Το λοιπόν, όπως θα γράφαμε και στα… Χιώτικα.
Είπα να ξεκινήσω με τον καυγά Κάρμαντζη – Μαλαφή για τα αδέσποτα και συγκεκριμένα για το καταφύγιο ζώων, που είχε έτοιμο ο Κάρμαντζης και το θυμήθηκε να το ξεκινήσει μετά από τρία χρόνια ο Μαλαφής.
Ο οποίος Μαλαφής… κοιμάται όρθιος, λέει ο Σταμάτης και ο οποίος Κάρμαντζης… δεν ξέρει να χάνει, απαντά ο Γιάννης και εγώ λέω, κανείς δεν θα δει ότι αυτό για το οποίο μιλάμε, αν γίνει, θα αφορά 30, αριθμός 30 αδέσποτα ζώα! Τόσα έχουμε μόνο στον οδό Αρτεμιδώρου στον Φραγκομαχαλά, όπου και κοιμάμαι, αφού ζω στην ΑΛΗΘΕΙΑ κατά λάθος και από διαστροφή, ενώ έπρεπε να τα παρατήσω όλα και να πάω στα Μεστά και να μην ξαναπατήσω στην χώρα, χωρίς να μετράω μόνος μου, όπως λέει και ο Κ. Μουτζούρης, πόσες μέρες είναι η Χίος χωρίς υπεραστική συγκοινωνία.
Συνεπώς, θέλω να πω αδέλφια καλός ο «καυγάς» αλλά γελάνε και οι… γάτες, καθώς το θέμα των αδέσποτων είναι τόσο τεράστιο, όσο το να αδειάσεις το λιμάνι με το κουταλάκι.
Είπα ακόμα να καταπιαστώ με τα στοιχεία που παρουσίασε ο Κώστας Μούνδρος, που μου θυμίζουν την «απατημένη σύζυγο» που πίστεψε ότι θα δρομολογηθεί πλοίο στη γραμμή Λαύριο – Μεστά! Και… απόρησε ο πρόεδρος του Φορέα τουρισμού, που δεν βρέθηκε εφοπλιστής, να πει θα βάλω ένα πλοίο, που από Αθήνα Λαύριο, οι επιβάτες θα πηγαίνουν με τον… γάδαρο και από τα Μεστά θα κατεβαίνουν Χίο με τα… πόδια. Απόρησε δηλαδή, που δεν βρέθηκε βλάκας, όπως εμείς ας πούμε που χάβουμε σαν χάνοι ότι μας σερβίρουν. Ή απόρησε δις ο άνθρωπος, που οι αεροπορικές εταιρείες μας την… έφεραν και δεν δρομολόγησαν τα διπλά αεροπλάνα να μας εξυπηρετήσουν.
Και δεν απόρησε και ο πρόεδρος και όλοι εμείς, που δεν σκεφτήκαμε το απλούστατο. Γιατί να ασχοληθεί κάποιος μαζί μας, επειδή εμείς αποφασίσαμε να κάνουμε ένα έργο επέκτασης 7 εβδομάδων, ας πούμε, σε 7 χρόνια; Όπως και δεν απορούμε, αφού το επεκτείνουμε, μετά τι ακριβώς θα το κάνουμε, αφού τα ΣΧΟΑΠ και όλες αυτές αηδίες, που δεχτήκαμε, δεν αφήνουν πουθενά να γίνουν στο νησί ξενοδοχειακές μονάδες. Εκτός και αν περιμένουμε οργανωμένο τουρισμό και εμείς έχουμε δωμάτια βραχυχρόνιας μίσθωσης!
Ξέρετε κάτι; Όλη αυτή η κατάσταση στο νησί μου θυμίζει ένα πελάτη, εμάς εν προκειμένω, που την εποχή των σούπερ κινητών, ένας έμπορος, δεν προσπαθεί του πουλάει, κιόλας σταθερό τηλέφωνο, εκείνο με τα καλώδια, για να απλώνει πάνω την… μπουγάδα.
Συνεπώς πάω παρακάτω και ξέρετε τι περιμένω; Την στραβή του τουρισμού από την Τουρκία, όχι τίποτα άλλο, μπας και οι ταβέρνες στη Χίο καταλάβουν ότι δεν είμαστε… Τούρκοι, να μας πιάνουν τα οπίσθια μαλθακά μόρια, γιατί γι’ αυτό δεν το γράφει κανείς.
Διότι αυτό είναι η άλλη ανάγνωση των 50.000 Τούρκων, που ήρθαν το πρώτο εξάμηνο του 2026. Ότι ξύπνησε μέσα μας ο… Εβραίος, και επειδή οι τιμές στην Τουρκία είναι απλησίαστες για τους Τούρκους, η πλειοψηφία της Χίας εστιάσεως τις πήγε στον… Θεό και για τους ντόπιους, οι οποίοι δεν τολμούν να πλησιάσουν στην ταβέρνα και την βγάζουν με παρέες και φαγητό κατ’ οίκον.
Που λέτε, όλα αυτά είπα να μην γράφω και να τελείωσε ο χώρος και την ουσία την γράφω στο υστερόγραφο.
ΥΓ. Από το περιοδικό ΚΑΜΠΑΝΕΣ, άλλο ένα περιοδικό στολίδι του Συνδέσμου Φίλοι του Χιώτικου χωριού. Εκεί ο Βασίλης Αγιαννίδης δημοσιεύει μια έρευνα για την οικία του Δρομοκαϊτη στη Χίο. Η φωτογραφία αυτή πάνω, δείχνει πως ήτανε το σπίτι. Στην κάτω φωτογραφία η εικόνα του, αυτή, που προφανώς μας αξίζει, που βρίσκεται χρόνια τώρα, πάνω από το Βενζινάδικο Σιδεράτου, στον περιφερειακό δρόμο του κήπου, χωρίς να γκρεμίζει κι’ αυτό πανάθεμα το.
