Όπου Κανάρης, ένα φτωχαδάκι των Ψαρών, που πήγε προσκύνησε στον Άγιο Νικόλα πριν μπει στο πυρπολικό για την Χίο, να εκδικηθεί τις Σφαγές του 1822, και όταν αργότερα ρωτήθηκε τι σκέφθηκε, είπε το κορυφαίο, αυτό που αν φάει το δικό του κεφάλι ο πανίβλακας της Αμερικής ποσώς μας νοιάζει, μην πάρει στο κεφάλι του κι’ εμάς. «Κωσταντή, είπα στον εαυτό μου, θα πεθάνεις».
Και όποιος το πει αυτό είναι ΑΝΙΚΗΤΟΣ.
Όσο ανίκητα ήταν και τα ποιητικά λόγια, που είπε πάνω από νεκρό μπουρλοτιέρη το 1877 ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης. Διαβάστε τα εν όψει της μέρας της λευτεριάς μας, που θα ξημερώσει και μετά διαβάστε και μια παρατήρηση ενός Στρατηγού.
Τὴ νύχτα ποὺ παράδερνες μ᾿ ἕνα δαυλὶ στὸ χέρι
κ᾿ ἐσπιθοβόλεις κεραυνοὺς κ᾿ ἔφεγγες σὰν ἀστέρι,
ὅταν φτωχός, ἀγνώριστος, μικρός, χωρὶς πατρίδα
τὴ ματωμένη ἐπλεύρωσες, Κανάρη ναυαρχίδα,
ἂν ὅταν ἀνεπήδησες μὲ τὴν ὁρμὴ τοῦ στύλου
μέσα στὴ μαύρη τη σπηλιὰ τοῦ Καραλῆ τοῦ σκύλου,
κανένας μάντις σὤλεγε ὅτι θὰ νἄλθῃ ὥρα
νὰ ἰδῇς, Κανάρη, ἐλεύθερη τὴ δύστυχη τὴ χώρα,
πὤρρευ᾿ ἑτοιμοθάνατη, - ὅτ᾿ ἤθελες φωτίσει
μ᾿ αὐτὸ τ᾿ ἀστροπελέκι σου Ἀνατολὴ καὶ Δύση,
ὅτι θὰ γένῃς ζωντανὴ τοῦ Γένους σου σημαία,
ὅτι θὰ πᾶς μακρὰ μακρὰ νὰ φέρῃς βασιλέα,
καὶ χίλια δαφνοστέφανα ὁ κόσμος θὰ νὰ βάλῃ,
Κανάρη, στ᾿ ἀπροσκύνητο καθάριο σου κεφάλι,
ὅτι πρὶν πέσῃς κατὰ γῆς θὰ σοῦ δοθῇ κ᾿ ἡ χάρη
νὰ ἰδῇς νὰ λάμψῃ ἀνέλπιστο, παρήγορο δοξάρι
ὅπου ἐβασίλευε παληό, κατάπυκνο σκοτάδι,
ὅτ᾿ ἕνα Γένος σύψυχο τοῦ λάκκου σου τὸν ᾅδη
θὰ ἐδρόσιζε μὲ κλάμματα, ὁποὺ θὰ ν᾿ ἀναβρᾶνε
μέσ᾿ ἀπ᾿ τὰ φυλλοκάρδια του κι᾿ ἀθάνατα θὰ νἆναι,
ὅτι θὰ σκύψῃ ξέσκεπος ἐμπρὸς στὰ λείψανά σου,
νὰ σὲ φιλήσῃ ἐγκαρδιακά. Κανάρη, ὁ Βασιλιάς σου,
ἂν ἕνας μάντις τἄλεγε, ποιός, ἤθε᾿ τὸν πιστέψῃ;
Μόνος ἐσύ, ποὺ γνώριζες ὅτ᾿ εἴχανε φυτέψει
βαθειά, βαθειὰ στὰ σπλάγχνα σου τὰ χέρια τοῦ θεοῦ σου
βοτάνι παντοδύναμο, τροφὴ τοῦ κεραυνοῦ σου,
τὴν πίστη τὴν ἀκλόνητη στοῦ ἔθνους του τὴν τύχη...
Αὐτή, Κανάρη, πὤβαψε τὸν σιδερένιον πῆχυ
κι᾿ ἔδωσε στὸ καράβι σου χίλια φτερὰ νὰ τρέχῃ
σήμερα ποιὸς τὴν ἔχει;...
Ἄχ! δὲν τὸ πίστευα ποτέ!... Πέρυσι σ᾿ εἶδ᾿ ἀκόμα
συγνεφιασμένον, κάτασπρον στὸ φτωχικό σου στρῶμα,
σὰν κοιμισμένη θάλασσα σὲ ταπεινὸ ἀκρογιάλι
ὅπ᾿ ὀνειρεύεται κρυφὰ καμμιὰν ἀνεμοζάλη
γιὰ νὰ μουγκρίσῃ φοβερά..., καὶ σήμερα κουφάρι!...
