“Εδώ κοιμόμασταν με τον συγχωρεμένο τον άντρα μου στην αυλή, την πόρτα μας δεν την κλείναμε ποτέ, ποιος καλέ να μας κλέψει; Τώρα όμως;”
Τώρα τα πράγματα είναι... διαφορετικά.
“Τετάρτη ξημερώματα”, μας είπε η κυρία Ειρήνη Τσιπουρλή, κάτοικος Φρουρίου, “είδε ένας γείτονας έναν μελαψό νεαρό, που φορούσε ένα άσπρο καπελάκι να πηδάει από την εξώπορτά μου με μια σακούλα στην πλάτη. Στη γωνία, στον Άγιο Γιώργη (το σπίτι της είναι δίπλα στην Εκκλησία) τον περίμενε ένας άλλος. Φύγανε, ο γείτονας ειδοποίησε. Εγώ κοιμάμαι κάτω, πάνω ο γιος μου. Ανοίγω και τι να δω, ο κόσμος ανάστατος. Έλειπαν ρούχα, κινητά, ρολόγια, κοσμήματα, μεγάλη ζημιά, πού να την υπολογίσω; Μετά λέω, βρε δεν λες που δεν σφάξανε το παιδί μου... Τι να πω βρε παιδιά, φώναξα την Αστυνομία, ήρθαν, με ρωτήσανε. Πόρτα κλειστή; Ναι, απαντώ. Λάθος, μου λένε, κλειστή εννοούμε, όχι τραβηγμένη και κλειστή, αλλά κλειστή με κλειδί και το κλειδί πάνω στην κλειδαριά από μέσα, αλλιώς ένας που ξέρει ανοίγει σαν κύριος. Τι να πω, αυτά τα ακούω πρώτη φορά.”
Κι εμείς κυρία Ειρήνη πρώτη φορά βιώνουμε μια Κυβέρνηση που, και με ευρωπαϊκές ευθύνες, μετέτρεψε τα νησιά μας σε φυλακές ανοικτού τύπου, με εγκλωβισμένους εδώ 2.600 ανθρώπους, χωρίς διέξοδο, χωρίς εργασία και χωρίς ελπίδα. Τώρα βιώνουμε κλοπές, τα πιο σοβαρά ακολουθούν.
Εννοείται βέβαια ότι όπου θέλουν έχουν οργάνωση... Για παράδειγμα η Αστυνομία έχει πάρει προφανώς εντολή να μην δίνει στη δημοσιότητα τις κλοπές όπως δεν έδωσε και αυτήν
