Είπα να μην δώσω σημασία, άλλωστε έγραψα κάτι για την άλλη μπούρδα του… νεκρόφιλου, αλλά επειδή ήρθε «καπάκι» η άλλη με τον «γαμπρό που έκλεψε τον πεθερό του» ξαναγράφω προσπαθώντας να αναλύσω το φαινόμενο, όχι με ψυχολογικούς και ψυχιατρικούς όρους, δεν το ξέρω, δεν το έχω σπουδάσει, δεν είναι η δουλειά μου, αλλά με κοινωνιολογικούς.
Καταρχάς ο «γαμπρός που έκλεψε τον πεθερό του» έγινε σε λίγο, που τον πήγε, στον επόμενο είχαμε και ονόματα, στον τρίτο και γειτονιά, σε λίγο έγινε Ιερέας και ψάλτης, σε παραλίγο έγινε υδραυλικός και ξυλουργός. Ένας ή μια, στη συνέχεια το γύρισε στο… ανάποδο, ότι ο πεθερός έκλεψε τον γαμπρό κ.λπ.
Να μην τα πολυλογούμε, η σαπισμένη φαντασία έδωσε και πήρε για μια εβδομάδα περίπου. Με έμπειρο Αστυνομικό, που το κουβέντιασα, να δω αν υπάρχει κάτι όντως στο «Αστυνομικό δελτίο» πήρα την απάντηση ότι υπάρχει στο «ανεπίσημο». Μαθαίνει δηλαδή κάτι η Αστυνομία, αλλά ο θιγόμενος δεν υποβάλλει μήνυση, άρα το θέμα θεωρείται ως μη γενόμενο. Και αυτό που έμαθε, είναι ότι όντως υπήρξε μια ενδοοικογενειακή διαμάχη για κάποια χρήματα, τα οποία ο γαμπρός θεώρησε ότι του ανήκουν, τα πήρε και ο πεθερός τον κατηγόρησε, ανεπίσημα πάντα, για κλοπή.
Τώρα πως η «κλοπή» χρημάτων του γαμπρού στον πεθερό, πήρε σεξουαλική χροιά, αυτό δεν με εκπλήσσει. Σε μια κοινωνία, που η μία αδελφή επικοινωνεί με την άλλη δημόσια στο facebook για να ανταλλάξουν… συνταγές, που μάνα επικοινωνεί με τον γιό, για να του πεί χρόνια πολλά για τα… γενέθλια του, πάλι μέσω του facebook, δεν μπορείς να περιμένεις κάτι άλλο, αλλά αυτό δεν είναι Χιακό φαινόμενο.
Άρα, πως εξηγείται κοινωνιολογικά η οργιώδης σεξουαλική φαντασία του Χιώτη; Πως, από τις νεκροφιλίες, πάμε στα κλεψίματα και πως ανά τακτά χρονικά διαστήματα ένα… τραινάκι περιδιαβαίνει το νησί απ' άκρη είς άκρη;
Η απάντηση είναι η εξής και την γράφω ευθέως, χωρίς περικοπές και όπως την αισθάνομαι, η ΑΓΑΜΙΑ, η χρονία αγαμία.
Για να το εξηγήσουμε πρέπει να καταλάβουμε πως δρουν κοινωνιολογικά άλλα φαινόμενα. Ένα παράδειγμα είναι η μητριαρχία. Στο νησί μας κυριαρχεί, και να γιατί. Αιώνες οι άντρες στα καράβια, η γυναίκα ήταν το κουμάντο του σπιτιού, αυτό μεταφέρεται και στις μη ναυτικές οικογένειες. Στην Χίο αυτό, δεν χρειάζεται πολύ ανάλυση, είναι νόμος. Το «αφεντικό» στο σπίτι τύποις είναι ο άντρας, στην ουσία είναι η γυναίκα, η μάνα. Μητριαρχία.
Το ίδιο ισχύει και με το σεξουαλικό, στο οποίο οι σοφοί πρόγονοι μας έδιναν τόσο τεράστια σημασία, που η Δημογεροντία είχε θεσπίσει και εφαρμόσει ένα βαρύ μάλιστα φόρο, τον λεγόμενο «αργομουνιάτικο». Όποιος λοιπόν επέλεγε συνειδητά να είναι εργένης, ή όποια επέλεγε να έχει ανενεργό σεξουαλικό ρόλο, όπως έλεγε σαφέστατα το όνομα του φόρου, πλήρωνε πρόστιμο.
Για να καταλάβουμε τώρα σεξουαλικά, την ναυτική κατηγορία και παράδοση, δεν μπορούμε να σταθούμε στο σήμερα. Πρέπει μέχρι χθες ιστορικά, στην κυριολεξία, να φανταστούμε μπάρκα τριών και τεσσάρων ετών. Πως λύνονταν το σεξουαλικό πρόβλημα των ανδρών; Δεν λύνονταν. Η πορνεία στα λιμάνια είναι εκτόνωση όχι λύση. Το ίδιο ίσχυε και στην στεριά. Η γυναίκα έπρεπε να απέχει ή να εκτονώνεται ενοχικά σε σχέσεις, πολλές φορές στο άμεσο και κοντινό περιβάλλον, για μείωση υποψιών, κοντολογίς και εδώ είχαμε εκτόνωση αλλά όχι λύση.
Όλο λοιπόν αυτό το πλέγμα, κάτι σαν την μητριαρχία, τι δημιούργησε; Μια μεταφερόμενη στέρηση, μια χρόνια αγαμία, η οποία κατά καιρούς εκτονώνεται στην όποια βλακεία φύγει από ένα στόμα, για να αναπαραχθεί με ταχύτητα αστραπής και με όση σάλτσα μπορεί να φανταστεί κανείς στο επόμενο και ούτω καθεξής.
Γιατί τα σημείωσα σήμερα αυτά; Όχι για να εμποδίσω το επόμενο…κλέψιμο, δεν μπορώ, όπως δεν μπορώ να καταπολεμήσω και την μητριαρχία, που πάντως δεν είναι κάτι κακό, αλλά για να καταθέσω μια εξήγηση του φαινομένου, σε όσους έχουν την δυνατότητα επεξεργασίας μιας σκέψης, που είμαι σίγουρος ότι ανήκουν στην οικτρά μειοψηφία της κοινωνίας μας.
Υ.Γ.: Xαίρομαι που η καταγγελία μας για την Βίζα, φέρνει την Κυριακή στο νησί δύο Γραμματείς υπουργείων.
