Χίος, Παρασκευή 29 Μαΐου

Στο καλό αρχόντισσα της Χίου

Γιάννης Τζούμας
Σάβ, 14/03/2020 - 20:45

Έφυγε για το μεγάλο ταξίδι στην απέραντη θάλασσα της αιωνιότητας, μια αρχόντισσα της Χίου, απλά, όπως το ήθελε.

Μέσα στον ορυμαγδό του κορωνοϊού, ποιός θα έπαιρνε χαμπάρι ότι η κυρία Μαίρη, δεν είναι πιά κυρία του εαυτού της, αλλά κυρία των ουρανών;

«Γιατί να ταλαιπωρείται ο κόσμος; Αφήστε που κύριε Τζούμα τα περισσότερα γίνονται για τους τύπους» σαν να την ακούω να μου λέει καθισμένη στην πολυθρόνα της, εκεί που τα λέγαμε, σε τακτικά διαστήματα, που ορίζαμε δια του… αυτοματισμού.

Ήμουν η επαφή της με τον έξω κόσμο δια ζώσης, ήταν η επαφή μου με την σοφία και την απλότητα.

Γνωριστήκαμε αργά, εκείνη πατημένη 80χρονη, εγώ στην ηλικία του Τζώνη της, του γιού της, που έχασε σε ηλικία 18 μόλις χρόνων, σε δυστύχημα που είχε με το κυνηγετικό του όπλο.

Δεν ξέρω αν αυτό ήταν το ένα… κλικ παραπάνω για την επαφή μας, άλλωστε σε κάθε μας κουβέντα μου συμπλήρωνε ότι «ο Τζώνης μου θα ήταν τώρα σαν εσένα» έλλειψη που την αναπλήρωνε με την αγάπη της κόρης της και των εγγονιών της.

Η κυρία Μαίρη, για μένα θα είναι πάντα κυρία στην μνήμη μου, ήταν μια πολύ πλούσια γυναίκα.

Στο χρήμα; Ποιό χρήμα; «Ποιό χρήμα κύριε Τζούμα μπορεί να μου φέρει πίσω τον Τζώνη;»

Η κυρία Μαίρη ήταν πλούσια σε απλότητα, σε σοφία, σε εμπειρίες, είδε την ζωή σε όλες τις πλευρές της και την είχε φιλοσοφήσει, είχε την δυνατότητα να λέει απλές αλήθειες με εκπληκτική διαύγεια.

Ήταν ο σύνδεσμος δυό μεγάλων οικογενειών, της οικογένειας του μοναδικού Γεώργιου Λιβανού με την ονομαστή φαμίλια του Νικόλαου Μίχαλου.

Εγγονή του πρώτου, θυμάμαι πάντα πως λάμπανε τα μάτια της όταν της έλεγα, την φράση του καπ. Παν. Τσάκου, πως αν δεν ήταν ο Γεώργιος Μιχαήλ Λιβανός, να κάνει το «Λιβάνειο» στα Καρδάμυλα, να μάθει γράμματα, εκείνος αντί 70 βαπόρια θα είχε 70 προβατίνες.

Τα Καρδάμυλα τα αγαπούσε πολύ, τη Χίο επίσης. Μεγαλωμένη μέσα στον πλούτο του εφοπλισμού, ποτέ δεν απώλεσε την αγωνία της ναυτοσύνης, ποτέ δεν δέχτηκε να της κάνουν τεμενάδες, ποτέ δεν έδωσε το δικαίωμα να την ξεχωρίσουν για τα λεφτά της.

Άλλωστε σε όλες τις φάσεις της ζωής της ποτέ δεν επέτρεψε κάτι τέτοιο.

Απολάμβανε στα γηρατειά της, ότι και στα νιάτα της, τις απλές χαρές των μικρών πραγμάτων. Διδάσκονταν και δίδασκε μέχρι το τέλος από την σοφία και την απλότητα της φύσης.

«Κοιτάξτε κύριε Τζούμα, τώρα θα μαζευτούν τα σκυλάκια μου στο μπαλκόνι, γιατί ξέρουν ότι θα πάρουν λιχουδιά. Μαζί θα τσιμπήσουν και τα γατιά. Η κοινή συμβίωση, η ικανοποίηση απλών αναγκών φέρνει την ομόνοια. Αν δώσεις αγάπη θα πάρεις αγάπη».

Ευγενής από την φύση της. «Με συγχωρείτε που εκεί που κάθεστε είναι η φωτογραφία των Βασιλέων μας, αλλά τους αγαπώ τι φταίνε και αυτοί;»

Μπα κυρία Μαίρη γιατί να παρεξηγηθώ, εξάλλου τους έχω από… πίσω μου, της απαντούσα και έσκαζε στα γέλια.

Χιουμορίστας, πανέξυπνη, τελευταία το πάλευε και με το διαδίκτυο, λάτρης της Ιταλικής μουσικής και ερωτευμένη με την… Πυροσβεστική υπηρεσία.

