«Μπαμπά γιατί οι μεγάλοι είσθε τόσο χαζοί;»
Ερώτημα της 9χρονης κόρης μου και άντε να απαντήσεις τώρα σε ένα παιδί, που δεν ξέρει ιστορία και δεν ξέρει πως απευθύνεται στον… εξυπνότερο λαό του κόσμου.
Αυτόν που δολοφόνησε τον πρώτο του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια επειδή ήθελε από μπουλούκι να μας κάνει χώρα. Αυτόν που με ελευθερωμένη την Μικρά Ασία, ψήφισε την επιστροφή του Γερμανόφιλου Βασιλιά, εκνευρίζοντας τους συμμάχους της, που την εγκατέλειψαν στα χέρια του Κεμάλ Ατατούρκ. Αυτόν που την ώρα, που όλοι μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, μάζευαν τα κομμάτια τους, αυτός έκανε… εμφύλιο, αυτόν που για να ξεπηδήσουμε σελίδες ιστορίας, για να τιμωρήσει τον Σαμαρά, που του πήρε το σπίτι, ψήφισε έναν… Τσίπρα, για να του πάρει από τις καταθέσεις μέχρι τα σώβρακα.
Η ιστορία λοιπόν επαναλαμβάνεται. Στην αρχή ήταν οι διαφημίσεις για τα… εορτοδάνεια. Πάρε κόσμε, τσάμπα πράγμα «το αφεντικό τρελάθηκε». Ελάτε όμως που τα είχε… τετρακόσια; Μετά ήταν το χρηματιστήριο. Μη χολοσκάς παίξε τις καταθέσεις σου, ένας παίζει δυό κερδίζουν. Η κατάληξη γνωστή.
Τώρα το νέο δόλωμα ακούσει στο όνομα πλαστικό χρήμα. Μην κουβαλάς σαβούρες. Μάγκας, ευρωπαίος. Ψωνίζεις ένα κιλό… φέτα; Κάρτα ο κύριος και αν δεν έχει το μαγαζί, του κάνουμε και την παρατήρηση, ότι είναι… υποχρεωμένος. Κι’ ας μας κοιτάζει με απόγνωση ο μαγαζάτορας, αφού κάνοντας την αφαίρεση, κόστος, εφορία, τράπεζα, στο τέλος πουλάει την φέτα και… χάνει.
Ωραίοι εμείς, μας φλομώνουν το ψέμα ότι έτσι γλυτώνουμε την Εφορία. Κι’ ας κτίζεται το αφορολόγητο μονάχα με τις αποδείξεις της ΔΕΗ και κάτι ψιλά. Κι’ ας κατέβει το αφορολόγητο σιγά – σιγά στο μηδέν. Ωραίοι εμείς, την κάρτα στο λαιμό κι’ ας ήταν δυνατόν να πληρώναμε μ’ αυτή και τα τσιγάρα στον περιπτερά.
Και επιστρέφουμε στο ερώτημα της… 9χρονης.
Ναι παιδί μου είμαστε χαζοί και κοιτάξτε να το αποφύγετε εσείς μεγαλώντας.
Χαζοί γιατί μας έχουν χώσει δύο ρουφιάνους σπίτι μας. Ο ένας είναι στον υπολογιστή, όπου με τα καρφώματα που κάνουμε μόνοι μας, ειδικά στο Facebook γνωρίζουν ακόμα και την προσωπική μας ζωή. Ο δεύτερος είναι το κινητό, που έτσι που το χρησιμοποιούμε, γνωρίζουν και πότε πάμε στην τουαλέτα. Ο τρίτος είναι το πλαστικό χρήμα με τις γνωστές κάρτες.
Θα πετάξουν στην λοταρία κάποιες σαβούρες (ακόμα και Ι.Χ. να κερδίσεις έχεις να το ταϊζεις βενζίνη;) και στο τέλος θα βλέπουν σε χρόνο μηδέν τις αγορές απ’ τις κάρτες και στο τέλος θα τις αντιπαραβάλλουν με το εισόδημα μας και θα μας λένε ότι χρωστάμε στην Εφορία τα τριπλά απ’ όσα υπολογίζουμε και θάχουν και… δίκιο.
Παρά ταύτα οι διαφημίσεις να χρησιμοποιούμε κάρτες για να νάμαστε… in καλά κρατούν. Δεν έχω καμιά αμφιβολία για το αποτέλεσμα. Θα ήταν σαν να είχα αυταπάτες για την διαπίστωση ενός μικρού παιδιού. Βλέπετε οι παροιμίες τουλάχιστον, είναι σοφές. Από μικρό και από λωλό μαθαίνεις την αλήθεια.
Υ.Γ. Οι σκύλοι έχουν ένα τσιπάκι πάνω τους, εμείς… τρία.
