Ο άνθρωπος, που του φιλούσε το χέρι, ο… Δεσπότης

Γιάννης Τζούμας
Δείτε τις Φωτογραφίες
Κυρ, 21/02/2021 - 19:33

Έχουμε και εμείς τα… τυχερά μας.

Τον Ιερολοχίτη Γιώργο Καρασούλη, που έφυγε πλήρης ημερών από την ζωή, τον έβλεπα στις… παρελάσεις.

Τύποι όπως ελόγου του, σπάνια μιλούν και αυτό συμβαίνει συνήθως μ’ αυτούς που όταν τους κάλεσε η ιστορία, είπαν απλά… παρών.

Εγώ ήμουν από τους τυχερούς, που η μοίρα το έφερε, το…βλάψιμο μου να πηγαίνω πριν την ώρα μου σε εκδηλώσεις, να συμπέσει με ανάλογη συνήθεια που είχε ο σεβαστός γέροντας Γεώργιος Καρασούλης, που περίμενε και αυτός στο πεζοδρόμιο απέναντι από τον Μητροπολιτικό Ναό, να αρχίσει η Δοξολογία της παρελάσεως της 28ης Οκτωβρίου.

Είμαστε τώρα σχεδόν μια δεκαετία πίσω. Τον έφερε ο πάντα φουριόζος γιός του Νίκος και μου τον… εμπιστεύτηκε να μπούμε μαζί στην Εκκλησία, εγώ με την φωτογραφική μηχανή μου, εκείνος με τα… παράσημα του.

Και εκεί που λέτε στην αναμονή, αφού είδε την κάμερα κλειστή, έλυσε το στόμα του και έγινε ένα εικοσάχρονο παλικάρι, που άρχισε να μου διηγείται τα σαμποτάζ του Ιερού Λόχου στα Δωδεκάνησα, εκείνα ντε που έμειναν σκλαβωμένα μέχρι το 1947.

Δεν θα μπώ σε λεπτομέρειες, άλλωστε η εκδημία του ήρωα είναι ευκαιρία για όλους, να θυμηθούν ή να διαβάσουν για πρώτη φορά, την ιστορία του Ιερού Λόχου.

Δεν θα ξεχάσω όμως την φωνή που έβγαλε, σε σημείο να γυρίσουν όλοι να μας κοιτούν, όταν έφτασε στην Δευτέρα 11 Σεπτεμβρίου 1944.

«Καρασούλης κύριε Διοικητά».

Και ήταν ευκαιρία να μαζευτούμε όλοι γύρω του να ακούσουμε την ζώσα ιστορία.

Τότε που ο Ιερός Λόχος φορτωμένος σε ένα Πολεμικό πλοίο, ανηφόριζε προς το νησί, με την εντολή της Κυβέρνησης να «καταλάβει» τη Χίο, μια μέρα μετά την απελευθέρωση της, την Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου 1944, που αποχώρησαν οι Γερμανοί κατακτήτες.

«Είμαστε ξάγρυπνοι, αλλά που να κλείσει το μάτι. Να το Βενέτικο, να η Κώμη, να η Αγία Ερμιόνη. Έβλεπα και δεν χόρταινα. Για σκεφτείτε ρε παιδιά, πηγαίναμε να ελευθερώσουμε το νησί, το νησί μου. Τι να σας λέω, ετοιμασίες, εξαρτήσεις, να μπούμε στη σειρά κατά Λόχο, το πλοίο να πλησιάζει, να ετοιμάζεται να κατεβεί ο καταπέλτης, με πρώτο να πατήσει τιμητικά το χώμα τον Ταγματάρχη μας τον Δημόπουλο, (Π. Δημόπουλος) οπότε χυμώ μπροστά και στέκομαι κλαρίνο μπροστά του. Ούτε εγώ δεν ξέρω πως βρήκα το κουράγιο. Ποιος είσαι εσύ Λοχία, μου λέει και βγάζω μια φωνή που ακούστηκε μέχρι το χωριό μου (Νεχώρι).

«Καρασούλης κύριε Διοικητά».

Με βλέπει, κόβει την αγριάδα στα μάτια μου, και δίνει την εντολή.

Πέρασε ρε Χιώτη μπροστά, εσύ θα κατεβείς πρώτος. Και κατέβηκα πρώτος παιδιά και να σκύβω και φιλώ το χώμα και ξεσπώ σε αναφιλητά».

Η διήγηση τελείωσε, τα μάτια όλων μας τρέχανε. «Ευλογητός ο Θεός»… άρχιζε η Δοξολογία, έπρεπε να μπούμε στην Μητρόπολη.

Ευλογητός ο Θεός, που μας επέτρεψε να ζήσουμε, να ακούσουμε, να αγγίξουμε την ζώσα ιστορία.

Ο Γ. Καρασούλης χώθηκε μέσα στο εκκλησίασμα. Οι Επίτροποι τον «ξέθαψαν» φέρνοντας τον μπροστά με εντολή του Μητροπολίτη, με τον ήρωα να αισθάνεται άβολα.

Πριν έξω στο πεζοδρόμιο, προσωπικά, μου είχε πεί το άλλο… μυστικό.

«Αποφεύγω να τον βλέπω, γιατί όποτε με δεί μου… φυλάει το χέρι».

 

Υ.Γ.: Τελευταία φορά έγινε, όταν του παρέδωσε το στεφάνι στις εκδηλώσεις των Σφαγών στις 30/4/2019, απ’ όπου και η φωτογραφία του Γιώργη Καρασούλη με τον γιό του Νίκο.

 

 

Το απελευθερωτικό στρατιωτικό απόσπασμα στην Προκυμαία. Ο κόσμος περιμένει στην πλατεία.

Σχετικά Άρθρα