Χίος, Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου

Ο Στρατηγός και ο… κουφός

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 16/11/2019 - 22:03

Όπου Στρατηγός ο φίλος μου Χρίστος Δρίβας, που ανέλυσε στο Ομήρειο, σε μια μεστή ομιλία πράγματα που κατ’ ιδίαν έχουμε αναλύσει για ώρες.

Και μάλιστα σε ένα ακροατήριο, που άκουγε με θρησκευτική ευλάβεια, όχι γιατί δεν τα ήξερε, άλλωστε ήταν πασιφανές πως ήταν ψαγμένο κοινό, αλλά γιατί άκουγε μια εισήγηση γνώσεων και λογικής δομημένης… στρατιωτικά, επιτρέψτε μου τον χαρακτηρισμό, είχε δηλαδή αρχή, μέση και τέλος .

Σε αντιδιαστολή με πολιτικές εισηγήσεις που έχουν αρχή, μεσαριά και… ψήφους.

Το αντικείμενο του στην ουσία οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και κυρίως η Τουρκία ως… αναθεωρητική δύναμη.

Αναζητήστε την ομιλία, αναφέρομαι σ’ αυτούς που δεν την παρακολούθησαν, αν και εγώ που την παρακολούθησα θέλω να την ξαναδιαβάσω, δείτε την τηλεοπτικά, βρείτε αφορμή μ’ αυτήν να ενημερωθείτε παραπέρα, αλλά εγώ θα ήθελα να σταθώ στα… ψιλά της σπουδαίας αυτής εισήγησης του Στρατηγού, συγχαίροντας τον Σύνδεσμο Εφέδρων Αξιωματικών, που μας χάρισε αυτή την δυνατότητα, να την παρακολουθήσουμε.

Και το κυριότερο… ψιλό είναι ότι οι πολιτικοί δεν μπορούν να κάνουν για πολύ ακόμα τους… κουφούς.

Όχι γιατί οι Στρατιωτικοί… ξεψάρωσαν και μιλούν πλέον, αν και πάντοτε μιλούσαν φανερά σαν απόστρατοι, αλλά γιατί η πολιτική ηγεσία δεν την παίρνει πιά να τους… γράφει.

Ψιλό… ένα. Η αύξηση της στρατιωτικής θητείας. Οι προηγούμενοι έκαναν τους παλαβούς, οι προ προηγούμενοι τους χαζούς, ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να κάνει τον… κουφό.

Ψιλό… δεύτερο. Με ρουκέτες της ανάστασης δεν γίνονται πόλεμοι και εδώ δεν ψήνεται πλέον στην γειτονιά μας, αλλά… μυρίζει. Η χώρα χρειάζεται πολεμική βιομηχανία, τα οπλικά συστήματα θέλουν εκσυγχρονισμό, όχι αύριο, είπε ο Στρατηγός (προφανώς για οικονομία χρόνου άφησε απ’ έξω το στόλο) αλλά… χθές.

Ψιλό… τρίτο. Να καταλάβει την κρισιμότητα των στιγμών όλη η πολιτική ηγεσία και όχι μόνο οι κυβερνώντες. Ο καθένας να σταματήσει να κοιτάζει την πάρτη του.

Χωρίς χώρα δεν υπάρχει χώρος για κανέναν είπε ο Χρ. Δρίβας και αυτό πρέπει να το καταλάβουν.

Ψιλό… τέταρτο. Ξεκαθαρίζοντας ότι είναι παιδί μεταναστών στην Δυτική Γερμανία άρα κάτι ξέρει από… ξενιτιά, είπε το αυτονόητο, στο οποίο δεν μπορούν οι πολιτικοί να κωφεύουν.

Να φιλοξενήσω σπίτι μου δυο - τρείς ανθρώπους. Να μπούν χωρίς να με ρωτήσουν και να τους δω καθισμένους στο σαλόνι άλλοι δυό -τρείς, αλλά… διακόσοι δεν μπορούν να ρθούν, δεν χωράνε.

Άρα χθες και όχι αύριο, πρέπει να πούμε σαν χώρα, πόσους χωράμε ή δεν χωράμε άλλους.

Το τελευταίο… ψιλό, γιατί ήταν πολλά, δεν το είπε ο Δρίβας αλλά ο… Θουκυδίδης και το ανάρτησε στην παρουσίαση του ο Στρατηγός ως… επίλογο.

«Όσοι διατηρούν την ελευθερία τους, το χρωστούν στην δύναμη τους»

 

Υ.Γ. Επειδή η Χίος είναι μικρή και… ξεραινόμαστε όλοι μεταξύ μας, δεν είδα πολλούς εν ενεργεία Αξιωματικούς να παρακολουθούν την ομιλία του απόστρατου υψηλόβαθμου συναδέλφου τους. Προφανώς τα… ξέρουν.

