Χίος, Σάββατο 6 Ιουνίου

Το παλληκάρι ο… Ανθιμος

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 24/04/2018 - 07:57
Ανθιμος Τσουκάρης

Τον Ανθιμο τον ήξερα σαν εργαζόμενο χρόνια στο Γάλα Χίου, μια από τις ψυχές της επιχείρησης, την έζησε από τα πρώτα βήματα της μέχρι το τέλος της, με χαρές και με πίκρες.

Τον ήξερα ακόμα ως ΕΚΑΒίτη να κάνει συνειδητά την δουλειά του και να μας μιλάει για προβλήματα του κλάδου του.

Τέλος τον έμαθα όταν με κάλεσε μια μέρα με υπερηφάνεια να μου δείξει το τυροκομείο του στον Κάμπο γιατί ήθελε να προωθήσει τα προϊόντα του.

Φόραγε μια άσπρη φόρμα για τη δουλειά, μου έδειχνε στο ισόγειο του σπιτιού του, τα μηχανήματα που είχε στήσει και τα μάτια του έλαμπαν, πιο καθαρά και από τον χώρο που τον πρόσεχε, έτσι ακριβώς όπως τα μάτια του.

Αυτά είναι τα μηχανήματα, που αγόρασα, μεταχειρισμένα αλλά αξιόλογα, έτσι πήζω το τυρί μου, έτσι βγάζω το ρυζόγαλο μου, έτσι λέω να βγάλω το γιαούρτι μου, έλα να σε πάω στην μονάδα να δεις τις αγελάδες μου.

Από την εκτροφή, την παραγωγή, την επεξεργασία, την συσκευασία, την διανομή, στην κατανάλωση, όλα μόνος του ο Ανθιμος, με την βοήθεια της λεβέντισσας γυναίκας του, της μάνα του, των παιδιών του, όλα καθαρά και αγνά, με αγνή καρδιά και τρεις δουλειές.

Μια στα χωράφια, μια στα ζώα και το τυροκομείο και τρίτη στο ΕΚΑΒ.

Και φυσικά, όπως ανταμείβει αυτή η πατρίδα τους τίμιους εργάτες της, χρεωμένος μέχρι το λαιμό, με τα κοράκια των Τραπεζών από πάνω του, με τους ληστές της Εφορίας να του έχουν μονίμως το πιστόλι στον κρόταφο.

Ετσι το πάλευε ο Ανθιμος, με στόχο τουλάχιστον να στήσει την τυροκομική μονάδα βγάζοντας ποιοτικά προϊόντα.

Ελα να σε πληρώσω, μου λέει μια μέρα στο δρόμο, η διαφήμιση αποδίδει, δεν έχω πρώτη ύλη, δεν προλαβαίνω την ζήτηση, κέρδος ακόμα δεν βγήκε.

Ας ανοίξουμε την παρένθεση αυτή, μέχρι να βρούμε άλλο τέτοιο παγκόσμιο φαινόμενο χώρας, όπου σου βγαίνει ο πάτος στη δουλειά, πας καλά, πουλάς καλά αλλά… μπαίνεις μέσα.

Ετσι ήταν η σχέση μας με τον Ανθιμο, όταν μου τηλεφώνησε μια μέρα να βρεθούμε έξω από τον Κρόνο.

Ελα να σε πληρώσω, μου λέει και σταμάτα τη διαφήμιση, έχω καρκίνο και θα πεθάνω.

Ετσι όπως ακριβώς το γράφω, χωρίς καρικατούρες, χωρίς περιττά λόγια, αντρίκια παλληκαρίσια.

Ελα ρε Ανθιμε του λέω, στητός ο Ανθιμος, ψηλός, λεβέντης, καθαρά μάτια, λάθος θάγινε, θα το παλέψεις, τη διαφήμιση εγώ δεν την σταματώ και θα τα βρούμε σε… ριζόγαλα.

Χαμογέλασε ο Ανθιμος, μα χαμογέλασε πικρά και με όλη τη φυσικότητα του κόσμου, μου πετάει ένα πριν μπει στο αυτοκίνητο.

Και όχι τίποτα είναι και οι… τράπεζες, θυμάσαι που τα λέγαμε.

Ολο αυτό το διάστημα, μην φανταστείτε παραπάνω από τρεις, τέσσερις μήνες μάθαινα ότι ο Ανθιμος το πάλευε, έβλεπα τη γυναίκα του να αγαντάρει κάνοντας τον… Ανθιμο, την μάνα του να παλεύει με τα παιδιά του στο Τυροκομείο, μέχρι που άκουσα την είδηση που τρέχει ταχύτερα από τον ήχο, τον θάνατό του.

Ετσι απλά όπως μου το ανακοίνωσε, όπως απλή είναι η ζωή, που την κάνουμε κόλαση, έτσι όπως απλά κοιμάσαι την μια μέρα και δεν σου εγγυάται κανείς ότι θα ξυπνήσεις το πρωί.