Το μυστικό αυτό δεν μπόρεσα να της το αποσπάσω. Ενώ σε όλα μου απαντούσε αναλυτικά, σ’ αυτό μου πετούσε ένα γενικό, ότι...προσφέρουν.

Θυμάμαι που με τα χίλια ζόρια ο Ιάκωβος Αρχοντάκης την είχε βραβεύσει αποκαλώντας την «Μάνα του Πυροσβέστη». Όντως από τις μεγάλες καταστροφικές πυρκαγιές μέχρι τις μικρότερες δεν υπήρχε περίπτωση να φτάσουν οι Πυροσβέστες σε συμβάν και να μην ακολουθήσει η βοήθεια της κυρίας Μαίρης. Από ψιλά πράγματα μέχρι πολύ σοβαρότερα, που τα γνωρίζει η Πυροσβεστική υπηρεσία.

Κάποια στιγμή την έπεισα και μου είπε κάποια πράγματα τηλεοπτικά. Το ίδιο έκανε και στην εκπομπή «Αειναύτες» και «Χία ναυτιλία». Αποτελούν και αυτές ντοκουμέντα ενός πολύ σημαντικού ανθρώπου, από τους αφανείς μα τόσο καθοριστικούς στην ιστορία της ελληνικής ναυτοσύνης και πλοιοκτησίας.

Η κυρία Μαίρη Λεων. Μίχαλου το γένος Λιβανού από σήμερα 14 Μαρτίου 2020 έφυγε από αυτή τη ζωή σε ηλικία 90 χρόνων και βρίσκεται στην αγκαλιά της Χιακής γής και του… Τζώνη της, που αν ζούσε θα ήταν 60 χρόνων.

 

Υ.Γ. Ο Μητροπολίτης Χίου, που τόσο αγαπούσε, ας κάνει ένα τρισάγιο στη μνήμη της, κάθε χρόνο στο Μνημόσυνο που γίνεται στην Αναθηματική στήλη του Υποσμηναγού Στυλιανού Παναγυφτόπουλου, που την φροντίδα της είχε χρεωθεί με… 108 η κυρία Μαίρη, μιας και ο ηρωϊκός πιλότος, έπεσε στην ουσία μέσα στη βίλα της, που βρίσκεται απέναντι.

Από την οποία… βίλα ο κόσμος βλέπει ένα μεγάλο τοίχο, που μέσα έχει ένα τεράστιο περιποιημένο χωράφι και στη μέση ένα απλό, λιτό σπίτι. Τόσο λιτό όσο και η ίδια.

 

 

 

 

 

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Πέμ, 28/05/2020 - 17:26

Όσοι κυκλοφορούσαμε στην πόλη τις μέρες του κορωνοϊού ξέρετε τι λέω.

Μιλάμε για την… απόλαυση, όχι μόνο για την έλλειψη κυκλοφοριακού φόρτου, αλλά κυρίως για την απουσία θορύβων, που εγώ υπολογίζω, χωρίς να είμαι ειδικός, ότι το 80% οφείλονται στα μηχανοκίνητα, μη ηλεκτρικά δίκυκλα.

Άραγε υπάρχει λύση γι’ αυτό και μήπως είναι ευκαιρία να την ξαναδούμε μιάς και λόγω πάλι κορωνοϊού, δεν έχει δόξες μόνο η… οδός Καρτάλη, αλλά μάθαμε ότι τα πόδια μας έχουν φτιαχτεί για περπάτημα, αλλά και για ποδηλασία, μιας και πρόκειται για κίνηση και άσκηση μαζί, εγώ δε θα συμπλήρωνα, επειδή το ζώ εδώ και αρκετά χρόνια είναι, και φιλοσοφία και τρόπος ζωής.

Να διευκρινίσω ότι δεν αναφέρομαι στην αγωνιστική ποδηλασία, που είναι άριστο και σκληρό άθλημα αλλά στην χαλαρή, που έχει σχέση με την μετακίνηση μας, χωρίς θόρυβο, με άσκηση και υγεία. Διευκρινίζω επίσης ότι αυτό αφορά από το απλό ποδήλατο μέχρι το ηλεκτρικό αφού στο δεύτερο δεν… λουφάρεις πετάλι, απλά σε βοηθάει να μην σου «βγαίνει η γλώσσα» στις ανηφόρες και η πόλη μας έχει αρκετά τέτοια σημεία.

Αφορμή για τον σημερινό προβληματισμό μου έδωσε όχι η Παγκόσμια ημέρα ποδηλάτου, που πλησιάζει (3 Ιουνίου) αλλά το γεγονός ότι δύο ελληνικές πόλεις η Καρδίτσα και το Ρέθυμνο, βραβεύτηκαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τις επιδόσεις τους στη δημιουργία ενός ασφαλέστερου περιβάλλοντος για πεζούς και ποδηλάτες.

