Χίος, Πέμπτη 14 Νοεμβρίου

Αν προσφύγει στο Δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων πόσα θα τους… πάρει;

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 02/07/2019 - 17:10

Την υπόθεση του την αναδείξαμε πρωτοσέλιδα και στην έντυπη ΑΛΗΘΕΙΑ την διαβάζετε και σήμερα ηλεκτρονικά.

Αν όχι κάντε το τώρα (αφορά το άρθρο «Πόσα θέλουν να τον τρελάνουν;») για να μην επαναλάβουμε την ιστορία και ελάτε λίγο να το σχολιάσουμε, αλλά… υπάρχει ένα αλλά, να μπούμε στη θέση ενός ανθρώπου, που ενώ όλα κυλούν όλα ομαλά στη ζωή μας, ξαφνικά έρχεται ένα τροχαίο και πρέπει να μας… κουβαλούν στην πλάτη για να μπούμε σπίτι μας.

Και επειδή ακούστηκε και αυτό για τον… κακό γείτονα, αυτός πάντα θα υπάρχει, άρα η Νομοθεσία θα πρέπει να είναι έτσι φτιαγμένη, που να αποτρέπει αυτόν που θέλει να κάνει ζημιά και να ταλαιπωρήσει.

Αλλά ας το πάρουμε και αλλιώς. Δεν συμβαίνει αυτό, είναι έτσι φτιαγμένα τα πράγματα στο… μη μπορντέλο, που αν θέλει να σε ταλαιπωρήσει κάποιος μπορεί να σε τρέχει μια ζωή στα Δικαστήρια.

Δεν θα έπρεπε ειδικά γι’ αυτές τις περιπτώσεις να έρχεται το άχρηστο δημόσιο και να αναλαμβάνει πρωτοβουλία του εξής τύπου: Έχεις πρόβλημα; Είσαι ΑμΕΑ και για να εξυπηρετηθείς, εκεί που οι άλλοι θέλουν ένα μήνα (λέμε τώρα μια… ταχύτατη εξυπηρέτηση δημοσίου) εσύ θέλεις έξι; Άσε αναλαμβάνουμε εμείς να σου διεκπεραιώσουμε όλη την χαρτούρα, ώστε εκτός της μόνιμης ταλαιπωρίας του ατυχήματος σου, να μην σου προσθέσουμε άλλη μία σωματική και ψυχική.

Δεν συνέβη λοιπόν αυτό, ο άνθρωπος έφτιαξε νόμιμα μια καλαίσθητη ράμπα για να μπαίνει σπίτι του.

Αν έφτιαχνε κάτι «τσιγγάνικο»… ελληνικό μια κινούμενη καρακιτσαρία, όπου κανείς δεν θα μπορούσε να τον… πυροβολήσει δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα.

 Πότε υπήρξε; Όταν θέλησε να φτιάξει κάτι νόμιμα, σταθερά και νοικοκυρεμένα. Εκεί πήρε το δημόσιο το… πενηντάρι κι’ άρχισε να του ρίχνει κατά ριπάς.

Επειδή όμως κάποτε θα πρέπει να γίνουμε χώρα, δεν έχω πειστεί γι’ αυτό, ξέρετε τι θα έπρεπε να γίνει; Αντί να γυρίζει από υπηρεσία σε υπηρεσία ο συνάνθρωπος μας και να ταλαιπωρείται, να πάει σε έναν καλό εξειδικευμένο δικηγόρο και να σβουρίξει στο δημόσιο μια ξεγυρισμένη προσφυγή στο Δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να τους πάρει και τα… μεγάλου μήκους εσώρουχα, κοινώς λεγόμενα και σώβρακα.

Άντε γιατί πολύ παρατράβηξε με τους ηλίθιους.

 

Υ.Γ. Θα μπορούσε για παράδειγμα, ας πούμε Σταμάτη Κάρμαντζη, να εντοπίσει ο Δήμος, που μένουν ΑμΕΑ, δεν είναι δύσκολο, και να τους διευκολύνει την ζωή ακόμα και από το σπίτι τους στον δημόσιο δρόμο; Γιατί θα πρέπει το έξοδο αυτό να βαρύνει τους ίδιους;

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 13/11/2019 - 18:00

Είναι γνωστό ότι δεν παιζόμαστε με τίποτα.

Επίσης είναι γνωστό ότι με την... αγιαστούρα, δεν πετυχαίνουμε τίποτα.