Ετσι θα μείνει και στα μάτια μου ο Ανθιμος που έφυγε, λεβέντης, παίρνοντας μαζί του πολύ δουλειά, πολλά όνειρα και πολλές πίκρες.

Οπως εγώ θέλω να κρατήσω το πρώτο και το εύχομαι στην οικογένειά του.

Να σφίξουν τα δόντια, να κάνουν τον πόνο δύναμη και να το παλέψουν λεβέντικα, παλληκαρίσια.

 

Υ.Γ. Θυμάμαι ακόμα που μου έλεγε για τους αρχιληστές των ξένων super market, που ζητούσαν για να βάλουν τα ρυζόγαλα του στα ράφια τους, τέτοιες τιμές που δεν έβγαινε ούτε το… κεσεδάκι. Αν είχαμε μυαλό μεγαλύτερο από κουκούτσι δεν περνάγαμε ούτε έξω από την πόρτα τους.

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Παρ, 05/06/2020 - 19:27

Ιδέα δεν έχει ο κύριος Κώστας ότι ονόμασα στύλους στο όνομα του, όμως με εντυπωσίασαν δύο πράγματα, η ευγένεια και η επιμονή του.

Πατημένος τα 80 με βρήκε στο δρόμο και με την σπανίζουσα πλέον Χιακή ευγένεια, με προέτρεψε να τον ακολουθήσω.

Βλέπω μου λέει την προσπάθεια που κάνει η Δημοτική αρχή και όχι μόνο. Όλοι δουλεύουν για το καλό, δεν πρέπει να είμαστε όλο γκρίνια και παράπονα, αλλά να, θα πρέπει να δείχνουμε τα στραβά. Και ξέρεις κάτι; Μπορεί να τους έχει ξεφύγει και κανένα θέμα, που να προλάβουν και αυτοί.

Έλεγε ο κύριος Κώστας τον ακολουθούσα κι’ εγώ, σκεπτόμενος ότι θα μου δείξει ένα από χιλιοειπωμένα πράγματα ή εν πάση περιπτώσει τι να μας ξεφύγει εμάς των δημοσιογράφων τώρα…

Φύγαμε από το κέντρο και τραβήξαμε για την νέα Ιχθυόσκαλα. Λέω τώρα θα μου πεί για τις πλάκες που… μαδάνε, αλλά φεύ προσπεράσαμε και την Ιχθυόσκαλα και μου δείχνει τους στύλους στην απέναντι πλευρά, στην προβλήτα που υπάρχει.

Τους βλέπεις μου λέει; Ωραία, πάμε τώρα να τους δούμε από κοντά.

Αυτό που αντίκρισα εγώ ο… πολύξερος το έβλεπα πρώτη φορά. Όλοι οι σιδερένιοι φωτιστικοί στύλοι είναι σάπιοι σε βαθμό κακουργήματος, ένας μάλιστα δεν άντεξε και σωριάστηκε, οι υπόλοιποι είναι θέμα χρόνου πότε θα πέσουν και θέμα τύχης ποιός θα τους φάει στο κεφάλι.

Μπήκαν μου λέει ο κύριος Κώστας και ουδείς τους συντήρησε ποτέ. Ένα σωρό έξοδα και καμιά σημασία. Εδώ δουλεύουν εργάτες από τις ανεμότρατες, έρχονται παιδιά και ψαρεύουν, γιατί αφού είναι σκούριοι δεν τους ξηλώνουν;

Θα το αναδείξω του λέω, αλλά γιατί να ξηλωθούν, θα επικρατεί το βράδυ σκοτάδι.

Εδώ ο κύριος Κώστας το τελευταίο, μου το φύλαγε για έκπληξη.

Δεν καταλάβατε μου λέει, γείτονας γαρ ο κ. Κώστας. Αυτοί οι στύλοι από την ημέρα που μπήκαν εδώ και χρόνια δεν άναψαν ποτέ!

Ας το δεί το θέμα το Λιμενικό ταμείο. Από την μία ο χώρος πρέπει να φωτίζεται, ίσως με κάτι πιο συντηρητικό, προβολείς για παράδειγμα αλλά οι υπάρχοντες στύλοι πρέπει να ξηλωθούν άμεσα.

Για… χατίρι του κυρίου Κώστα, που συνέχισε να αναρωτιέται ευγενικά.

Μα αφού δεν ήθελαν να φωτιστεί ο χώρος ή έβλεπαν ότι δεν φωτίζεται, γιατί έβαλαν τους στύλους;

Μέσα στον προϋπολογισμό κύριε Κώστα ήταν η τοποθέτηση δεν ήταν και η… ρευματοδότηση.

 

Υ.Γ. Ο πολύ ωραίος φωτεινός ανοιξιάτικος στολισμός της πόλης με τις τουλίπες, μήπως ολοκλήρωσε τον σκοπό του;