Tα καταφέρνουμε; Να βγάλουμε το μήνα με τα οικονομικά μας, εννοώ, γιατί είναι κι αυτό που μας απασχολεί τα τελευταία χρόνια. Βλέπω πολλούς από εσάς να κουνάτε αρνητικά το κεφάλι σας και έχετε δίκιο… Έτσι και πας στο σούπερ μάρκετ και ειδικότερα στο ταμείο του προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα… Και να ήταν μόνο το σούπερ μάρκετ; Υπάρχουν και οι άλλες ανάγκες… Και τι διαπιστώνεται τα τελευταία χρόνια; Ότι η second hand (δεύτερο χέρι) αγορά ρούχων και παπουτσιών παρουσιάζει αλματώδη ανάπτυξη με κατακόρυφη αύξηση των σχετικών πωλήσεων. Θα ήταν πολύ δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι αυτού του είδους η τάση προκύπτει από μία στροφή του τρόπου ζωής σε λιγότερο καταναλωτικά πρότυπα, δηλαδή σε ιδεολογικούς και αξιακούς λόγους. Οι πιο παλιοί θα θυμούνται τα δέματα που μας έστελναν συγγενείς μας από την Αμερική… Και τι περιελάμβαναν; Ρούχα και παπούτσια από δεύτερο χέρι που τότε ήταν διαδεδομένα εκεί. Και τα περισσότερα δεν φοριόταν κιόλας…
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Μιλάμε για σύγχρονη ανέχεια που αφορά την κοινωνική πλειοψηφία. Σίγουρα οι περισσότεροι δεν πεινάμε, δεν ψάχνουμε στα σκουπίδια για να φάμε ούτε ζητιανεύουμε. Αλλά, ακόμα πιο σίγουρα, δυσκολευόμαστε ολοένα και περισσότερο να καλύψουμε βασικές και όχι ιδιαίτερα βασικές ανάγκες.
Ρεαλιστικοί στόχοι για τους γονείς μας εξελίσσονται σε ανεκπλήρωτα όνειρα που δεν θα καταφέρουμε ποτέ να κάνουμε πραγματικότητα. Το στάτους μας στην κοινωνία, με όρους αγοραστικής δύναμης και πίστης, κατρακυλά σε επίπεδα που θυμίζουν τις μεταπολεμικές εποχές.
Και δεν είναι ότι δεν δουλεύουμε. Εργαζόμαστε, οι περισσότεροι, σκληρά, έχοντας μάλιστα (αυτό αφορά την τελευταία γενιά) τυπικά και ουσιαστικά προσόντα που δεν είχε καμία άλλη γενιά στη χώρα. Και όμως αυτή η φουρνιά ανθρώπων, αν δεν φύγει στο εξωτερικό, περιορίζεται στα απολύτως απαραίτητα…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
