Στην αρχή έγινε λάθος και καταργήθηκε το πιο καίριο, τουλάχιστον για τα νησιά μας και όχι μόνο υπουργείο.
Μετά μπήκε φουριόζος ο νέος υπουργός Μετανάστευσης και τα έβαλε δυναμικά στην σειρά.
Αποσυμφόρηση νησιών, Φύλαξη συνόρων, γρήγορο άσυλο, Κλείσιμο υπαρχουσών δομών, το αίσχος της ΒΙΑΛ δηλαδή, Κλειστά Κέντρα.
Και επειδή για τα τέσσερα πρώτα δεν έγιναν και πολλά πράγματα, για να μην γράψουμε ότι δεν έγινε τίποτα, κρατήσαμε το… τελευταίο.
Και αφού παίξαμε κανένα δίμηνο… αριθμητική με τα χιλιόμετρα Χίου – Βολισσού, καταλήξαμε πάλι, δυναμικά εδώ σε επιτάξεις, περιφράξεις χωρίς αδειοδοτήσεις κ.λ.π.
Και ύστερα, ύστερα όπως λέει και ο ποιητής ήρθαν οι… μέλισσες.
Άρχισαν λοιπόν τα όργανα των αντιδράσεων. Οι Κλειστές δομές έγιναν ημίκλειστες και η επίταξη πάγωσε για να ξεκινήσει ξανά ο διάλογος.
Κανένα πρόβλημα αφού συζητάγαμε επί δίμηνο το 14-15-16-17, μπορούμε τώρα να το πάρουμε ανάποδα 17-16-15-14 και βλέπουμε.
Στο μεταξύ ο χειμώνας τελειώνει, ο Σουλτάνος θα κάνει το παιχνίδι που ξέρει, εμείς θα κάνουμε διασώσεις, οι Γερμανοί θα μας λένε αν δεν μπορούμε εμείς ναρθούν να μας φτιάξουν δομές εκείνοι (έχουν ξανάρθει στην κατοχή και ξέρουν) και όποιος φτάνει θα στοιβάζεται στα… επιταγμένα χωράφια της ΒΙΑΛ.
Ας κρατήσουμε όμως το εβδομαδιαίο πάγωμα, περιμένοντας από όλους να καταλάβουν τα αυτονόητα.
Αν το νούμερο των 6500 στη Χίο δεν γίνει γρήγορα 1000 δεν υπάρχει καμιά συζήτηση, τσάμπα γίνεται, τα νούμερα δεν βγαίνουν.
Αν δεν γίνει μια νέα δομή χωρητικότητας 500 ατόμων για καταγραφή, πιστοποίηση, άσυλο και επιστροφή, η ΒΙΑΛ δεν πρόκειται να κλείσει.
40 χρόνια τούρκικα να συζητάει με τους αιρετούς η κυβέρνηση χώρο δεν θα υποδείξουν.
Θα τον αποφασίσει ή ίδια, αλλά αφού οι πολίτες δούν τα νησιά να ανακουφίζονται και να εφαρμόζεται η νέα Κυβερνητική πολιτική στην πράξη.
Έτσι όπως το πάει, επίταξη – πάγωμα, πάγωμα – επίταξη με τα νούμερα αυτά μεταναστών – προσφύγων απλά κακοφορμίζουμε το πρόβλημα.
Και κάτι τελευταίο. Η Κυβέρνηση δεν έχει άλλο δρόμο απ’ το να δεί την λογική των αριθμών αλλά και την πρακτική εφαρμογή της πολιτικής της.
Ας το αναλύσουμε εδώ, δεν αναφερθήκαμε μέχρι σήμερα, αλλά μάλλον ήρθε η ώρα του.
Αν δεν συμβιβαστεί με την πραγματικότητα των αριθμών δεν θα κάνει τίποτα και θα μένει στο… πάγωμα, δηλαδή στην ΒΙΑΛ.
Αυτό γιατί δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα ΜΑΤ.
Τα ΜΑΤ είναι… κομπρεσέρ και χρειάζονται πρώτον ρεύμα, δηλαδή Εισαγγελική εντολή για να κτυπήσουν, όπου παρεμποδίζεται η εφαρμογή της πολιτικής της εκάστοτε εξουσίας, για το κοινό καλό, υποτίθεται.
Συνεπώς πρέπει να βρεθεί Δικαστικός να βάλει το… κομπρεσέρ στην πρίζα.
Δεύτερον το… κομπρεσέρ το χειρίζονται άνθρωποι και μάλιστα Αστυνομικοί, που δεν θέλουν με τίποτα να ζούν 8 ώρες την ημέρα στο… Αίπος. Δεν έχω ακούσει ΕΝΑΝ Αστυνομικό να λέει ότι θέλει να πάει εκεί.
Και τελευταίο και καθοριστικό με το… κομπρεσέρ σούπα δεν τρώς, χρειάζεσαι ένα απλό κουτάλι. Ο λόγος απλούστατος. Τα ΜΑΤ είναι μονάδες που μπορούν να επιβάλλουν την τάξη σε δρόμους, πλατείες κ.λ.π δηλαδή δρούν σε περιβάλλον πόλης.
Στα βουνά με τα δακρυγόνα άχρηστα λόγω ανοικτού χώρου και τα… πυρομαχικά, δηλαδή οι πέτρες άπειρες στα χέρια των… αντιπάλων, τα ΜΑΤ απλά θα είναι ένα κομπρεσέρ, που θα καλεστεί να φάει… σούπα.
Άρα άλλος δρόμος από τον συμβιβασμό, στο τελευταίο, δηλαδή στα Κέντρα δεν υπάρχει. Γιατί όλα τα υπόλοιπα του κυβερνητικού σχεδιασμού μπορεί να υλοποιηθούν ως έχουν.
Υ.Γ. Ο αγαπητός Nομάρχης των Χίων μετά την απελευθέρωση του 1912, ο μετέπειτα υπουργός και αργότερα Πρωθυπουργός της χώρας, ο ηγέτης του Κέντρου, λεγόμενος και «γέρος της Δημοκρατίας» Γεώργιος Α. Παπανδρέου, είχε πεί μεταξύ άλλων και το αμίμητο.
«Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού». Λέτε να είχε προβλέψει και την… ΒΙΑΛ;
