Μην έχοντας την τιμή να είμαστε μεταξύ των αποδεκτών της επιστολής κατοίκων του Βροντάδου, που επιθυμώντας την ανωνυμία τους προτείνουν μεταξύ άλλων την διεξαγωγή του Ρουκετοπολέμου ανάμεσα στο… Πετροκάραβο και την… παραλία του Αφανή ναύτη, εμείς, επωνύμως μάλιστα, προτείνουμε μια άλλη τοποθεσία μεταξύ των Κοινοτήτων Μεστών και Ολύμπων στην Νότια Χίο, με… παρατηρητήριο την Εκκλησία του Άγιου Αντώνη!
Αντιλαμβανόμενοι ότι επιζητείτε από μας σοβαρότητα, κι’ εμείς σας λέμε ότι και οι εν λόγω κάτοικοι… σοβαρά πρότειναν την ρίψη ρουκετών στην θάλασσα και ο Δήμος Χίου μάλιστα καλείται να συζητήσει… σοβαρά μαζί τους, προτάσεις σε αυτό το επίπεδο.
Πάμε λοιπόν από την αρχή την… αλφαβήτα.
Ο Ρουκετοπόλεμος είναι ΕΘΙΜΟ και έθιμα της… πλάκας δεν υπάρχουν.
Είναι συνδεδεμένος με το Πάσχα, με την Ανάσταση και τις ενορίες των Εκκλησιών του Αγίου Μάρκου και της Παναγίας Ερειθιανής.
Αν για παράδειγμα διεξαγάγεις Ρουκετοπόλεμο μεταξύ της… Παναγίας Μούτσαινας και του… Αγίου Μακαρίου,για να μην φύγομε από τον Βροντάδο, καλύτερα να κλείσεις μια θέση στο… Δρομοκαΐτειο.
Τώρα θα πεί κάποιος μα μιλάμε σοβαρά; Υπάρχει περίπτωση να τσουγγρίσουμε αυγά τα Χριστούγεννα και να φάμε κοψίδια την Μεγάλη Παρασκευή;
Όχι βεβαίως, αλλά αυτό ας το πεί κάποιος στους θιγομένους του Ρουκετοπολέμου.
Πάμε λοιπόν ξανά στην αλφαβήτα.
Τα έθιμα δεν υπάρχουν για πλάκα. Αυτά μας καθορίζουν και όχι το αντίστροφο. Αυτά κουμαντάρουν και όχι εμείς. Υπάρχουν πριν από μας, πηγαίνουν στους επόμενους, το πώς και το γιατί αν προσπαθήσεις να το ερμηνεύσεις θα χαθείς.
Επίσης τα έθιμα νομιμοποιούνται. Στην Χίο, δεν είχαμε ποτέ αυτό το πολιτικό κουράγιο, ούτε αυτό το πολιτικό δυναμικό. Η αλήθεια είναι ότι και εκεί που έγινε, όπως έγινε, πάλι δεν έλυσε προβλήματα, για τον απλούστατο λόγο, ότι οι Νόμοι υποχρεούνται να έχουν ΛΟΓΙΚΗ, τα έθιμα το αντίθετο.
Εκτός να βρίσκεται λογική, να ψάχνει αυτές τις μέρες η μισή Χίος στην κυριολεξία, που να αγοράσει στην «μαύρη»… μπομπάκια, να μην υπάρχουν πουθενά και στο τέλος το βράδυ της Ανάστασης να πέσουν καμμιά διακοσαριά χιλιάδες!!!
Επειδή λοιπόν στα έθιμα δεν υπάρχει ΛΟΓΙΚΗ, δύο πράγματα μπορούν να υπάρξουν, ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ και ΜΕΤΡΟ.
Και επειδή έχουν δίκιο και οι θιγόμενοι στον Βροντάδο και είναι όντως θιγόμενοι, πρώτον πρέπει να προστατευτούν και δεύτερον πρέπει να πέσει λογικός αριθμός ρουκετών, ανάλογος των κατοίκων και των συμμετεχόντων των δύο ενοριών του Βροντάδου, άντε και των… ενισχύσεων αυτών από γειτονικές άλλες.
Υ.Γ: To αφήνουμε στον Γιάννη Παϊδούση, που ασχέτως με τα παραπάνω, μας έστειλε τα παρακάτω συγκινητικά λόγια.
«Γιάννη. Σε ευχαριστώ για τα επαινετικά σου λόγια για το βιβλίο μου. Έχεις περιγράψει πολύ καλά τις σκέψεις μου και το πνεύμα του βιβλίου μου.Τιμάς και εμένα και τους Καμπούσους.
Εύχομαι να ταξιδέψει πολύ μακριά σαν την ευωδιά από τις πορτοκαλιές και να δώσει απόλαυση, νοσταλγία και γνώση σε όσους το διαβάσουν.
Ας απολαύσουμε τούτες τις μέρες μέσα στη μαγεία του Κάμπου και ας δώσουμε χώρο σε μια πραγματικότητα που μας έζησε, μας ωρίμασε, μας έμαθε να αισθανόμαστε, να κοινωνούμε την ανθρώπινη ύπαρξη και να τιμούμε τον τόπο που μας γέννησε...
Ευχαριστώ! Καλό Πάσχα!»
