Την υπόθεση του την αναδείξαμε πρωτοσέλιδα και στην έντυπη ΑΛΗΘΕΙΑ την διαβάζετε και σήμερα ηλεκτρονικά.
Αν όχι κάντε το τώρα (αφορά το άρθρο «Πόσα θέλουν να τον τρελάνουν;») για να μην επαναλάβουμε την ιστορία και ελάτε λίγο να το σχολιάσουμε, αλλά… υπάρχει ένα αλλά, να μπούμε στη θέση ενός ανθρώπου, που ενώ όλα κυλούν όλα ομαλά στη ζωή μας, ξαφνικά έρχεται ένα τροχαίο και πρέπει να μας… κουβαλούν στην πλάτη για να μπούμε σπίτι μας.
Και επειδή ακούστηκε και αυτό για τον… κακό γείτονα, αυτός πάντα θα υπάρχει, άρα η Νομοθεσία θα πρέπει να είναι έτσι φτιαγμένη, που να αποτρέπει αυτόν που θέλει να κάνει ζημιά και να ταλαιπωρήσει.
Αλλά ας το πάρουμε και αλλιώς. Δεν συμβαίνει αυτό, είναι έτσι φτιαγμένα τα πράγματα στο… μη μπορντέλο, που αν θέλει να σε ταλαιπωρήσει κάποιος μπορεί να σε τρέχει μια ζωή στα Δικαστήρια.
Δεν θα έπρεπε ειδικά γι’ αυτές τις περιπτώσεις να έρχεται το άχρηστο δημόσιο και να αναλαμβάνει πρωτοβουλία του εξής τύπου: Έχεις πρόβλημα; Είσαι ΑμΕΑ και για να εξυπηρετηθείς, εκεί που οι άλλοι θέλουν ένα μήνα (λέμε τώρα μια… ταχύτατη εξυπηρέτηση δημοσίου) εσύ θέλεις έξι; Άσε αναλαμβάνουμε εμείς να σου διεκπεραιώσουμε όλη την χαρτούρα, ώστε εκτός της μόνιμης ταλαιπωρίας του ατυχήματος σου, να μην σου προσθέσουμε άλλη μία σωματική και ψυχική.
Δεν συνέβη λοιπόν αυτό, ο άνθρωπος έφτιαξε νόμιμα μια καλαίσθητη ράμπα για να μπαίνει σπίτι του.
Αν έφτιαχνε κάτι «τσιγγάνικο»… ελληνικό μια κινούμενη καρακιτσαρία, όπου κανείς δεν θα μπορούσε να τον… πυροβολήσει δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα.
Πότε υπήρξε; Όταν θέλησε να φτιάξει κάτι νόμιμα, σταθερά και νοικοκυρεμένα. Εκεί πήρε το δημόσιο το… πενηντάρι κι’ άρχισε να του ρίχνει κατά ριπάς.
Επειδή όμως κάποτε θα πρέπει να γίνουμε χώρα, δεν έχω πειστεί γι’ αυτό, ξέρετε τι θα έπρεπε να γίνει; Αντί να γυρίζει από υπηρεσία σε υπηρεσία ο συνάνθρωπος μας και να ταλαιπωρείται, να πάει σε έναν καλό εξειδικευμένο δικηγόρο και να σβουρίξει στο δημόσιο μια ξεγυρισμένη προσφυγή στο Δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να τους πάρει και τα… μεγάλου μήκους εσώρουχα, κοινώς λεγόμενα και σώβρακα.
Άντε γιατί πολύ παρατράβηξε με τους ηλίθιους.
Υ.Γ. Θα μπορούσε για παράδειγμα, ας πούμε Σταμάτη Κάρμαντζη, να εντοπίσει ο Δήμος, που μένουν ΑμΕΑ, δεν είναι δύσκολο, και να τους διευκολύνει την ζωή ακόμα και από το σπίτι τους στον δημόσιο δρόμο; Γιατί θα πρέπει το έξοδο αυτό να βαρύνει τους ίδιους;
