Έχουμε ως δεδομένα τα πρωτόγνωρα γεγονότα που ζούμε.
Όλη η χώρα ζεί ως… «ελεύθερη πολιορκημένη» για να δέσει ο χαρακτηρισμός και με την εθνική μας επέτειο.
Η πολιτεία για πρώτη φορά, εγώ τουλάχιστον δεν θυμάμαι δεύτερη, δείχνει σοβαρότητα, ο κόσμος εμπιστεύεται και ακολουθεί.
Ταυτόχρονα ο πρώτος αιφνιδιασμός πέρασε και το μακαρόνι έχει απ’ ότι φαίνεται μεγάλη ουρά.
Ένα κομμάτι ενστόλων επιπρόσθετα έχει αναλάβει να βάλει τα πράγματα σε τάξη, έρχεται δε στην διάρκεια των αναγκαίων ελέγχων, σε επαφή με εκατοντάδες συμπολίτες, καθημερινά και μάλιστα από πολύ κοντινή εκ των πραγμάτων απόσταση.
Το ερώτημα μετά ταύτα εύλογο και σαφές. Είναι δύσκολο, τουλάχιστον γι’ αυτό, το ευαίσθητο τούτο τμήμα, που επιπρόσθετα στα νησιά έρχεται σε επαφή και με μεταναστευτικό πληθυσμό, να εφοδιαστεί με μάσκες, μιας χρήσεως μεν, αλλά της ωφελιάς;
Διότι εκτός του ψυχολογικού του πράγματος είναι πασίγνωστο, δεν το λέμε εμείς αλλά οι ειδικοί, οι σημερινές μάσκες που χρησιμοποιούνται, παρέχουν την ίδια ασφάλεια ενός μονού… σουτιέν, με την διαφορά ότι στην περίπτωση μας είναι… επίπεδο.
Το ίδιο ισχύει και με τα περίφημα γάντια… μεταφοράς του κορωνοϊού, γιατί αυτά που φοριούνται έτσι όπως χρησιμοποιούνται μόνο προστασία δεν παρέχουν.
Όλα αυτά είναι γνωστά και πρέπει να αναλυθούν άμεσα, με ένα σωρό σύγχρονα μέσα που διατίθενται σήμερα.
Αναγνωρίζουμε όλοι βεβαίως ότι υπάρχουν ελλείψεις και πως ο κορωνοϊός απέδειξε εκτός των άλλων ότι αν η Κίνα αποφασίσει για κάποιο λόγο να μην εργαστεί ένα μήνα, δεν θα έχουμε… βρακί στην κυριολεξία να φορέσουμε, αλλά αυτά θα τα δούμε αφού κάτσει η σκόνη, όσοι είμαστε εδώ.
Όμως η πρώτη ψυχρολουσία πέρασε, τώρα μπαίνουμε στην κυρίως μπόρα. Δεδομένου τούτου λοιπόν οι Αστυνομικοί κατ’ αρχήν πρέπει να φορούν τουλάχιστον τις μάσκες που φέρουν οι φαρμακοποιοί. Εκείνοι ξέρουν καλύτερα.
Υ.Γ. Επειδή η κλεισούρα προσφέρεται και για ταινίες, ψάξτε αυτήν με τον τίτλο CONTAGION. Γυρίστηκε το 2011. Μιλάμε όποιοι επεξεργάστηκαν αυτό που ζούμε σήμερα την έμαθαν… απ’ έξω.
