς απέτυχα.
Αν δεν απέτυχα ας πάρουν και άλλοι την ιδέα κι’ ας την πάμε όλοι μαζί παρακάτω.
Να είστε σίγουροι ότι θα πάμε το νησί μας παραπάνω.
Υ.Γ: Zητώ συγνώμη από τον Χιώτη Ακαδημαϊκό για την… αυθαιρεσία μου.
