«Τελικά πάμε σε πόλεμο;»
Το ερώτημα όλων τις δύο αυτές μέρες, ερώτημα που επανέρχεται βέβαια κατά καιρούς, για να επανακάμψει δριμύτερο, μέχρι να επιτευχθεί το… μοιραίο.
Θέλετε να το απαντήσουμε με ειλικρίνεια;
Πόλεμο δεν θα έχουμε όσο έχουμε Ένοπλες δυνάμεις, αλλά και όσο έχουμε στη συνείδηση μας ότι δεν συνορεύουμε με το… Βέλγιο.
Η Τουρκία μας τεστάρει, αν χτυπήσει τώρα θα οφείλεται στις συγκυρίες συν την προσωπικότητα του Ερντογάν.
Όμως αν συνεχίζουμε να ζούμε σε αυταπάτες, αυτό που δεν θα κάνουν σήμερα, γιατί φοβούνται, θα το κάνουν αύριο.
Μακάρι να επικρατήσουν οι δυνάμεις της λογικής στη γείτονα, αλλά αυτό δεν ακούγεται μόνο, είναι ποιητικό. Αυτό που δυναμώνει δυστυχώς είναι το βαθύ κράτος η θεωρία του Οζάλ (Ο Ερντογάν είναι απλά ένας καλός καπετάνιος) και ο σχεδιασμός του Αχμέτ Νταβούτογλου.
Η Τουρκία πρέπει να μεγαλώσει, σε ότι μας αφορά η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει στα σύνορα πριν τους Βαλκανικούς πολέμους. Το κερασάκι στην τούρτα θα είναι η αυτονομία της Θράκης.
Πως απαντάμε μπροστά σ’ αυτήν την πραγματικότητα;
Αλλάζοντας πορεία και αντιλαμβανόμενοι αρχικά ότι Πατρίδα χωρίς Ένοπλες Δυνάμεις δεν υπάρχει.
Αλήθεια πως τις αντιμετωπίζουμε σήμερα;
Οι πολιτικές ηγεσίες, που δεν φυτρώνουν, ψηφίζονται, μας… χαρίζουν και από μια δίμηνη λιγότερη θητεία εκάστη.
Και εμείς χειροκροτούμε και… ψηφίζουμε.
Αυτό που κάνουμε στην ουσία είναι να σκάβουμε το λάκκο μας.
Αλήθεια, πότε θα μιλήσουμε σοβαρά;
Που θα πούμε ότι με γείτονα τον κάθε Ερντογάν, εμείς έχουμε στρατιωτική θητεία εννέα μηνών, πρακτικά έξι και δεν θα μας πλακώσουν στις σφαλιάρες;
Τι σημαίνει αυτό το… εξάμηνο; Όσοι υπηρετούν εκπαιδεύονται εκ των πραγμάτων στην σκοπιά και τις… αγγαρείες. Πως μεταφράζεται αυτό; Σε περισσότερους επαγγελματίες οπλίτες, οι οποίοι βεβαίως χρειάζονται, αλλά ως εξειδικευμένο μέρος ενός συνόλου κληρωτών, που υπηρετούν την ύψιστη αποστολή στην Πατρίδα, την υπεράσπιση της.
Και ερχόμαστε τώρα στην ουσία. Το βλέπουμε έτσι ως κοινωνία;
Όταν έχουμε διώξει 500.000, άλλοι λένε 700.000 νέους στο εξωτερικό για αναζήτηση εργασίας, πολλοί θα επιλέξουν φυσικά την ανυποταξία, ποιοί θα υπηρετήσουν και θα υπερασπιστούν την Πατρίδα;
Όταν ΟΛΕΣ οι ψοφοδεείς ηγεσίες, που επιλέγουμε μέχρι σήμερα, έχουν φτιάξει ένα τέτοιο λαβύρινθο παραθύρων λούφας της θητείας, πόσοι μένουν για να εκπληρώσουν την στρατιωτική τους θητεία;
Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε αναβολές λόγω… άγχους, λόγω… έλλειψης γλουτένης, λόγω… αλλεργίας και δεν συμμαζεύεται;
Πως θα αντιμετωπίσει τους Τούρκους ένας Στρατός, που απαλλάσσει με διάφορες γελοίες δικαιολογίες κάθε χρόνο 10.000 με 12.000 νέους, δηλαδή τη δύναμη μιας Μεραρχίας πολεμικής συνθέσεως;
Για πιά άμυνα μιλάμε όταν δεχόμαστε ότι το 12% της ελληνικής νεολαίας, που απέμεινε είναι ανάπηρο και ανίκανο για στράτευση;
Αν αυτά δεν αλλάξουν, αν η κοινωνία δεν αποδεχθεί την ανάγκη της θητείας, ως προσφορά στην ελευθερία και την ύπαρξη μας και όχι ως αγγαρεία, αν δεν γίνει τουλάχιστον 18μηνη η θητεία, με ουσιαστική εκπαίδευση, αν δεν καθιερωθεί ετήσια υποχρεωτική εκπαίδευση των εφέδρων, τότε η ιστορία θα γράψει τα παραδείγματα δύο μικρών λαών, αυτόν του Ισραήλ που επέζησε και αυτό των Ελλήνων, που υποδουλώθηκε και εξαφανίστηκε.
Και στο αρχικό ερώτημα αν ο Ερντογάν θα κάνει πόλεμο, η σωστή απάντηση είναι. Αν τον κάνει τώρα μπορεί να την πατήσει αν περιμένει 50 χρόνια (η συμβουλή του Οζάλ) η Ελλάδα, αν συνεχίσουμε να έχουμε τα ίδια μυαλά θα έχει γίνει κότα και θα πέσει στο τσουκάλι του βρασμού μόνη της .
Υ.Γ. Δεκέμβριος 1979. 6ο Σύνταγμα νεοσυλλέκτων Κορίνθου, 1ο Λόχος. Στην αναφορά βγαίνει ο Μιχαλιός από την Κρήτη, εμφανέστατα το παιδί πνευματικά Ι (ικανός δηλαδή) φεύγα…
Τι θέλεις Μιχαλιό; ρωτάει ο Διοικητής.
«Τσίριε Λοχαγέ, θέλω να υπηρετήσω» (στο σημείο αυτό παρεμβαίνει ο Επιλοχίας και εξηγεί γιατί ο Μιχαλιός θα ήθελε μισή ώρα, ότι κρίθηκε από τους γιατρούς Ι 5, άρα έπαιρνε αμέσως απολυτήριο λόγω ανικανότητας).
Και γιατί θέλεις να υπηρετήσεις Μιχαλιό;
«Γιατί τσίριε Λοχαγέ με ίντα μούτρα θα γυρίσω στο χωριό, εντρέπομαι».
Αυτές οι κοινωνίες μπορούν να κρατήσουν ζωντανές πατρίδες. Η δική μας μπορεί;
Υπ’ όψιν ο Μιχαλιός όχι μόνο υπηρέτησε αλλά ήταν ο μόνος που έλυνε και έδενε το Μ1 τότε, με κλειστά μάτια!
