Δεν θέλω να αναφερθώ στην ιστορία του θέματος. Με καλύπτει πλήρως ο καπ. Αλέκος Καραμούζος https://www.alithia.gr/koinonia/sihainomai-kai-na-sas-ftyso
Επίσης με καλύπτει το παρακάτω σημείωμα του Προέδρου της ΕΜΧ Γιώργου Τούμπου.
«Εδώ γύρω μας υπήρχε κάποτε ένας Παπάς, με όλη την σημασία της λέξης.
Ήταν αυτός που γέμισε το Αίπος, έναν άνυδρο τόπο, με παιδικές φωνές, από παιδιά απροστάτευτα, και απόμακρα απ' τις Οικογένειες τους.
Από παιδιά που άγουρα ακόμα γνώρισαν την ζούγκλα αυτού του κόσμου, και βρήκαν το απάγκιο τους στην Κιβωτό του Αιγαίου.
Αυτόν τον Παπά, βρήκαν να αποτελειώσουν, γιατί αυτός ο Παπάς είχε βαλθεί να αλλάξει τον κόσμο, και τον τρόπο που βλέπαμε την Εκκλησία.
Πρώτα λοιπόν τον αποκαθήλωσαν, ύστερα τον ταπείνωσαν, και τέλος τον δίκασαν.
Τώρα η δομή σκοτείνιασε, τα παιδιά έφυγαν, και η ζούγκλα γέμισε πάλι παιδικές φωνές
Αυτά...!!!»
Καλύφθηκα λοιπόν με αυτά και θέλω να πάω παρακάτω. Όσοι ζήσαμε στο νησί την Κιβωτό του παπά Αντώνη, τον συμπατριώτη μας Αντώνη Παπανικολάου, τον αδελφό του Ηγούμενου της Νέας Μονής, πρέπει να θεωρήσουμε θέμα τιμής για το νησί, να μην αφήσουμε να πάει Φυλακή. Για να μην γίνει αυτό πρέπει να καταβάλει σε αυτό το Δημόσιο που έχει η χώρας μας 60.000 ευρώ που δεν έχει. Ε, είναι θέμα ΤΙΜΗΣ για το νησί, ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ. Ζήτησα από την Πρεσβυτέρα Σταματία, επίσης συμπατριώτισσα μας, την άδεια τους να κάνω αυτή την ΕΚΚΛΗΣΗ και της ζήτησα, πως μπορεί αυτή η βοήθεια να γίνει ΤΩΡΑ, αύριο κιόλας αλλιώς την Τρίτη ο παπά Αντώνης θα φυλακιστεί.
Μου έστειλε λοιπόν το παρακάτω σημείωμα:
«Μπορείτε να καταθέτετε τα χρήματα που έχετε την διάθεση στην Τράπεζα Πειραιώς στο όνομα Σταματία Γεωργαντή. GR 0801721490005149115161093
Αν υπάρχει λογιστής πρέπει να του γνωστοποιείται το ποσό της δωρεάς με την ένδειξη «χρηματική δωρεά». Αν δεν υπάρχει λογιστής θα πρέπει να μας αποστέλλετε το ονοματεπώνυμο, το ποσό, το τηλέφωνο και το ΑΦΜ σας για να τα περνάει ο δικός μας λογιστής. Τα στοιχεία αυτά μπορείτε να τα στέλνετε στο τηλ.6948353944 και στο mail stamgeo 98 @gmail.gr
Σας ευχαριστούμε θερμά.
ΥΓ. Όσον αφορά την δικαιοσύνη στην χώρα μας, με δεδομένες πάντα τις εξαιρέσεις του κανόνα, αν έχετε την υπομονή διαβάστε το παρακάτω. Εκτός των βιβλίων ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΧΙΟΥ, βρίσκω τον χρόνο, μην με ρωτάτε κι’ εγώ απορώ και γράφω και ένα άλλο βιβλίο με τίτλο ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΑ. Κάποια στιγμή αν προλάβω θα εκδοθεί. Διαβάστε το μοναδικό κομμάτι που προ δημοσιεύω, λόγω της περίστασης.
