Ύμνος σε ένα... ανοιγμένο παράθυρο

Γιάννης Τζούμας
Τρί, 26/01/2021 - 17:40

Τρέχουμε μια ζωή, τώρα μας κυνηγάει και ο κορωνοϊός, μετά θα μας κυνηγάει τσάμπα και βερεσέ η Εφορία, μονίμως δεν προλαβαίνουμε άστε που αν δεν μας φταίνε τα ρούχα μας μας φταίει ο διπλανός μας, ειδικά αν προοδεύει.

Αντί να χαρούμε με την επιτυχία του, ζηλεύουμε που δεν είμαστε στην θέση του. Οι αξίες μας αν δεν διακρίνονται από ιδιοτέλεια είναι πολλές φορές μακρύτερες από το μπόι μας, ενίοτε μας στέλνει η ζωή μια κατραπακιά αλλά την προσπερνάμε γρήγορα, κοιτάμε το σήμερα σαν να μην υπάρχει αύριο κι’ αν υπάρχει στο τέλος ο θάνατος, αφορά όλους τους άλλους εκτός από μας.

Μέχρι που έρχονται κάποια μηνύματα, όπως αυτό που δείχνει ανθρώπους ξεχωριστούς, που οι περισσότεροι, πιστέψτε μας είναι αφανείς.

Χθες το μεσημέρι με ζήτησαν στο τηλέφωνο, όπου συνήθως ακούω… καταγγελίες.

Ε, αυτή την φορά μια κυρία μεγάλης ηλικίας, πάσχιζε κάτι να μου πεί μέσα σε αναφιλητά.

Την άφησα να ξεσπάσει, να ηρεμήσει και μετά την άκουσα με προσοχή.

Μου είπε ότι μένει στον Καταρράκτη, ότι είναι μόνη, ότι είναι ανήμπορη, ότι η μόνη της επαφή με τον έξω κόσμο εκτός από την παρέα του ραδιοφώνου είναι ένα παράθυρο, που ανοίξει μόνο απ’ έξω, και που μέσα από αυτό βλέπει τον… έξω κόσμο.

Ε, αυτό το παράθυρο με τον αέρα είχε κλείσει και με την προχθεσινή μπόρα έκλεισε για τα καλά.

Και πώς να το ανοίξω παιδί μου, που εγώ δεν μπορώ έτσι κι’ αλλιώς να το κάνω;

Και τότε μου τηλεφωνά από το διπλανό χωριό η τάδε, με όρκισε να μην αποκαλύψω το όνομα της, να δεί τι κάνω και της λέω για το παράθυρο, αλλά προς Θεού δεν πειράζει, κάποια στιγμή θα φτιάξει ο καιρός και κάποιος θα μου το ανοίξει.

Κι’ έφυγε κύριε Τζούμα με την βροχή, μέσα στην βροχή και ήρθε από το διπλανό χωριό  στον Καταρράκτη, για να μου ανοίξει το παράθυρο! Πώς να την ευχαριστήσω;

Της ζήτησα να το κάνει δημόσια, όχι γιατί το έχει ανάγκη η… τάδε, αλλά γιατί το έχει ανάγκη η κοινωνία.

Έτσι για να προσδιορίσουμε ξανά τις αξίες μας, έτσι για να φανεί η αξία ενός ανοικτού παραθύρου, που θα μας δείξει τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας και τις ανάγκες τους, που πολλές φορές είναι τόσο απλές και τόσο… πολύπλοκες όπως το απλό άνοιγμα ενός παραθύρου.

Αυτού της Νίκης Μπόλια από τον Καταρράκτη, όπως το περιέγραψε η ίδια ραδιοφωνικά σήμερα το πρωϊ.

 

Υ.Γ:  Άσχετο. Μέχρι να γυρίσουμε πλευρό θα είναι Πάσχα. Αν ο Μηταράκης κερδίσει άλλο ένα στοίχημα και κλείσει την άδεια ΒΙΑΛ, όπως το υποσχέθηκε, ποιός λογικός άνθρωπος θα πεί όχι σε μια κλειστή μικρή οργανωμένη Δομή μεταναστών εκτός Αστικού ιστού; Το που, θα το πεί πάλι ο Μηταράκης. Ακόμα και συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου να γίνει, με θέμα από που βγαίνει ο ήλιος, αν ο Κάρμαντζης πεί ο Τσεσμές, η πλειοψηφία θα αποφασίσει από την... Ελίντα.

Σχετικά Άρθρα