Ο Πρόεδρος της Βιβλιοθήκης Κ. Μερούσης, είναι ο δράστης του εγχειρήματος. Σκοπεύω μου είπε να κάνουμε μια σειρά εκδηλώσεις στον φυσικό χώρο της Βιβλιοθήκης το Αναγνωστήριο, τιμώντας παλιούς εκπαιδευτικούς, θα ξεκινήσουμε με τον Μαυρογιώργη, θέλω να πείς δυό λόγια.
Οπερ και εγένετο, αλλά τι ήταν να γίνει; Κανείς δεν περίμενε την κοσμοπλημμύρα, ούτε και εγώ, στριμωχτήκαμε απλωθήκαμε σε διπλανή Αίθουσα, ζεσταθήκαμε από τις ενδιαφέρουσες ομιλίες, που για την επόμενη φορά να γίνει μάθημα δεν πρέπει να ξεπερνούν όλες μαζί την μία ώρα και αφού ο κόσμος κουράστηκε αρκετά ήρθε η σειρά μου.
Είπα λοιπόν από στήθους στην κυριολεξία δυό λόγια, που θα τα συνοψίσω εδώ κυρίως για να το τονίσω πράγματα που… δεν είπα, γιατί δεν επέτρεπε ο χρόνος και γιατί τα λόγια τα παίρνει ο αέρας, αφού μην ακούτε πολλά – πολλά. Και την εποχή του διαδικτύου τα… γραπτά μένουν.
Είπα ότι θα πρέπει τους άξιους να τους τιμάμε εν ζωή, ( ας πούμε η επόμενη εκδήλωση πρέπει να είναι για τον Κ. Φραγκομίχαλο) και πως τον κάθε άνθρωπο πρέπει να τον βλέπουμε μέσα στην εποχή του και όχι με τα σημερινά δεδομένα.
Ο Γυμνασιάρχης Π. Μαυρογιώργης, που όταν δίδασκε κρεμόσουν από τα χείλη του, ήταν υποχρεωμένος να περνούν από μπροστά του τα παιδιά ένα - ένα και να ελέγχει… ύψος κώμης. Ηταν η εποχή που οι αποβολές έπεφταν για ψύλλου πήδημα, ήταν η εποχή, που από την μία άκρη ως γνήσιοι Ελληνες περάσαμε στην άλλη. Ετσι σήμερα αν ο Καθηγητής μπεί στην Τάξη και οι μαθητές σηκωθούν όρθιοι σε ένδειξη σεβασμού, θα ζητήσει ο καημένος εισαγωγή στο Δρομοκαϊτειο, θεωρώντας… δικαίως πως τούστριψε.
Ηταν η εποχή που στις 9.00 μ.μ. έφευγε το πλοίο και έβγαινε το… θηρίο, αφού όλοι έπεφταν για ύπνο. Σήμερα εκσυγχρονιστήκαμε. Πηγαίνοντας πολλές φορές Σαββατοκύριακα ξημερώματα στη δουλειά και περνώντας απ’ την Προκυμαία, συνειδητοποίησα ότι υπάρχει μιά… νεαρή Χίος, που οι πιο πολλοί δεν την ξέρουμε επειδή την ημέρα… κοιμάται.
Εποχή λοιπόν λίγο μετά την Χούντα αλλά με τις αμαρτίες της να την ακολουθούν. Εποχή που αγόραζαν πολλοί τα ΝΕΑ και το ΒΗΜΑ ανάποδα, να μην τους δεί η Αστυνομία, που ασχολούνταν με βλακείες.
Τότε λοιπόν γύρω στο 1976- 77 έβαζα εγώ παράνομα στο Σχολείο την εφημερίδα της ΚΝΕ τον «Οδηγητή» την ίδια διάβαζε και ο… Τσίπρας ( δεν ξέρω γιατί, στο σημείο αυτό γέλασαν οι παριστάμενοι) οπότε το παίρνει χαμπάρι ο Μαυρογιώργης και με καλεί στο γραφείο του (για να κάνουμε μια αντιπαραβολή για τους άνδρες, είναι σαν να σε φωνάζει στο γραφείο του ο Διοικητής του Τάγματος).
_Τι κάνεις βρε άθλιε μου λέει, απαγορεύεται.
Το ίδιο κάνει και ο τάδε Ιερέας (κόντρα εγώ) και μοιράζει το τάδε περιοδικό, αν σταματήσει και αυτός, που είναι και… εξωσχολικός θα σταματήσω κι’ εγώ.