Οι «χρυσές» σωλήνες του Ναγού
Το πρόβλημα της λειψυδρίας στο νησί είναι διαχρονικό, αλλά και οικονομικό. Και δεν εννοώ την καθημερινή κατανάλωση, εμφιαλωμένα και τσουχτεροί λογαριασμοί αφαλάτωσης, αλλά το γεγονός ότι μέσω αυτού κάποιοι έγιναν πλούσιοι, μαζί με εμένα, που πλούτισα το αρχείο μου με μια εξάμηνη φυλάκιση και κυρίως ένα μάθημα απονομής δικαιοσύνης στην χώρα μας.
Βρισκόμαστε στο 1987, που κάποιοι συλλαμβάνουν την ιδέα μεταφοράς στην πόλη του νερού του Ναγού, μέσω μιας παλαβής κατασκευής σωλήνων, που άρχισαν μάλιστα να τοποθετούνται και μάλιστα σε στυλ μπάρας στην άκρη των δρόμων. Πολλοί θυμούνται αυτή την γελοία κατάσταση, που ως τελική κατάληξη είχε κάποια στιγμή πολλά χρόνια μετά, το πρακτικό μυαλό, ο τότε Πρόεδρος της ΔΕΥΑΧ Μιχάλης Φυτούσης, να μαζέψει όσους δεν είχαν λεηλατηθεί ή πάρει τις κατηφοριές και να τις κάνει κερκίδες, που βρίσκονται ακόμα (2026) στο ανοιχτό Θέατρο στον Καστρομηνά.
Την ίδια χρονιά στις 8/1/87 εξέδωσα την εβδομαδιαία εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ και οι σωλήνες του Ναγού μας απασχόλησαν από την πρώτη στιγμή. Το θέαμα ήταν άσχημο, οι Καρδαμυλίτες ματαίως φώναζαν ότι το καλοκαίρι, που θα κατεβάζαμε το νερό, εκείνοι… δίψαγαν, οι τεχνικοί έλεγαν ότι υδραυλικά το έργο θα τινάζονταν στον αέρα, οι Οικολόγοι ότι εσωτερικά οι σωλήνες είχαν πίσσα, άρα ήταν ακατάλληλες και κάποιοι σκέφτηκαν ότι εδώ υπάρχει χοντρή κονόμα και μπορεί να γίνουν πλούσιοι.
Δεν θέλω να μπω σε ονοματεπώνυμα, αν ψάξετε σε αρχεία εφημερίδων είναι γραμμένα, αλλά για να μην τα πολυλογώ εκτός της συνηθισμένης ειδησεογραφίας, στο τέλος του 1991 απέδειξα με αδιάσειστα στοιχεία, που έκαναν τότε πάταγο, ότι γύρω από τις σωλήνες υπάρχει μεγάλο φαγοπότι.
Τα στοιχεία δεν σήκωναν καμμιά αμφιβολία, ήμουνα σίγουρος γι’ αυτά και άρχισα να τα δημοσιεύω.
Πρώτον απέδειξα ότι ποτέ δεν έγινε διεθνής διαγωνισμός όπως προέβλεπε ο νόμος, δεύτερον δημοσίευσα υπηρεσιακό έγγραφο του Επιθεωρητή Δημοσίων έργων ότι η προμήθεια ειδικών τεμαχίων του έργου, εκεί ήταν το… φαϊ, έγινε εκ των υστέρων, τρίτον ότι άλλα αγοράστηκαν και άλλα τοποθετήθηκαν και τελευταίο και φαρμακερό, ότι τα υλικά αυτά αγοράστηκαν από το κατάστημα της συζύγου του ειδικού συμβούλου του Νομάρχη επί του θέματος. Σημειώστε κάπου ότι το έργο κόστισε τότε 1 δις. δραχμές συν πολλά… ψιλά.
Τέλος πάντων, τα δημοσίευσα αυτά, τα αναδημοσίευσαν οι εφημερίδες της Αθήνας, ήρθαν οι ελεγκτές, σταμάτησε το έργο, αλλά εγώ βρέθηκα κατηγορούμενος σε μια δίκη μαμούθ με κατήγορο μου τον ίδιο τον Νομάρχη και μεταξύ των βασικών μου τότε υπερασπιστών τον Μηχανικό της Νομαρχίας Αντώνη Λυπαρή.
