Ηλιόκαυτη… Bank

Γιάννης Τζούμας
Δευ, 24/08/2020 - 20:30

Ως γνωστόν το ηλιόκαυτο ψάρι, εκτίθεται στον ήλιο και ψήνεται απ΄ αυτόν.

Ωραιότατος μεζές για την σούμα, το τσίπουρο, το ούζο, όλες τις εποχές του χρόνου.

Το πράγμα βεβαίως αλλάζει όταν μιλάμε για ανθρώπους, αλλά δεδομένων των συνθηκών ίσως θα πρέπει να… αναθεωρήσουμε μερικά πράγματα.

Παρακολουθούσα και σήμερα την προσπάθεια των πελατών της, να προσεγγίσουν την Τράπεζα Πειραιώς στη Φάρκαινα και κυρίως την εφευρετικότητα τους να αποφύγουν να γίνουν… ηλιόκαυτοι.

Άλλοι είχαν πιάσει τις γωνίες των γύρω κτιρίων για λίγη σκιά, άλλοι έκαναν το ίδιο απέναντι, άλλοι σιχρίριζαν την ώρα και την στιγμή, άλλοι έφευγαν για αλλού, εν κατακλείδι κανείς δεν έμενε στο εικονιζόμενο ταψί, για να… φουρνιστεί.

Βλέπετε η ωραιότατη πλατεία των κτιρίων της Φάρκαινας, έγινε ως ελεύθερος χώρος ανάμεσα τους, μεγάλος, άνετος, πλακοστρωμένος, αλλά απολύτως λογικόν, εκτεθειμένος στον ήλιο.

Προ κορωνοϊού βεβαίως δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Οι πελάτες έμπαιναν στην Τράπεζα, περίμεναν την σειρά τους στην άνεση των κλιματιστικών, εξυπηρετούνταν μια χαρά.

Τώρα τίποτα δεν είναι το ίδιο. Μάσκες, αποστάσεις, ουρές, ένας μπαίνει ένας βγαίνει, άρα καλά να έχει συννεφιά, τώρα κατακαλόκαιρο όμως, πως παλεύεται η κατάσταση;

Αυτά από την μια πλευρά, γιατί από την άλλη, τι σύμπτωση, υπάρχει γνωστή βιοτεχνία στρωμάτων κ.λ.π. που διαθέτει και ομπρέλες σκίασης.

Και βάζω τώρα με το μυαλό μου. Μια Τράπεζα του επιπέδου της Πειραιώς, που έχει στήσει από το μηδέν και συντηρεί και λειτουργεί όχι ένα αλλά εννιά ζηλευτά Θεματικά Μουσεία, μεταξύ των οποίων και το Μουσείο Μαστίχας και την ευχαριστούμε γι’ αυτό, τι είναι να πάρει 5-6 ομπρέλες να τις βάλει στην Πλατεία να μην γίνονται… λιόκαυτοι οι πελάτες της;

Μπορεί να μην το έχουν σκεφθεί, ακούω μια φωνή μέσα μου και επειδή της δίνω βάση, είπα να εξωτερικεύσω και τις δύο. Έτσι για να δούμε και πόσο ευαίσθητη εκτός από τον Πολιτισμό και πολλά άλλα, είναι η Τράπεζα Πειραιώς και στα αυτιά.

 

Υ.Γ.  Αν ο ΝΟΧ εκμεταλλεύονταν σήμερα τις εγκαταστάσεις του, στην Μπέλλα – Βίστα ενοικιάζοντας τις για 50 χρόνια, σε όποιον αναλάβει να ξανακάνει το κτίριο και όχι μόνο κούκλα, θα είχε λύσει για τον ίδιο χρόνο, ήτοι μισό αιώνα, το οικονομικό του ζήτημα;

Σχετικά Άρθρα