Αρχισε να βγάζει καπνούς, χειρότερους απ’ αυτούς που έβγαζε το χέρι του, όταν κάπνιζε και βάσταγε το τσιγάρο στη ζούλα ανάποδα, για να μην το βλέπουμε, έλεγε – έλεγε, οπότε του σκάω την «χαριστική βολή»
Εξάλλου επιτρέπεται εσείς ένας πρώην ΕΠΟΝίτης, να εμποδίζετε την διάδοση των ιδεών;
Πετάχτηκε σαν ελατήριο, ποτέ δεν ρώτησε να μάθει που ήξερα το μυστικό της νιότης του.
_Σκάσε, μου λέει τρέχοντας να κλείσει την πόρτα, και οι τοίχοι έχουν αυτιά.
Ε, αφού οι τοίχοι είχαν αυτιά, συνεννοηθήκαμε με τα… μάτια. Εγώ έβαζα τον «Οδηγητή» στο Σχολείο, αλλά τυλιγμένο σε πακετάκι σε κόλα άσπρη να μοιάζει με βιβλίο. Συνεπώς και οι ιδέες διαδίδονταν και εκείνος δεν εκτίθονταν.
Ο Μαυρογιώργης ήταν ο Εκπαιδευτικός, που ήξερε τα πάντα εντός και εκτός Αιθούσης. Μια μέρα μου φώναξε να μου κάνεις Φιλολογικές παρατηρήσεις για τον… «Βόλγα». Ο «Βόλγας» (επηρεασμός από την κλασσική Ρωσική Λογοτεχνία) ήταν η μία από τις δύο χειρόγραφες εφημερίδες που έβγαζα στο Σχολείο (τότε δεν υπήρχαν φωτοτυπίες) με λογοτεχνικό περιεχόμενο.
Ο «Βόλγας» έβγαινε σε δύο αντίτυπα και διαβάζονταν από χέρι σε χέρι, στα δικά του τα χέρια πως έφτασε;
Γιατί με προβλημάτισε; Μα γιατί όπως έφτασε στον… Μαυρογιώργη (!) ο «Βόγλας» θα είχε φτάσει και η έτερη εφημερίδα (επίσης χειρόγραφη σε δύο αντίτυπα) ο «Κοπανατζής» αντιλαμβάνεστε το περιεχόμενο, όπου βασικοί ήρωες για καζούρα δεν ήταν μόνο οι μαθητές, αλλά και οι Καθηγητές και ο αγαπημένος μας Γυμνασιάρχης, του οποίου οι ιστορίες έγραφαν… εγκυκλοπαίδεια. Με την απορία έμεινα τελικά, γιατί δεν με φώναζε στο γραφείο του να μου αστράψει ένα χαστούκι (οποία ευτυχία, γιατί αντί χαστουκίου μπορούσε να ρίξει αποβολή και το χειρότερο, να πάρει τηλέφωνο σπίτι, οπότε ακολουθούσαν… άλλα).
Προφανώς όμως τα του «Κοπανανατζή» που μάλλον τα γλεντούσε, μου τα φύλαγε για το τέλος, γιατί την αρχή την ήξερα (Αφού… τακτοποιούμαστε όλοι, έμπαινε στην Τάξη, κοίταζε στα τελευταία θρανία και έλεγε το… κλασσικό. Τζούμας – Κώστας Μιχαλάκης, πηγαίναμε πακέτο, στο πρώτο θρανίο). Μαζευτήκαμε λοιπόν για να μας μιλήσει πριν την σχολική εκδρομή της τελευταίας χρονιά εκτός Χίου (μιλάμε τότε για… διατλαντικό ταξίδι).
_ Ο κανονισμός του Υπουργείου, μας είπε, ορίζει εκτός του υπεύθυνου Καθηγητή, να υπάρχει και ένας υπεύθυνος μαθητής, που θα λογοδοτεί για την συμπεριφορά των υπολοίπων. Ως τέτοιον λοιπόν ορίζω ( τον άκουγα αδιάφορα αφού το θέμα δεν με αφορούσε) τον… Γιάννη Τζούμα.
Αυτός ήταν ο Π. Μαυρογιώρης, ο άριστος εκπαιδευτικός, αλλά και ο δεξιοτέχνης της τακτικής, που εν τέλει μας έκανε όλους καλύτερους. Γιατί ως γνωστόν στους γονείς μας χρωστάμε το ότι ζούμε, στους Δασκάλους μας για το πώς ζούμε.
