Χίος, Δευτέρα 13 Ιουλίου

Ο Στρατηγός και ο… κουφός

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 16/11/2019 - 22:03

Όπου Στρατηγός ο φίλος μου Χρίστος Δρίβας, που ανέλυσε στο Ομήρειο, σε μια μεστή ομιλία πράγματα που κατ’ ιδίαν έχουμε αναλύσει για ώρες.

Και μάλιστα σε ένα ακροατήριο, που άκουγε με θρησκευτική ευλάβεια, όχι γιατί δεν τα ήξερε, άλλωστε ήταν πασιφανές πως ήταν ψαγμένο κοινό, αλλά γιατί άκουγε μια εισήγηση γνώσεων και λογικής δομημένης… στρατιωτικά, επιτρέψτε μου τον χαρακτηρισμό, είχε δηλαδή αρχή, μέση και τέλος .

Σε αντιδιαστολή με πολιτικές εισηγήσεις που έχουν αρχή, μεσαριά και… ψήφους.

Το αντικείμενο του στην ουσία οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και κυρίως η Τουρκία ως… αναθεωρητική δύναμη.

Αναζητήστε την ομιλία, αναφέρομαι σ’ αυτούς που δεν την παρακολούθησαν, αν και εγώ που την παρακολούθησα θέλω να την ξαναδιαβάσω, δείτε την τηλεοπτικά, βρείτε αφορμή μ’ αυτήν να ενημερωθείτε παραπέρα, αλλά εγώ θα ήθελα να σταθώ στα… ψιλά της σπουδαίας αυτής εισήγησης του Στρατηγού, συγχαίροντας τον Σύνδεσμο Εφέδρων Αξιωματικών, που μας χάρισε αυτή την δυνατότητα, να την παρακολουθήσουμε.

Και το κυριότερο… ψιλό είναι ότι οι πολιτικοί δεν μπορούν να κάνουν για πολύ ακόμα τους… κουφούς.

Όχι γιατί οι Στρατιωτικοί… ξεψάρωσαν και μιλούν πλέον, αν και πάντοτε μιλούσαν φανερά σαν απόστρατοι, αλλά γιατί η πολιτική ηγεσία δεν την παίρνει πιά να τους… γράφει.

Ψιλό… ένα. Η αύξηση της στρατιωτικής θητείας. Οι προηγούμενοι έκαναν τους παλαβούς, οι προ προηγούμενοι τους χαζούς, ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να κάνει τον… κουφό.

Ψιλό… δεύτερο. Με ρουκέτες της ανάστασης δεν γίνονται πόλεμοι και εδώ δεν ψήνεται πλέον στην γειτονιά μας, αλλά… μυρίζει. Η χώρα χρειάζεται πολεμική βιομηχανία, τα οπλικά συστήματα θέλουν εκσυγχρονισμό, όχι αύριο, είπε ο Στρατηγός (προφανώς για οικονομία χρόνου άφησε απ’ έξω το στόλο) αλλά… χθές.

Ψιλό… τρίτο. Να καταλάβει την κρισιμότητα των στιγμών όλη η πολιτική ηγεσία και όχι μόνο οι κυβερνώντες. Ο καθένας να σταματήσει να κοιτάζει την πάρτη του.

Χωρίς χώρα δεν υπάρχει χώρος για κανέναν είπε ο Χρ. Δρίβας και αυτό πρέπει να το καταλάβουν.

Ψιλό… τέταρτο. Ξεκαθαρίζοντας ότι είναι παιδί μεταναστών στην Δυτική Γερμανία άρα κάτι ξέρει από… ξενιτιά, είπε το αυτονόητο, στο οποίο δεν μπορούν οι πολιτικοί να κωφεύουν.

Να φιλοξενήσω σπίτι μου δυο - τρείς ανθρώπους. Να μπούν χωρίς να με ρωτήσουν και να τους δω καθισμένους στο σαλόνι άλλοι δυό -τρείς, αλλά… διακόσοι δεν μπορούν να ρθούν, δεν χωράνε.

Άρα χθες και όχι αύριο, πρέπει να πούμε σαν χώρα, πόσους χωράμε ή δεν χωράμε άλλους.

Το τελευταίο… ψιλό, γιατί ήταν πολλά, δεν το είπε ο Δρίβας αλλά ο… Θουκυδίδης και το ανάρτησε στην παρουσίαση του ο Στρατηγός ως… επίλογο.

«Όσοι διατηρούν την ελευθερία τους, το χρωστούν στην δύναμη τους»

 

Υ.Γ. Επειδή η Χίος είναι μικρή και… ξεραινόμαστε όλοι μεταξύ μας, δεν είδα πολλούς εν ενεργεία Αξιωματικούς να παρακολουθούν την ομιλία του απόστρατου υψηλόβαθμου συναδέλφου τους. Προφανώς τα… ξέρουν.

