Λένε ότι ο Θεός εποίησε τα πάντα εν σοφία. Μεταφυσικό βέβαια αλλά κοίτα να δείς που συμβαίνει και στην πράξη και δεί στην περίπτωση μας.
Σου λέει είναι γκαβοί, μετά συγχωρήσεως, οι Χιώτες, ας τους δώσω ένα μονοπωλιακό προϊόν αλλιώς θα ψοφήσουν.
Και έτσι, που λέτε, εγένετο η μαστίχα, την οποία δεν μπορούμε να εισάγουμε από αλλού, απλούστατα επειδή φύεται μόνο εδώ.
Οι παρακάτω σκέψεις ήρθαν αυθόρμητα στο μυαλό μου στο άκουσμα της είδησης ότι προσωρινά και 10 μέρες, το είχε πεί πάντως ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου, εκείνος με το μυαλό, ότι «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού» τα δικά μας ανακυκλώσιμα θα τα μεταφέρομε στη Μυτιλήνη, έως ότου κ.λ.π. κ.λπ.
Δεν θέλω να μπώ σε λεπτομέρειες, σε τελική ανάλυση κανείς δεν δίνει σημασία σ’ αυτές.
Δεν τα βρήκε ο Δήμος με την «Οικόπολη». Καλώς –κακώς έτσι έγινε, το ποιός έχει δίκιο θα το πούν τα Δικαστήρια, εμάς και τον κάθε δημότη, τον απλό άνθρωπο, που δεν πετάει πιά τα σκουπίδια του χύμα, τον νοιάζει η ουσία. Ακόμα και για 10 μέρες και μακάρι να ξεμπερδέψουμε η ανακύκλωση μας θα γίνεται μέσω… Μυτιλήνης.
Θυμάμαι πριν κάμποσα χρόνια και ακόμα δεν ξεμπερδέψαμε τελείως, κάναμε εισαγωγή… πετρών, όχι γιατί η Χίος έγινε… Θεσσαλία αλλά γιατί κανένα νταμάρι δεν μπορούσε να πάρει άδεια. Το αυτόν συμβαίνει και με τα μπάζα, όπου και πάλι παλεύουμε με τις άδειες και στο μεταξύ τα μπάζα πάνε όπου νάναι, δηλαδή στα μούτρα μας.
Δεν ξέρει κανείς από που να πιάσει και που να τελειώσει και το πρόβλημα δεν είναι να αποδοθούν ευθύνες. Φταίμε όλοι και εγώ αφού πολλές φορές αναρωτιέμαι. Με ενεργή δημοσιογραφία από το 1987 κύριε πολύξερε τι κατάφερες να αλλάξεις; Με τόσα άρθρα, τόσα λόγια, τόσα ρεπορτάζ, τι κούνησε τον αγκυλωμένο Χιώτη;
Αδέλφια δεν γράφονται αυτά για απογοήτευση, αλλά που να πάρει και να σηκώσει δεν πρέπει να υπάρχει άλλο μέρος που να έχει η Ελλάδα 13 εκατομμύρια τουρίστες και αυτός 13… οικογένειες και να μην τρέχει κάστανο. Δεν πρέπει να υπάρχει τόπος που το λιμάνι του να είναι χαβούζα και με υποδομές του 1900 και ένα λιμάνι του 2050 να έχει φτιαχτεί εκεί που δεν πατάει πλοίο.
Δεν είναι δυνατόν να φεύγει ένα μπουκάλι, άδειο χλωρίνης ας πούμε, και πηγαίνοντας απ’ τα Καρδάμυλα στον Πόδορα (!!!) να κοστίζει στο τέλος παραπάνω απ’ το αρχικό περιεχόμενο του μπουκαλιού. Δεν είναι δυνατόν να θεωρούμε φυσιολογικό να υποδεχόμαστε τον επισκέπτη μας με… σκατίλα στο Αεδροδρόμιο, επειδή κάναμε τον Βιολογικό μας, ήτοι την χρεία μας έξω απ’ το σαλόνι μας. Δεν είναι δυνατόν να λέμε και να ξαναλέμε ότι το Αεροδρόμιο της Χίου είναι το μοναδικό παγκοσμίως χωρίς αφετηρία Λεωφορείων.
Δεν είναι δυνατόν όλοι να έχουν λύσει βασικά προβλήματα και εμείς να συζητάμε ή να κτίζουμε ένα Φράγμα πάνω από ένα αιώνα.
Ειλικρινά δεν ξέρουμε τι φταίει. Δεν μπορούμε να ομονοήσουμε πουθενά. Στη γειτονική Λέσβο για παράδειγμα τα έργα… σφυρίζουν και εμείς τρώμε τις σάρκες μας, άλλοι τόποι μιλούν για λεωφορεία άνευ οδηγών και στη Χίο οι εσωτερικοί δρόμοι είναι εισαγωγής απ’ ευθεία από την Συρία προ πολεμικής κρίσεως.
Δεν ξέρω πώς να το γράψω, λες και ο Θεός μας… μούντζωσε, γι’ αυτό ίσως μας άφησε αμανάτι τη μαστίχα.
Υ.Γ. Παρακαλώ στα μεγάλα επιτεύγματα να συμπεριληφθεί ο …εγκιβωτισμός του Παρθένη
