Αν είμασταν τώρα μια χώρα και ένα νησί αντάξια των προγόνων μας θα είχαμε σήμερα Εθνικό – τοπικό πένθος.
Επειδή όμως δεν είμαστε, προφανώς στα ψιλά θα περάσει αυτό το ψήφισμα.
«Το Διοικητικό Συμβούλιο των «ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΙΘΟΥΣΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΗΣ» του 1ου Γυμνασίου Χίου, εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη του για την απώλεια του διακεκριμένου Χιώτη, Χορηγού προς το Μουσείο μας της πολύτιμης Βιβλιοθήκης του, ΝΙΚΟΥ ΚΙΟΥΡΑΝΗ, μέλους και υποστηρικτή του Συλλόγου μας, και αποφάσισε τα παρακάτω:
1) Να εκφραστούν στους οικείους του τα θερμά συλλυπητήρια του Συλλόγου μας.
2) Να δημοσιευτεί το παρόν στο Χιώτικο τύπο.
Το Διοικητικό Συμβούλιο
Ο Πρόεδρος Ευάγγελος Μαθιούδης, η Γραμματέας Ανθή Βουρνού, τα μέλη Βαγιάνου Κική, Μαυρογιάννης Γιώργος, Μίτσης Νίκος.
Έφυγε λοιπόν ο κύριος Νίκος, η Στάσα του τον περιμένει και τα «παιδιά του» τα τακτοποίησε, γιατί τα παιδιά του ήταν τα βιβλία τους, που φρόντισε να φυλαχτούν στην αιωνιότητα στην Βιβλιοθήκη του Μουσείου Φυσικής και Ιστορίας του Ιστορικού Γυμνασίου της Χίου.
Δεν θα ξαναδούμε τα χειρόγραφα του στα γραφεία μας, έγραφε ακόμα και αιωνόβιος και σχεδόν τυφλός, πάντα στο χέρι, δεν θα δημοσιευθούν ξανά οι σκέψεις του στην εφημερίδα μας. Ακόμα και λίγο πριν το τέλος, ο Γιώργος Μαυρογιάννης μας έφερνε τις περίφημες αντιγραφές του, που έκανε κυρίως από ποιήματα.
Έκανα στην αρχή αναφορά για Εθνικό – τοπικό πένθος των γραμμάτων, αλλά και της ποίησης και δεν το έκανα τυχαία.
Ο Μικρασιάτης Νίκος Κιουράνης είναι συνδεδεμένος στο νησί μας με το βιβλίο. Από το 1961, μέχρι και το 1978, που βγήκε στην σύνταξη ήταν αυτός που στο ιστορικό Βιβλιοπωλείο Χαβιάρα μύησε όλους μας στο διάβασμα, ήταν αυτός που από την πόρτα και πριν ανέβει στο περίφημο πατάρι του Βιβλιοπωλείου ήξερε τι θα σου πρότεινε να διαβάσεις, ήταν ο άνθρωπος – βιβλίο, μα πάνω απ’ όλα ήταν ένας τρελά ερωτευμένος ποιητής.
Ποιητής και ζωγράφος, που ευτυχώς έστω σε λιτές εκδηλώσεις η πνευματική τουλάχιστον Χίος τον τίμησε εν ζωή.
Ο Νίκος Μήτσης σε μια εκδήλωση προς τιμήν του, χαρακτήρισε τις συλλογές του Νίκου Κιουράνη, διαδρομή αιώνα, παράθυρο σε αχαρτογράφητα μονοπάτια ποίησης και ζωής. Μιλάμε για απίστευτο πλούτο, που ένα μέρος του μπόρεσε να εκτεθεί, παρουσιάζοντας 47 χειρόγραφα βιβλία με παγκόσμια ποίηση.
Αυτή που ο Γιώργος Μαυρογιάννης χαρακτήρισε διακονία, σιγανή και ταπεινή. Και η Αθηνά Ζαχαρού - Λουτράρη σκιαγράφησε ως γενναιόδωρη μεγαλοψυχία, λέγοντας πως τα ποιήματα του αποτελούν τρυφερές ζωγραφιές.
Στο καλό λοιπόν πολίτη του κόσμου, στο καλό Μικρασιάτη, ποιητή, ζωγράφε των ψυχών Νίκο Κιουράνη, η Χίος που καταλαβαίνει τι σημαίνει η απώλεια σου, ναι έχει Εθνικό – τοπικό πένθος.
Σε αποχαιρετώ με ένα από τα αγαπημένα σου ποιήματα, από τα ανεξάντλητα χειρόγραφα, που μας εμπιστεύτηκες.
Ο καθένας μας
Στέκεται μόνος του
Στον απέραντο κόσμο, λουσμένος για μια στιγμή σε μια αχτίδα του Ηλίου
Και ξαφνικά πέφτει
Η νύχτα.
Κουασιμόντο, νόμπελ Ιταλίας στην ποίηση.
Το βίντεο είναι από εκδήλωση τιμής στον Νίκο Κιουράνη στην αυλή του ιστορικού Γυμνασίου Χίου. Η φωτογραφία, είναι αυτή που θεωρώ ως την πλέον χαρακτηριστική.
Υ.Γ: Ε, πόσα έχετε να πείτε με τον Τζίμη τον Κρομμύδα.