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Πέμ, 12/12/2019 - 20:47

Ακούγοντας έξω την βροχή μαζί με τον ήχο του πληκτρολογίου, σκέφτομαι αυτή την επιμονή του Θεού να ρίχνει τουλούμι το νερό, αλλά ούτε δράμι μυαλό.

Μεγάλη… αδικία για την περίπτωση μας.

Ας σκεφτούμε νοερά ότι μόνο με το Φράγμα Κόρης γεφύρι τελειωμένο, κανονικά εδώ και μια πενταετία, θα έπρεπε να ανοίγαμε την βρύση μας και να πίναμε νερό, να πλενόμαστε και να μην έχουμε κάτι κοινό με τις… ρέγκες, να ποτίζουμε χωρίς να ψοφάνε τα φυτά μας, να σταματήσουμε να αλλάζουμε πλυντήρια ανά πενταετία και τέλος να κρατήσουμε φρεναρισμένη την ατομική μας… πέτρα, που κάποια στιγμή θα μας ανοίξει την πόρτα του Χειρουργείου.

Το πρωί κάναμε πλάκα στο ραδιόφωνο ότι επίτηδες δεν έγινε το Φράγμα για να μην τιγκάρει στο νερό και σπάσει και στο διάβα του παρασύρει στη θάλασσα την… επέκταση του Αεροδρομίου και γεμίσει με λάσπες το… νέο Λιμάνι.

Βέβαια η πλάκα αφορά στην ουσία τα χάλια μας και για να μην αδικηθεί κανείς βάζω μέσα και το δικό μας συνάφι.

Σκεφτόμουνα ότι κάθε άνθρωπος, επιχείρηση, τόπος ή χώρα έχουν τους στόχους τους.

Εντοπίως από το 1977 που εκδίδαμε την «Χιακή Φωνή» του Συλλόγου Χίων Σπουδαστών, μέχρι το 1981, αναφέρομαι στο πρόσωπο μου, για να μην ρίξω τις ευθύνες συνολικά, που συνεργαζόμουν με τον «Χιακό Λαό» μέχρι το 1987 που γεννήθηκε η ΑΛΗΘΕΙΑ, πλάκα – πλάκα σε λίγο θα πιάσουμε τον… μισό αιώνα, το νησί ασχολείται με τρείς στόχους, το Φράγμα, την επέκταση του Αεροδρομίου και το νέο Λιμάνι της Χίου.

Αυτό από μόνο του είναι κατάντια, η οποία δεν συμπεριλαμβάνει μόνο τους αιρετούς που πέρασαν ή κυβερνούν σήμερα, αλλά και εμάς τους δημοσιογράφους, που δεν καταφέραμε να λύσουμε ΕΝΑ πρωτεύον πρόβλημα.

Μερικές φορές αναλογίζομαι πως αν οι Εγγλέζοι δεν εντόπιζαν την απλάδα στον Καλαμιώνα, στο Κοντάρι, που η χούντα μετά με συνοπτικές διαδικασίες έκανε αεροδρόμιο και εάν ο τελευταίος Σουλτάνος, ο Αλλάχ να τον αναπαύσει, δεν έφτιαχνε στη Χίο Λιμάνι, μάλλον θα είμαστε χωρίς και αυτές τις υποδομές.

Ας έρθουμε όμως στο σήμερα ενώ η βροχή συνεχίζεται ασταμάτητα.

Από τους τρείς στόχους που παραμένουν, εγώ βλέπω έναν εφικτό, διότι νέο Λιμάνι δεν θα γίνει στον αιώνα τον άπαντα, αφού όλοι λογαριάζουν χωρίς την Εφορία Εναλίων Αρχαιοτήτων, που θα μπλοκάρει τα πάντα λόγω Ναυαρχίδας, ενώ επέκταση δεν θα γίνει ούτε σε 50 χρόνια από σήμερα, αφού η μετατόπιση δρόμου στην θάλασσα θα απαιτήσει επανακαθορισμό Αιγιαλού και παραλίας.

Αυτό λοιπόν, που απομένει και είναι σίγουρα και το βασικότερο, είναι να μην βρέχει ο Θεός και εμείς ποτίζουμε το Αιγαίο, είναι να τελειώσει το Φράγμα.

Εκεί πρέπει κατά τη γνώμη μου να πιέσουμε, εκεί να επικεντρώσουμε τις προσπάθειες μας.

Στην κατάσταση τέλματος, που βρίσκεται, αν δεν το ξεκολλήσουμε, δυστυχώς για τις επόμενες δεκαετίες μια θα είναι η νέα υποδομή, που θα φτιάξει το κράτος για την Χίο, αυτή του υστερόγραφου.

 

Υ.Γ. Καλά το καταλάβατε. Το ΠΡΟΚΕΚΑ στο Αίπος.