Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είναι θέμα Δημοτικής αρχής. Πόλη με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου είμαστε όλοι μας, αφού τα ζητήματα της διαχειρίζονται όσοι εκλέγουμε, συνεπώς με δική μας επιλογή είναι οι καλύτεροι, τουλάχιστον όσων θέτουν υποψηφιότητα. Συνεπώς, η ποιότητα ζωής που έχουμε εξασφαλίσει, είναι αυτή που μας αξίζει και που στο χέρι μας είναι να την αναβαθμίσουμε ή να την αφήσουμε όπως είναι, γιατί κι’ ας μην παρεξηγηθούμε εδώ, όλα, ακόμα και η γυφτιά, γίνεται σταθερό σημείο και συνηθίζεται.
Το τελευταίο συμβάν είναι γνωστό. Ο 19χρονος οδηγός δικύκλου πέρασε την στροφή του Κρόνου και κατευθύνθηκε προς την Καλαμπόκα. Ακριβώς στην στροφή των αθλητικών Κασάπα, τόπο που έτσι κι’ αλλιώς δεν επιτρέπει ταχύτητα, η μηχανή φαρσάρισε πάνω στο μάρμαρο. Το παιδί έφυγε από το δίκυκλο και σταμάτησε σε παρακείμενο κολωνάκι, στην αρχή της Ατσικής, που την γράφουμε Στεφάνου Τσουρή, άλλη τοπική ανωμαλία, με αποτέλεσμα να σπάσουν τα παϊδια του, για να κάνουμε λαϊκή ανάλυση, να πάθει εσωτερική ρήξη οργάνων και να δίνει μάχη τώρα για τη ζωή στην Αθήνα, αφού προηγήθηκε επείγουσα πολύωρη εγχείρηση στο Σκυλίτσειο.
Πάμε τώρα από την αρχή. Εγινε όπως έγινε η Απλωταριά. Απ’ έξω κούκλα αλλά το υλικό που μπήκε ως επίστρωση, αύξησε την θερμοκρασία τουλάχιστον 5 βαθμούς, με αποτέλεσμα το Καλοκαίρι να απλώνουμε… τέντες. Πάμε παρακάτω. Στη συνέχεια αποφασίστηκε, χωρίς προηγούμενα να διευθετηθεί το κυκλοφοριακό, να συνεχιστεί η επίστρωση πεζοδρόμου μέχρι την αρχή της Καλαμπόκα. Αποτέλεσμα, να πλακάκια στην στροφή να έχουν σπάσει και στη συνέχεια στην άλλη στροφή, στην πρώτη υγρασία, καθημερινό σχεδόν φαινόμενο στη Χίο, τα δίκυκλα ειδικά να «φεύγουν» με αποτέλεσμα την πτώση των οδηγών. Αν ο 19χρονος δεν χτύπαγε στο κολωνάκι, το πολύ – πολύ να έκανε τον σταυρό του ή να πέταγε μια νεοελληνική βλαστήμια, για την ατυχία που είχε να γεννηθεί εδώ και να συνέχιζε το δρόμο του. Είχε όμως την ατυχία να συναντηθεί με το κολωνάκι. Η απάντηση σήμερα του Δημάρχου ήταν ότι μελετούν λύση να ξαναπέσει στο κομμάτι αυτό άσφαλτος και πολύ σωστά θα κάνουν. Όμως τα ερωτήματα, που πρέπει να απαντηθούν από όλους μας πέφτουν βροχή.
Ηθελε πολύ μυαλό να καταλάβουμε ότι σε δρόμο κυκλοφορίας δεν στρώνουμε μάρμαρα; Ηθελε άλλο τόσο να καταλάβουμε ότι αν θέλαμε πεζόδρομο το τμήμα της οδού από την συνέχεια της Απλωταριάς στην Καλαμπόκα, έπρεπε προηγούμενα να διευθετήσουμε την κυκλοφορία οχημάτων στον «τουρκομαχαλά» που έχουμε για πόλη; Και όμως για όλα αυτά κάναμε μελέτες… που το πάτε αυτό, εκτελέσαμε έργο, τώρα θα το ξηλώσουμε και όλα αυτά ας πούμε ότι λεφτά… υπάρχουν, ρισκάροντας τις ζωές των παιδιών μας.
Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι όλα αυτά γίνονται με καλές προθέσεις, κάθε Δημοτική αρχή θέλει να παρουσιάσει έργο και όσο πιο «βιτρινάτο» είναι, γιατί αυτό είναι το επίπεδο μας, τόσο πιο πολλούς ψήφους μαζεύει. Όμως επιτέλους ας αναζητήσουμε το κύριο, την κοινή λογική.
Είναι λογικό να στρώνουμε δρόμους με μάρμαρα και να απαιτούμε τα δίκυκλα να μην συμπεριφέρονται ως έλκηθρα; Είναι λογικό όποιος του καπνίσει να μπήγει και μια πινακίδα έξω από το μαγαζί του και ή δυνατόν στο πεζοδρόμιο, για να κατεβεί έτσι κι’ αλλιώς ο διαβάτης στους δρόμους καρμανιόλες; Πότε επιτέλους θα βρεθεί μια Δημοτική αρχή, που θα πάρει ένα τροχό να κόψει όλες αυτές τις αηδίες που σπείραμε; Ο πληθυντικός μπαίνει γιατί στην ουσία ότι χώνεται, είναι μετά από αίτημα δημοτών. Κοντολογίς, χρειαζόμαστε και εδώ αλλαγή… κεφαλής, χρειαζόμαστε παιδεία, αλλιώς να μην απορούμε που φτιάξαμε μια πόλη που εκτός ότι είναι για σίχαμα, σκοτώνει και τα παιδιά της.
Υ.Γ. Η Δημοτική αρχή πρέπει να μπαίνει μπροστά. Και με δημότες χωρίς παιδεία, πρέπει να μην διστάζει να γίνεται δυσάρεστη. Ο Γιάννης Μπουμπάρης κόντεψε να φάει ξύλο επειδή έλεγε στους απαίδευτους της Βουπάλου (μανάβικα τότε) ότι ο πεζόδρομος, ο πρώτος που έγινε τότε, εκτός της ποιότητας (τρέχα γύρευε αν καταλάβαιναν τα Αγγλικά, που τους έλεγε) θα τους αυξήσει και τη δουλειά, όπερ και εγένετο.