Ἔγυρα τότε ἐφίλησα τ᾿ ἀνδρεῖα σου, Κανάρη,
τὰ λιοκαμμένα δάχτυλα κ᾿ ἔνιωσα κάθε ρώγα,
πὤβραζε μέσα κ᾿ ἔλαμπε μὲ τὴν παληά σου φλόγα.
Ἔτρεμα ἐμπρός σου, ἐδάκρυζα, μὤδωκες τὴν εὐχή σου,
μοῦ τίμησες τὸ μέτωπο μ᾿ ἕνα θερμὸ φιλί σου
καὶ μοὖπες, λιονταρόκαρδε. - «Μὴν κλαῖς, δὲ θὰ πεθάνω,
πρὶν ξανανειώσω μιὰ φορὰ καὶ πρὶν νὰ ξεθυμάνω».
Κι᾿ ἀπέθανες! κ᾿ ἐσβύστηκες!... Τὰ ριζιμιά, οἱ βράχοι
δὲν σκιάζονται γεράματα καὶ στοῦ βουνοῦ τὴ ράχη
ὁλόρθο μένει, ἀκλόνητο, χιλιόχρονο πρινάρι
καὶ μάχεται μὲ τὰ στοιχειά... Καὶ σὺ καὶ σύ, Κανάρη,
ποὖλθες στὴ γῆ θεόχτιστος κι᾿ ὀπ᾿ ὅταν ἐθωροῦσε
τὸ χιόνι στὸ κεφάλι σου κανεὶς π᾿ ἀσπροβολοῦσε,
ἐπίστευεν ὅτ᾿ ἔβλεπε τὸν Ὄλυμπο ἐμπροστά του
μὲ τὴν ἀθανασία του, μὲ τὴν παλληκαριά του,
ἐσὺ σωριάζεσαι μὲ μιᾶς;... Μέσα στὰ χώματά σου
θὰ καταπιάσῃ ἡφαίστειο ἢ θὰ σβηστῇ ἡ φωτιά σου;...
Κατάρ᾿ ἀκατανόητη, ἄσπλαγχνη, μαύρη μοίρα
νἆν᾿ οἱ νεκροί μας ἄφθαρτοι, νἆν᾿ ἡ ζωή μας στείρα.
Μετά την ανάγνωση, έτσι δίκην προσγειώσεως, το παρακάτω σημείωμα του πρώην Στρατιωτικού Διοικητή Χίου Στρατηγού ε.α Ηρακλή Βούλτσου από την Σύρο.
«Μήπως έκανα λάθος ;
Σήμερα επιστρέφοντας σπίτι μου, παραμονή 25ης Μαρτίου, έκανα μια περίεργη έρευνα. Από απλή περιέργεια προσπάθησα να διαπιστώσω πόσα σπίτια στη γειτονιά μου είχαν αναρτήσει το σύμβολο. Βρήκα ότι στον δρόμο μου μόνο εγώ και ο Χρήστος ο Ιρλανδός (ναί , ναί ο Chris ο Ιρλανδός) είχαμε ''σηκώσει'' σημαία. Λυπήθηκα, σκέφτηκα, Που είναι οι Αρχές και Εξουσίες, η Πολιτεία, τα Κόμματα και οι ΟΤΑ,τα σχολεία (Δημοτικά-Γυμνάσια - Πανεπιστήμια) αυτά με το ''άσυλο'' στο κούτελο (που είναι μέρη διάδοσης ιδεών) οι Εκκλησίες με τους Άμβωνες, οι Οικογένειες και οι Γονείς κ.λπ ; Και ο υποφαινόμενος, προνομιούχος και… μη προοδευτικός Έλληνας, που έκανα έπαρση της σημαίας, έβαλα τα εγγόνια μου να χαιρετήσουν στρατιωτικά μήπως έκανα λάθος και κινδυνεύω να κακοχαρακτηριστώ; Λέω…"
Και επειδή όλα τα δάκτυλα δεν είναι ίδια, διαβάστε σας παρακαλώ, βλέποντας την φωτογραφία στον… πάτο της σελίδος της παρακάτω ανάρτηση ενός… τρισέγγονου του Κανάρη, του Δημάρχου Ψαρών Κώστα Βρατσάνου.
«Οι εργαζόμενοι του Δήμου μας, η Αγγελική και ο Μάρκος, με μεράκι και σεβασμό, ετοίμασαν και φέτος τα στεφάνια από πικροδάφνες του τόπου μας. Από τη γη που ποτίστηκε με θυσίες για να κατατεθούν αύριο στην μεγάλη επέτειο της 25ης Μαρτίου. Μέσα σε κάθε κλαδί, σε κάθε άνθος, κρύβεται η ιστορία μας. Η δύναμη, η αντοχή και η συνέχεια αυτού του μικρού αλλά ηρωικού τόπου. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους υπαλλήλους του Δήμου μας για τη φροντίδα και την αφοσίωσή τους!!!
Και του χρόνου με υγεία.
Χρόνια πολλά σε όλους!»
ΥΓ. Είμαι ο μόνος που ξέρει ποιος φταίει που σκίστηκε σήμερα η μεγάλη σημαία, κατά την διάρκεια της έπαρσης της στον Νότιο Λιμενοβραχίονα. Ο… Κάρματζης.
