Χίος, Πέμπτη 9 Απριλίου

Τον Ματθαίο Μερμηγκούση τον έκαψε το… Facebook

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 09/04/2019 - 19:20

Να το διευκρινίσουμε ότι το Facebook και γενικότερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι όπως το μαχαίρι.

Πολύ χρήσιμο για να κόψεις το ψωμί για παράδειγμα, δολοφονικό αν κάνεις την ίδια κίνηση στις… φλέβες σου.

Τι αποκομίσαμε από την Δίκη, άλλη μια του Ματθαίου Μερμηγκούση;

Πρώτα απ’ όλα θα χαρούμε αν αποκόμισε αυτό που πρέπει ό ίδιος.

Αν μας άκουγε, εμάς που στο Δικαστήριο είπε, ότι ακόμα δεν κατάλαβε γιατί τα έχουμε μαζί του, δεν θα βρίσκονταν τώρα στην δεινή θέση, που βρίσκεται και κυρίως αυτή που θα βρεθεί, όταν θα αρχίζουν να τελεσιδικούν αποφάσεις καταδίκης με βάση τον αντιρατσιστικό Νόμο.

Του το εξήγησε η Εισαγγελέας της Έδρας. Οι δημοσιογράφοι απλά τον έβρισκαν μπροστά τους γιατί εκεί ήταν, στην πρώτη γραμμή, αρχιπαλληκαράς, μπροστά στους αρχιπαληκαράδες. Μόνο που στο σκαμνί έκατσε εκείνος και οι υπόλοιποι αποδείχθηκαν παλληκάρια μεν της… φακής δε.

Μετά πρέπει να ακούσουν και αφού απουσίαζαν από την Δικαστική Αίθουσα να διαβάσουν την αγόρευση της Εισαγγελέα Σπυριδούλας Σταυράτη.

Μπορεί να περνάμε δύσκολα, να ρθούν ακόμα δυσκολότερα, αλλά δεν πρέπει να χάσουμε την ανθρωπιά μας. Γιατί δεν είναι μόνο το Σύνταγμα και οι Νόμοι είναι πάνω από όλα οι ανθρώπινες αξίες.

Και αυτές και ο Ματθαίος και πολλοί άλλοι απουσιάζοντες από την Δίκη… Ματθαίοι, παραβιάστηκαν από τους ίδιους και το ξέρουμε όλοι μας.

Αλλά υπάρχει και μια… λεπτομέρεια και καλά είναι να την κρεμάσουμε… σκουλαρίκι.

Τι απέδειξε η Δίκη; Ότι η εποχή που ξέραμε τελείωσε. Αναφερόμαστε στην εποχή που ένας μάρτυρας πήγαινε στο Δικαστήριο και έλεγε ότι ήθελε.

Όχι τώρα πως δεν λέει ότι θέλει, αλλά και Δικαστές και Δικηγόροι είναι από πριν… διαβασμένοι και από το τι έλεγε ο κάθε μας χθες, ή τι λέει, σωστότερα γράφει, κάθε μέρα.

Ωραία, έλεγε η Εδρα στο Δικαστήριο, αυτά λέτε τώρα, αλλά την τάδε μέρα στο Facebook  γράφατε αυτά. Άρα;

Άρα αδέλφια τζίφος, το… μαχαίρι που λέγαμε στην αρχή.

Κατά ένα ανεξήγητο τρόπο αυτά που γράφουμε ξεχνάμε ότι όχι μόνο είναι δημόσιο κτήμα αλλά και τεκμήριο αποδείξεως.

Ιδέα δεν είχε ένας μάρτυρας υπεράσπισης του Μ. Μερμηγκούση αν τον είδε ποτέ στην «Χρυσή Αυγή» (ο ίδιος είπε ότι είχε ανεβεί στα γραφεία τους το 2012 αλλά δεν τον εκφράζουν οι θέσεις της) αλλά στην Έδρα, πάλι από το Facebook κατατέθηκε φωτογραφία που δείχνει τον μάρτυρα με άλλα… λουλούδια της «Χρυσής Αυγής» να φιγουράρουν με τις.. στολές τους μπροστά στην Σκοτεινή Φυλακή στο Κάστρο (προφανώς κάνουν πρόβες και τις σημερινές πιο φωτεινές φυλακές).

Καμιά σχέση δεν είχε με την βία είπε ο Ματθαίος αλλά το Facebook τον έδειχνε να φιγουράρει αλλιώς και ας μην μπούμε τώρα σε αντιαισθητικές λεπτομέρειες.