Η δίκη κράτησε τρείς μέρες και με υπερασπίστηκαν ο συμμαθητής μου Ξένος – Αύγουστος Πιπίδης, ο Γιώργος Κοκκαλιάδης και η Μαρία Γιαννάρα, που και οι τρείς αρνήθηκαν να πληρωθούν. Στο νησί δεν υπήρχε άλλο θέμα συζήτησης, εγώ δε είχα δώσει «ρεσιτάλ» παρακολουθώντας τους δικαστές, που με γουρλωμένα μάτια έβλεπαν τα τιμολόγια, που είχα απλώσει μπροστά τους. Ορίστε έλεγα, τάδε τιμολόγιο, τόσα πληρώθηκε άλλη βάνα μπήκε, τάδε τιμολόγιο, τάδε τιμολόγιο… ένα εξόφθαλμο σκάνδαλο για το οποίο ήμουνα σίγουρος ότι θα ακούσω ένα ηρωϊκό ΑΘΩΟΣ στο τέλος. Για τους νομικούς να διευκρινίσω εδώ ότι η κατηγορία ήταν «Συκοφαντική δυσφήμιση».
Να μην κουράσω, ήταν μια δίκη, που όδευε σε θριαμβευτική αθώωση, μέχρι που αφού έγιναν οι αγορεύσεις ξαφνικά με πλησιάζει ο Δικηγόρος των κατηγόρων μου και με τραβάει στο «καμαράκι». Αυτό ήταν ένας χώρος 2 επί 2 δίπλα στην Αίθουσα ακροατηρίου, όπου εκεί «ψήνονταν» οι συμβιβασμοί. Άπειρος εγώ, ακούω ξαφνικά τον τύπο που με «έβριζε» γνωστό δικηγόρο των Αθηνών, να μου λέει. «Τζούμα είσαι παλληκάρι αλλά θα την φας, βγες τώρα στην απολογία σου και μην πεις τίποτα για την υπόθεση, μην πάρεις πίσω τίποτα από όσα έγραψες, πες απλά, εγώ δεν ήθελα με αυτά κύριοι δικαστές να θίξω την τιμή και την υπόληψη των κατηγόρων μου, τους οποίους σέβομαι και υπολήπτομαι».
Είσαι καλά του λέω; Αφού είδες ότι τα στοιχεία που κατέθεσα είναι αδιάσειστα. «Τζούμα, συνέχισε, μην είσαι μαλάκας, αν ζητήσεις 2% από το έργο έχεις αύριο στην τσέπη 20 εκατομμύρια». Και μηδέν υπόληψη, του απαντώ και συνεχίζω νευριασμένα μάλιστα, και σε τελική ανάλυση με όσα απέδειξα έχω την αθωότητα μου στην τσέπη.
«Τι έχεις, που απάντησε, πάντα ήρεμος εκείνος, την αθωότητα; Ε, τώρα είναι που είσαι μαλάκας».
Το κουδούνι χτύπησε και μπήκαμε ξανά στην κατάμεστη Αίθουσα, απολογήθηκα, μόνο που δεν χειροκροτήθηκα, το δικαστήριο αποσύρθηκε, συσκέφτηκε και μου ανακοινώθηκε η απόφαση. ΕΝΟΧΟΣ. Κόκκαλο εγώ.
Σε λίγο οι δικηγόροι μου πήραν την διευκρίνιση και μου εξήγησαν και εμένα. ΕΝΟΧΟΣ απλής δυσφήμισης, που σημαίνει ότι είπα μεν την αλήθεια αλλά όχι με… τακτ και έτσι οι κατήγοροι μου εθίχθησαν.
Έτσι πήρα και εγώ το μάθημα μου για την τρόπο απονομής δικαιοσύνης στη χώρα μας.
Για την ιστορία και μόνο. Ο Νομάρχης έφυγε, η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο και οι σωλήνες έγιναν… κερκίδες.
