Το σύνηθες είναι να πιάσουμε τη γκρίνια, αυτό που κάνουμε στις παρέες, στους καφενέδες, λέμε τώρα… καφενέδες, άντε και στα facebook.
Να πιάσουμε τον Δήμαρχο, με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος, τον κάθε Δήμαρχο και να τον περάσομε γενεές δεκατέσσερις.
Δεν κάνει το ένα, δεν κάνει το άλλο, πολλά δεν κάνει, αλλά κανείς μας δεν λέει, αυτό το άτιμο το Ρωμέϊκο, τι κάνουμε εμείς.
Ας το τολμήσω λοιπόν εγώ προς χάριν της γραφίδος, που κι’ αυτή μαϊμού είναι αφού γράφω στον υπολογιστή.
Κάνουμε αυτό, που τσάκωσαν λέει ο Μ. Βουρνούς να κάνει συμπολίτης μας. Να… χέζει μετά συγχωρήσεως και να αδειάζει το γιογιό σε μια σχάρα ομβρίων στην Απλωταριά.
Τώρα ομβρίων Δήμαρχε μου, μην βάζεις το χέρι στη φωτιά, γιατί και ο κυρ- Μιχάλης της ΔΕΥΑΧ παλιά, έφερε τον περίφημο… μονορούθουνο, που έψαχνε μέσα στους υπονόμους ποιοί ρίχνουν τα προϊόντα της εξαγωγής των εντερικών τους σωλήνων στους υπονόμους των βρόχινων υδάτων και είπε περίπου, το περίφημο πάντως, ρε εδώ η μισή Χίος χέζει στο λιμάνι.
Και η πλάκα δεν είναι που το κάνει, είναι ότι μετά πηγαίνει και βόλτα στην Προκυμαία και τα… μυρίζει. Βεβαίως γούστα είναι αυτά, αλλά λέμε τώρα, επειδή δεν έχουμε λιμάνι, έναν τούρλο ντόκο έχουμε για την εξυπηρέτηση ενός πλοίου, το άλλο περιμένει απόξω, και το λιμάνι μας είναι εκ των πραγμάτων Μαρίνα, ποιός θα δέσει μέσα σε μια Μαρίνα από… σκατό;
Συγνώμη που οι λέξεις δεν είναι εύηχες αλλά δεν κατάλαβα ποτέ, γιατί πρέπει να μας πειράζει αυτό και όχι αυτό που κάνουμε.
Διότι ένεκα διεθνούς μέρας περιβάλλοντος πάντα, να τα βάλουμε χίλιες φορές με τον Λαμπρινούδη, που μαρμάρωσε, ψήλωσε, έγειρε και ζέστανε τουλάχιστον κατά 2-3 βαθμούς την Απλωταριά και τον Βουρνού που την παρέλαβε, αλλά το χάλι που παρουσιάζει αυτή και οι πάροδοι της, ποιός το δημιουργεί, γίνεται μόνο του; Στύλοι, καφάσια, λάστιχα, καρέκλες, ζαρντινιέρες, παρκαρισμένα δίκυκλα στις ράμπες για ΑμΕΑ, όλα αυτά μόνα τους τοποθετούνται;
Δεν θέλω να απογοητεύσω κανέναν, αλλά πριν 30 χρόνια όταν τυπώναμε την ΑΛΗΘΕΙΑ στον Κώστα τον Ζήσιμο στην Βενιζέλου, παρακολουθούσαμε έναν καταστηματάρχη κάπου απέναντι, που ενώ διαφωνούσε με τον τότε Δήμαρχο, που φύτεψε δένδρα στα πεζοδρόμια, γιατί σύμφωνα με την λογική του τα δένδρα μεγαλώνουν και κρύβουν τις βιτρίνες των μαγαζιών, ότι παρά ταύτα κάθε μα κάθε πρωϊ έβγαινε με ένα κουβαδάκι και πότιζε το δένδρο.
Μέχρι που το δένδρο, εν αντιθέσει με τα άλλα ξεράθηκε και ο γείτονας του μας έσκασε το μυστικό ότι το κουβαδάκι είχε μέσα τα… πρωϊνά του ούρα.
Και σκέπτομαι τώρα, από τα ούρα του δικού μας, μέχρι το γιογιό που έριχνε ο άλλος στην σχάρα ομβρίων της Απλωταριάς τι έχει αλλάξει;
Να σας πω. Εχει αλλάξει. Σταματήσαμε να καβαλάμε τα πεζοδρόμια. Πως όμως. Όταν ένας Δήμαρχος, που εγώ διαφώνησα πολλές φορές για την αισθητική, την νοοτροπία και τις πρακτικές του, ο Μάρκος Μεννής έβαλε παλούκια στις άκρες των πεζοδρομίων και σήκωσε ένα ντουβάρι από μπετόν κατάδρομα στην Βενιζέλου.
Μας συμπεριφέρθηκε δηλαδή όπως σε ζώα.
Το αν είχε δίκιο ή άδικο, αν μας εκτίμησε σωστά ή μας υποτίμησε το δείχνουμε και με τις σημερινές μας πράξεις.
Υ.Γ. Ε, να κλείσουμε αισιόδοξα. Η συμμετοχή μας στην ανακύκλωση και το γράμμα δύο μαθητριών στον Δήμαρχο, που δείχνει ότι υπάρχει ελπίδα αλλά σε άλλα… 30 χρόνια.