Κοντολογίς ας χρησιμοποιεί ο καθένας το… μαχαίρι όπως θέλει, μόνο που να ξέρει πως ισχύει το ρηθέν υπό των Λατίνων scripta manent. Τα γραπτά μένουν.

 

 

Υ.Γ. Συγχαρητήρια στην Πρόεδρο της Εδρας Εμμανουέλα Κουρσοβίτη.

Εύστοχη, ευγενικά εξαντλητική, υπομονετική. Την χαρήκαμε.

Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Τζούμας
Τετ, 08/04/2020 - 20:52

Ας το δούμε έτσι μην μας στρίψει, με την… Χαρούλα, τον μόνο χαρούμενο της αγοράς, γιατί ακόμα ο εγκλεισμός θα κρατήσει αρκετά.

Έχοντας το… προνόμιο να κυκλοφορώ για τις ανάγκες του ρεπορτάζ, δεν ξέρω αν είναι καλύτερο αυτό, ή να την είχα αράξει να ξαναδιαβάσω τη Βιβλιοθήκη μου ή να συμμαζέψω τα χειρόγραφα μου για την Ιστορία του νησιού από ειδησεογραφικής σκοπιάς, αφού ξεκίνησα από το 1911 και έφτασα μέχρι το 1925, έχομε δρόμο δηλαδή, ή αυτό που κάνω σήμερα, που είναι πόνος ψυχής.

Αναφέρομαι στην κατάσταση της αγοράς, έτσι όπως δεν την έχει ξαναζήσει κανείς, παρά ίσως στα χρόνια της κατοχής.

Δρόμοι άδειοι, τραπεζάκια μέσα, γνώριμες μυρωδιές ανύπαρκτες, γνωστές φιγούρες άφαντες, βιτρίνες παγωμένες στο χρόνο, μια απέραντη σιωπή.

Και μέσα σ’ αυτό το σκηνικό που πηρουνιάζει τα κόκκαλα, τα… ανοικτά μαγαζιά που μυρμηγκιάζουν την ψυχή.

Γιατί αυτό κι’ αν είναι πόνος ψυχής, δεν είναι παγωμάρα είναι κάτι χειρότερο, είναι ορφάνια.

Έχασε βλέπετε ο καθένας το… ταίρι του, τον γείτονα του, αυτόν που έπινε μαζί καφέ, ακόμα ίσως και αυτόν, που από χαζομάρα, πολλά φαίνονται και θα φανούν ακόμα, δεν έλεγε ούτε Καλημέρα.

Είναι μια παράμετρος αυτή που έχει υποτιμηθεί και αυτό πέρα από πικρό είναι και άδικο.

Διότι εδώ υπάρχουν σήμερα δύο κατηγορίες. Αυτοί που κλείστηκαν υποχρεωτικά, που βλέπουν τα μαγαζιά τους από μακριά ή κλείνονται μέσα σαν τους φυλακισμένους και που σε τελική ανάλυση θα πάρουν ένα επίδομα, που μετά θα το επιστρέψουμε πίσω, για να μην έχουμε αυταπάτες, και αυτοί που υποχρεωτικά είναι ανοικτά, δεν θα πάρουν τίποτα, χτυπάνε… μύγες και παράλληλα ζούν καθημερινά της πίκρα της διπλανής κλειστής πόρτας ή ακόμα και ολόκληρου δρόμου.

Αυτό είναι άδικο και πρέπει να προσεχθεί. Εκτός από τα 100% καταστήματα τροφίμων, τα υπόλοιπα καταστήματα και το πράγμα όσο πάει χειροτερεύει, είναι ανοικτά και μπαίνουν μέσα. Αυτό πόσο αντέχεται ψυχικά και κυρίως πόσο αντέχεται οικονομικά;

Άποψη μας είναι ότι αν αυτό ξεπεράσει τον μήνα, τα μαγαζιά που θα λυγίσουν πρώτα, θα είναι αυτά που τα έχουν σήμερα ανοικτά υποχρεωτικά.

Δυστυχώς ο μόνος σήμερα που δεν έχει στερηθεί το μεζέ του είναι η… Χαρούλα αν και αυτή καταλαβαίνει ότι εδώ κάτι δεν πάει καλά και έχει πέσει σε κατάθλιψη.

 

Υ.Γ. Ανάμεσα στα επαγγέλματα που η κυβέρνηση ξέχασε να συμπεριλάβει έστω σ’ αυτό το πενιχρό επίδομα, που θα επιστραφεί, επαναλαμβάνομε είμαστε και εμείς οι δημοσιογράφοι.