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 11/07/2020 - 19:37

Είναι από τα ζητήματα που αισθάνεσαι δέος.

Ποιός είμαι εγώ, που θα μιλήσω για κάτι τόσο μεγάλο, κι΄ αν το κάνω είναι επειδή θέλω να καταθέσω τη δική μου θεώρηση όχι για την πολιτική διάσταση του θέματος, αλλά για κάτι πιστεύω βαθύτερο, αυτό που στην ουσία κυριαρχεί και τα σκεπάζει όλα, σαν σκιά που μπορεί να ξεκουράσει από τον ήλιο αλλά και σαν βάρος όταν κυρίαρχο μέσα σου είναι το σκοτάδι.

Δεν θα σταθώ στο πολιτικό ζήτημα, έχει πολλάκις αναλυθεί. Το πολιτικό ακροατήριο του Ερντογάν. Η προσπάθεια του να κυριαρχήσει στον χώρο των φανατικών Μουσουλμάνων. Το διαζύγιο που μέσω αυτού και όσων τον ανέχονται παίρνει η χώρα του από τον κοσμικό πατέρα των Τούρκων, τον Κεμάλ Ατατούρκ. Την σκιά που ο τελευταίος ρίχνει πάνω στον Ερντογάν, αλλά εν τέλει την σκιά του ίδιο του Μνημείου της Παγκόσμιας Κληρονομιάς, την Αγιά Σοφιά.

Αυτή είναι η δική μου διάσταση και με βαραίνει τόσο, που την γράφω ακριβώς γι’ αυτό, γιατί διαπιστώνω μέχρι στιγμής ότι το θέμα το βλέπουμε… κοσμικά γι’ αυτό και μας ξεπερνά.

Τι κάνει σήμερα ο νεοΣουλτάνος; Θριαμβολογεί για την επιστροφή του καθεστώτος μιας πρώην, την εμβληματικότερης Χριστιανικής Εκκλησίας σε Τζαμί. Το ίδιο και οι φανατικοί στην χώρα του, μαζί με τους ομοίους τους σε όλο τον Μουσουλμανικό κόσμο.

Και τι έγινε; Το ίδιο δεν ίσχυε 499 χρόνια πριν ο Κεμάλ Ατατούρκ αποφασίσει να την κάνει Μουσείο;

Κανείς δεν σκέπτεται ότι ο Κεμάλ, κάνει ότι τώρα και ο Ερντογάν;

Ο ένας το 1934 χρησιμοποίησε την σκιά του μνημείου, για να σηματοδοτήσει την στροφή της χώρας του στο φώς. Ο άλλος το 2020 κάνει πάλι το ίδιο για να γιορτάσει την επιστροφή της χώρας του στο σκότος.

Στην ουσία συνθλίβονται και οι δύο κάτω από το βάρος της Αγιάς Σοφιάς.

Αυτό ισχύσει για όλα τα έθνη, που δεν έχουν ιστορία ή αυτή που έχουν είναι βασισμένη στο γιαταγάνι και όχι στο πνεύμα και την γραφίδα.

Θριαμβολογεί ο νέοΣουλτάνος, θριαμβολογούν όλοι και είναι τόσο τυφλοί που δεν βλέπουν ότι αυτό γίνεται κάτω από την σκιά, την θεόρατη σκιά της ιστορίας.

Αλήθεια, ας απαντήσουμε όλοι σε ένα απλό ερώτημα.

Στις 24 Ιουλίου 2020 ο Ερντογάν θέλει να γιορτάσει την σωτηρία του από τους Στρατηγούς του (ποιοτικά δεν διαφέρουν) που παρ΄ ολίγον να τον στείλουν στον Αλλάχ πριν την ώρα του. Γιατί δεν το κάνει αυτό σε ένα από 3272 Τζαμιά της Πόλης; Γιατί δεν το κάνει στο Μπλέ Τζαμί, που έφτιαξε ο Σουλτάνος Αχμέτ για να ξεπεράσει σε αίγλη την Αγιά Σοφιά, που τι είναι μπροστά στο φαντασμαγορικό Μπλέ Τζαμί; Μια… θεοσκότεινη…μουντή… Εκκλησιά.

Και όμως 404 χρόνια βρίσκονται απέναντι και στο τέλος νικητής είναι αυτή.

Εκεί λοιπόν θα πάει να γιορτάσει την σωτηρία του ο Ταγίπ. Και χωρίς να το θέλει, θα αναδείξει κι’ αυτός τον κυρίαρχο. Αυτόν τον… μουντό και… σκοτεινό όγκο, ίδιον με το βάρος της ιστορίας.

Η Αγιά Σοφιά για άλλη μια φορά θα πάρει την εκδίκηση της.

 

Υ.Γ. Ότι ισχύει για τον Ερντογάν ισχύει και για τον… Πάπα. Η Αγιά Σοφιά του παρέλυσε την γλώσσα.