«Μυστήρια τραίνα» οι… γυναίκες.
Αυτή την τιμωρία μάλλον θα την πάρομε μαζί μας, την τιμωρία δηλαδή να μην καταλαβαίνουμε τον συναισθηματικό τους κόσμο.
Βρισκόμασταν λοιπόν στην κηδεία του Γιάννη Μπουμπάρη, πιστοί στο καθήκον και αυτής της ενημέρωσης.
Από σύμπτωση καθίσαμε από την μια πλευρά της Εκκλησίας οι δημοσιογράφοι και από επαγγελματισμό, χωρίς να συνεννοηθούμε, κάναμε κάποια αχνά όσο γίνεται πλάνα και φωτογραφίζαμε χωρίς φλάς.
Κάποια στιγμή όμως μου γνέφει η κυρία Νανά Μπουμπάρη να μου πεί.
Απλή όπως πάντα, με ένα μπαστούνι όμως στο χέρι, αλλά πάντα γλυκιά και όμορφη, με μια αρχοντιά χωρίς φτιασίδια.
Να σας πω, επειδή ξέρω την ευθύτητα της, σκέφτηκα μήπως κάναμε κάτι ενοχλητικό για την οικογένεια και την στιγμή. Λάθεψα όμως, όπως λάθεψε και ο γιός της ο Παντελής, που άκουγε και της έγνεφε πως δεν είναι… ώρα αυτή, για σχολιασμούς ίσως και παρατηρήσεις.
Τι με ήθελε η κυρία Νανά;
«Γιάννη βλέπεις αυτά τα 4 κόκκινα γαρύφαλλα στα χέρια του;»
Τα βλέπω κυρία Νανά.
«Όταν βγήκε πρώτη φορά Δήμαρχος, Δευτέρα πρωϊ που πήγε στο Δημαρχείο, του έστειλα αυτά τα 4 κόκκινα γαρύφαλλα, όσα και τα χρόνια της θητείας του.
Από το 1982 μέχρι που έφυγε από τον Δήμο μετά από 12 χρόνια, κάθε Δευτέρα έπαιρνε από μένα 4 κόκκινα γαρύφαλλα, κάτι που το ξέραμε μόνο εμείς.
Ε, αυτά που βλέπεις είναι τα τελευταία που του στέλνω.
Τώρα μπορώ να το πώ και στο λέω για να το γράψεις»
Τόγραψα κυρία Νανά και… υποκλίθηκα.
Υ.Γ. Και κάτι που δεν είπε κανείς.
Την εποχή του κομματισμού, που δεν τολμούσε να βάλεις κανείς υποψηφιότητα ούτε στον Σύλλογο Γονέων του Σχολειού του χωρίς Κομματική στήριξη, ο Γιάννης Μπουμπάρης σήκωσε αντάρτικη σημαία στο παντοδύναμο τότε ΠΑΣΟΚ, το Κόμμα του, μέχρι που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, που το ΠΑΣΟΚ του ζήτησε… συγχώρεση.