Ειδικά ο καθ' ύλην υπεύθυνος Δήμος Χίου, θα πρέπει αυτό να το καταλάβει και να ταράξει στα πρόστιμα όσους παρανομούν.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Η περιοχή που περιγράφουμε θα μπορούσε να είναι 50, 100, 150, δεν είμαστε υπερβολικοί, σημεία της Χίου.

Απλά την διαλέξαμε επειδή «βγάζει μάτι» αφού βρίσκεται δίπλα στο Μουσείο Μαστίχας στην μοναδική, ιδιωτική εννοείται, επένδυση των τελευταίων 100 χρόνων στην Νότια Χίου, εξαιρουμένου του Λιμένα Μεστών, που δεν υπολογίζεται αφού εδώ και καιρό η Ευρωπαϊκή Ένωση έπρεπε να μας βάλει πρόστιμο και να ζητήσει πίσω τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων, αφού το Λιμάνι που φτιάχτηκε, χρησιμοποιείται μερικές μέρες το χρόνο, δηλαδή ζητήσαμε Μερσεντές και την χρησιμοποιούμε ως… κοτέτσι.

Ας επιστρέψουμε όμως στο… σταύλο εκτός αν είναι κάτι άλλο, μεγάλης ομορφιάς σημεία του νησιού μας, που χρησιμοποιούνται ως μπαζότοποι.

Δεν διαλέξαμε τυχαία αυτόν του Μουσείου μαστίχας.

Ούτε τυχαία είναι η φωτογραφία.

Ένα όμορφο πουλί… η Χίος και δίπλα… εμείς,  μια κίτρινη ταινία για τη μεταφορά τούβλων.

Λίγο πιο κάτω μπετόν εν ψυχρώ.

Κάποιο «γαϊδούρι» άδειασε εκεί, δίπλα στο μουσείο Μαστίχας, μια μπετονιέρα!

Έβαλα επίτηδες την λέξη σε εισαγωγικά γιατί όσο δυσεύρετο κι’ αν είναι, ως είδος του ζωϊκού βασιλείου στο νησί μας, το γαϊδούρι, ποτέ δεν συμπεριφέρεται έτσι.

Θα μπορούσα να δημοσιεύσω δεκάδες φωτογραφίες με τούβλα, πλακάκια, ελαστικές ρόδες, ψυγείο, μια σιδερένια σόμπα, αντικείμενα του σπιτιού - τσουκάλια, ποτήρια, λάμπες φωτός, καρέκλα, μια βαλίτσα γεμάτη ρούχα μιας γιαγιάς, μαξιλάρι, πάπλωμα, κουτάλια, πόρτα, βαρέλια, πολυθρόνα, τσουβάλι με σιλικόνη για πλακάκια.

Περιορίζομαι στην… καλλιτεχνική του πουλιού και μερικές μόνο άλλες και περιμένω τις ενέργειες του Δήμου.

Και λέω του Δήμου, γιατί υπάρχει σήμερα οργανωμένος χώρος ιδιώτη για υποχρεωτική εναπόθεση μπαζών.

Δεν χρησιμοποιείται επειδή κοστίζει.

Εύκολη απάντηση αλλά δεν είναι η σωστή. Και ο Δήμος Χίου να προχωρήσει σε άλλο χώρο, μέχρι να ξεβρωμίσουν οι υπηρεσίες και παραχωρήσουν τις άδειες, πάλι το ίδιο θα γίνεται.

Τα δίποδα, που έχουν βρωμίσει τα πάντα με μπάζα, θα συνεχίζουν να τα αμολούν όπου βρούν γιατί… βαριούνται να τα μεταφέρουν, γιατί αυτή είναι η πάστα και το επίπεδο τους.

Όλοι αυτοί καταλαβαίνουν μόνο μια γλώσσα, αυτή των προστίμων.

Ας σταματήσει επιτέλους ο Δήμος Χίου να πηγαίνει με την αγιαστούρα.

Ας κάνει την αρχή ο Σταμάτης Κάρμαντζης επιβάλλοντας πρόστιμα.

Πρόστιμα και δημοσιοποίηση, άλλη λύση δεν υπάρχει.

 

Υ.Γ. Αν υπάρχει δυσκολία, επειδή αναφερόμαστε και στο Μουσείο μαστίχας και το Πυργί, ας δανειστεί ο Δήμος Χίου από την τροχαία για ένα μήνα τον… Κολόμβο.