Σας είπα θα ξεφύγουμε από την καθημερινότητα τουλάχιστον εμείς, μεταφέροντας σας εικόνες της απέναντι Ιωνικής ακτής, την οποία επισκεφθήκαμε έτσι σαν προσκύνημα, σε τόπους και αναφορές μη τουριστικούς.
Βεβαίως τα φώτα το μαρτυρούν το βράδυ, θυμάμαι πιτσιρικάς, πριν 60 χρόνια, να βλέπω ένα, άντε δύο, άντε τρία φώτα στον Τσεσμέ. Σήμερα καρσί ζουν τον χειμώνα 60.000 άνθρωποι και το καλοκαίρι πάνω από 500.000!
Οι γείτονες μας σε δύο πράγματα είναι μοναδικοί, στην φιλοξενία και την υπομονή. Αν κάνουν υπομονή άλλα 60 χρόνια, σιγά, μια τρίχα από την κεφαλή μας είναι, τέτοια κεφαλή που είναι, θα βλέπουν σε άλλα τόσα χρόνια τα τουρκάκια, τρία φώτα στη Χίο και τότε, το λένε όλα, η ζωή και κυρίως η ιστορία, θα ρθεί ή ώρα να αλλάξουν τρύπα στο ζωνάρι τους, όχι τίποτα, για να μην… σκάσουν.
Όσοι θεωρούν τα παραπάνω σκληρά, ας κάνουν κάτι απλό, ας πολλαπλασιάσουν τα δημογραφικά στοιχεία γεννήσεων του νησιού και του Βόρειου Αιγαίου 60 φορές https://www.alithia.gr/politiki/nea-ptosi-ton-genniseon-sto-voreio-aigaio και... πάμε παρακάτω.
Και το παρακάτω έγκειται αδέλφια σε μια λεπτομέρεια, εγώ τέτοιες ξέρετε βλέπω.
Όσοι έχετε την ίδια εμπειρία με εμένα, ξέρετε πως δεν υπερβάλλω. Τέσσερις μέρες απέναντι, ακόμα και επισκεπτόμενοι άγονες περιοχές, για παράδειγμα τον αρχαίο Μίμαντα και το εγκαταλειμμένο Μελί, πρέπει να είδα μπορεί και 20.000 σημαίες. Από τα κρατικά κτίρια, τα δημοτικά, τις επιχειρήσεις, τους κόμβους, τα υψώματα, τα πλοία, τις βάρκες, τα σπίτια. Ξέρω είναι υπερβολή, μα αυτό εμένα δεν με νοιάζει, είπαμε, κοιτάζω την λεπτομέρεια. Δεν είδα ούτε ΜΙΑ σημαία σχισμένη. Δεν κάνω καμιά σύγκριση γιατί ντρέπομαι και συνεχίζω.
Βαδίζοντας μέσα στο Αϊβαλί, απέναντι από την Μυτιλήνη, όπου θέλαμε να επισκεφθούμε τον Άγιο Γιώργη τον Χιοπολίτη ή σωστότερα τον Πυτιανό, θα γράψω γι’ αυτό σε άλλο σημείωμα, ακούσαμε από τα μεγάφωνα ότι στην κεντρική πλατεία στην 1.30 το μεσημέρι η οργάνωση σκέψης του Κεμάλ Ατατούρκ θα τιμήσει τον ιστορικό τους ηγέτη, γιατί ήταν η επέτειος της Συνθήκης της Λωζάνης!
Κοίταξε λέω, η δική μας ιστορία τελείωσε στον Πελοποννησιακό πόλεμο, άντε και λίγο άλωση της Πόλης, μακριά και αγαπημένοι από Μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, αλάργα από Γερμανική κατοχή καθότι φίλοι και… αδελφοί, αυτοί θυμούνται την συνθήκη της Λωζάνης!
Η Συνθήκη της Λωζάνης, ήταν η συνθήκη ειρήνης που υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου 1923 στη Λωζάνη της Ελβετίας από την Ελλάδα, την Τουρκία και τις Συμμαχικές δυνάμεις. Όρισε τα σύνορα της σύγχρονης Τουρκίας, τερμάτισε τον ελληνοτουρκικό πόλεμο και επέβαλε την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στις δύο χώρες.
Στην μία το μεσημέρι στηθήκαμε σε μια σκιά στην πλατεία και περιμέναμε. Γύρω μας άρχισε να μαζεύεται κόσμος, όχι πολύς μα ικανοποιητικός για κάτι που έγινε πριν 104 χρόνια!
Λεπτομέρεια πρώτη εδώ. 1.30 ακριβώς ανέβηκε ένας ομιλητής στο βήμα και αναφέρθηκε στην επέτειο, καλώντας εκπροσώπους αρχών και κομμάτων να πουν δυο λόγια, καταθέτοντας στεφάνια στο άγαλμα του Κεμάλ. Σε 15λεπτά η εκδήλωση είχε τελειώσει με την δεύτερη λεπτομέρεια. Ακούστηκε από τα μεγάφωνα ο Εθνικός ύμνος της χώρας. Έχετε δεί αυτόματα; Ελατήρια; Όσο έβλεπε το μάτι μου οι Τούρκοι στέκονταν όχι προσοχή, κλαρίνα, μέχρι και αυτοκίνητα είδα να σταματούν, να βγαίνουν έξω οδηγός και επιβάτες, να στέκονται προσοχή και μετά να συνεχίζουν την πορεία τους.
Για να προλάβω τον έξυπνο, έναν από όσους μας κατακλύζουν, να τονίσω ότι αυτό δεν επιβάλλεται και δεν είμαι κανένας άσχετος να μην μπορώ να καταλάβω την διαφορά της αγγαρείας από την αυθόρμητη αντίδραση.
Οι τούρκοι αγαπούν την πατρίδα τους. Δεν θέλω να κάνω συγκρίσεις, δεν θέλω να πω ότι εμείς δεν την αγαπάμε, αλλά δεν το… δείχνουμε. Όση ώρα κοίταζα δίπλα μου, να στέκονται σούζα και τα… σκυλιά, δεν μπορούσα να μην θυμηθώ ένα πρωί, όχι με μεγάφωνα, αλλά με την μπάντα του Στρατού, σε μια έπαρση σημαίας στην πλατεία Νικολάου Πλαστήρα. Στσθήκαμε προσοχή εγώ και ένας Ταξιτζής, οι υπόλοιποι και ήταν πολλοί, μετά μεγάλης, πολύ μεγάλης συγχωρήσεως, χεστήκανε.
ΥΓ. Άσχετο. Ποιος απορεί γιατί αφαίρεσαν από τον Δήμο Χίου 5 γαλάζιες σημαίες; Εγώ απορώ γιατί άφησαν τις υπόλοιπες.