Οι επιτυχίες αυτές είναι αποτέλεσμα μιας συστηματικής προσπάθειας, που και στις δύο πόλεις ξεκίνησε πριν από μία 15ετία.

Από την σχετική ειδησεογραφία κράτησα τα λόγια του Βασίλη Τσιάκου Δημάρχου της Καρδίτσας.

«Η Καρδίτσα, είπε, είναι η πρώτη πόλη στο ποδήλατο στην Ελλάδα, με το μεγαλύτερο δίκτυο ποδηλατοδρόμων και πάνω από 20.000 ποδήλατα στους δρόμους. Ξεκινήσαμε με τον πρώτο ποδηλατόδρομο πριν από 15 χρόνια και πλέον διαθέτουμε 7 χλμ. ποδηλατοδρόμων στο κέντρο και συνολικά 15 χλμ. σε όλη την πόλη. Ο πατέρας μου, που είναι 86 ετών, κυκλοφορεί με το ποδήλατο, είναι πλέον στη νοοτροπία του Καρδιτσιώτη.

Πως έγινε όμως αυτό το θαύμα. Επειδή η Καρδίτσα έχει… ισιάδες;

Ο λόγος πάλι στον Δήμαρχο.

«Παρέχομε έκπτωση κατά 20% στα δημοτικά τέλη στις επιχειρήσεις των οποίων οι εργαζόμενοι χρησιμοποιούν ποδήλατο (π.χ. διανομείς), αλλά και κίνητρα στους δημοτικούς υπαλλήλους ώστε να μην χρησιμοποιούν Ι.Χ. για να πηγαίνουν στον χώρο εργασίας τους»

Ανάλογη είναι η πορεία του Ρεθύμνου. «Ξεκινήσαμε το 2007 και κάθε χρόνο κάνουμε κάτι επιπλέον», είπε ο δήμαρχος Γιώργος Μαρινάκης. «Ημασταν οι πρώτοι στην Ελλάδα που ταξινομήσαμε ηλεκτρικό λεωφορείο - τα τελευταία τρία χρόνια οδηγώ κι εγώ ηλεκτρικό Ι.Χ. Παράλληλα, εργαστήκαμε συστηματικά στην απόδοση του δημόσιου χώρου στον πεζό και στον ποδηλάτη, με διαπλατύνσεις πεζοδρομίων, δημιουργία ποδηλατοδρόμων και άλλα».

Τι συμβουλεύουν οι δύο δήμαρχοι τους συναδέλφους τους;

«Να ξεκινήσουν από τα σχολεία. Να εκπαιδεύσουν τα παιδιά και να δημιουργήσουν ποδηλατολωρίδες από το κέντρο της πόλης προς τα σχολεία και τα βασικά σημεία ενδιαφέροντος της πόλης. Ετσι θα καλλιεργήσουν σταδιακά την αλλαγή νοοτροπίας», λέει ο δήμαρχος Καρδίτσας.

 «Οταν ξεκινήσαμε, είχαμε πολλές αντιδράσεις από κατεστημένα συμφέροντα που είχαν μάθει να εκμεταλλεύονται τον δημόσιο χώρο», αναφέρει ο δήμαρχος Ρεθύμνου. «Σήμερα, αυτά που κάποτε “παζαρεύαμε” έχουν τελειώσει. Όποιοι προτιμούν οι πόλεις τους να ασφυκτιούν από το αυτοκίνητο, ας μην κάνουν τίποτα. Να ξέρουν, όμως, ότι δεν θα βρίσκουν ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις ούτε για μισό έργο. Οι καιροί πλέον άλλαξαν».

Το τελευταίο ας το κρατήσουμε και εμείς, θα το βρούμε μπροστά μας.

Ας κάνει την πρώτη αρχή ο Δήμος, ήδη το έδαφος έχει καλλιεργηθεί. Αν δοθούν κίνητρα, αν φτιαχτεί ο πρώτος ποδηλατόδρομος, πιστέψτε με θα δούμε μια πόλη ζηλευτή, θα νοιώσουμε εκτός από την ελευθερία του ποδηλάτη και την ευτυχία να ζείς χωρίς θορύβους.

Βεβαίως εδώ μαζί με την επίκληση της… Αθηνάς χρειάζεται να κουνήσουμε και τα χέρια μας ή μάλλον για την περίσταση τα… πόδια μας και αυτό πιστέψτε με δεν είναι εύκολο.

 

Υ.Γ.: Το έχω ξαναγράψει. Αν όσοι με έχουν ρωτήσει για την λειτουργικότητα του ηλεκτρικού ποδηλάτου, ειδικά ρωτούν αν κάνεις… πετάλι και τους απαντώ ότι αν δεν θέλουν ας πάρουν… μονόγκαζο, αν όλοι αυτοί προχωρούσαν και στην αγορά, ο Μιχάλης ο Γιαννιώδης θα είχε πουλήσει καμιά εκατοσταριά ποδήλατα, ενώ βίας έχει δώσει 4-5.