Τα ξυλάγγουρα του Στάμου στην Αμερική.... Καλλιμασιώτικες παιδικές αναμνήσεις !

Δείτε τις Φωτογραφίες
Πέμ, 30/07/2020 - 06:28

Ίσως το έχει η γενιά μου ! Ίσως να είναι απόρροια ή κατάλοιπα όσων γεννηθήκαμε μέσα στον εμφύλιο σπαραγμό ή είχαμε βιώσει μέχρι βαθιά μέσα στο μεδούλι μας την ξεγνοιασιά των παιδικών μας χρόνων παρά τις στερήσεις και πάντοτε η νοσταλγία ξυπνά και μας πηγαίνει πίσω στο χωριό μας την Καλλιμασιά την δεκαετία του 1950 .

Δύο παιδικές φωτογραφίες είναι ίσως η αιτία της σημερινής μου γραφής : του Στάμου και του Λαλάγγου Σιδερή, που με έφεραν σε διαδικτυακή επικοινωνία δια ζώσης με τον φίλο των παιδικών μου χρόνων Στάμο Στεφανάκη που έχουμε να δούμε ο ένας τον άλλο από το 1959 παρά μόνο τα δύο τελευταία χρόνια μέσω διαδικτύου που γίναμε φίλοι στο Facebook και ξαναβρεθήκαμε !

Πολυγραφότατος και ο Στάμος στην Αμερικανική ήπειρο που έχει γράψει την προσωπική του ιστορία με την παρουσία του στα πολιτιστικά δρώμενα της Καλλιμασιώτικης παροικίας αλλά και της οικογένειας που έχει δημιουργήσει με την κουλτούρα των παιδικών χρόνων της Καλλιμασιάς που κάθε χρόνο έρχονται στον Άγιο Γιάννη για τις θερινές διακοπές και την συμμετοχή του στην Παγκαλλιμασιώτικη σύναξη !

Δυστυχώς φέτος λόγω του Κορωνοϊού δεν υπάρχει καμία περίπτωση να έρθει οπότε για να γευτεί τα παραδοσιακά τρόφιμα του χωριού μας καλλιέργησε στην Αμερική τα γνήσια ξυλάγγουρα της εποχής μας και όχι τα μπάσταρδα που κυκλοφορούν στην αγορά !

Συγκινητική η γραφική του διαδρομή που μου παρέθεσε μέσω της ιστοσελίδας με τίτλο : ΔΎΟ ΣΚΎΛΟΙ ΤΟΥΣ ΤΡΑΒΟΥΣΑΝΕ !

Και γράφει ή μάλλον καλύτερα περιγράφει ο φίλος Στάμος...

 

Ύστερα από σχεδόν μισό αιώνα ξενιτιά, πάλι ξαναγύρισα στο χωριουδάκι μου , την όμορφη Καλλιμασιά !

Μια Κυριακή απόγευμα είπα να κατηφορίσω , να πάω μέχρι τον Χριστό , μήπως και δω κάνα γνωστό μια καλησπέρα για να πω και για να χαιρετίσω !

Μόνο αυτοκίνητα είδα εκεί που κάποτε , γινόταν νυφοπάζαρο , άνθρωπο δεν είδα πουθενά και ούτε κι ένα γαϊδαρο !

Άρχισα να ανηφορίζω τον κεντρικό δρόμο που πάει για τον Ανέμωνα και λίγο κοντοστάθηκα στον Άγιο Παντελεήμονα ! Εδώ θυμούμαι του Κώτσου και του Μιχάλη των Θληβήτιδων τα δυό μπακάλικα, του Μαλλιά τον καφενέ του Μύρια το κουρείο, το γυφταριό του Καραμπουζουκλή, του Σπανιόλου το κρεοπωλείο,του ψουή το σαμαράδικο και του Πανανού το πεταλωτάδικο .

Σαν έφθασα στου Παππού, με την σκέψη μου στο χωριό το παλιό, " εθαρούσα πώς θ ακούσω να καρφώνει παπούτσια ο Μηνάς και το ντάγκα-ντούγκου αφ 'της Μαυρίκενας τον αργαλειό " .

Κάθισα στα πεζούλια του Αβδελά μια ανάσα για να πάρω, να γυρίσω νοερά το υπόλοιπο χωριό ένα τσιγάρο να φουμάρω .

Άραγε τι να γίνανε τα μπακάλικα του Σακαδιού, του Κανιάτσου, του Αντρέα του Γαρή, του Ζούντα, του Ανηψιού, της Ευγενίας, του Αγλαμά , του Αναστάση ; Τα ψιλικατζίδικα της Γιαννάρας και του Παπούλα ; του Σιδερή του Γαρή; .... αμέ τα καφενεία ;   του Βαγγέλη ,του Κουλαξή, του Χατά, του Σουσούρη,του Σουρία , του Βαγγελαδιού και του Σωκράτη τα κουρεία; του Διονύση και του Καραγκού τα μαραγκούδικα,του Γκούμα και του Παγιαύλα τα τενεκετζίδικα ,τα ραφτάδικα του Κουτσουλιά,της Πιπούς, της Χριστίνας,τα τσαγκαράδικα του Τσαλίκη,του Ντίνου,τα καλαθάδικα του Κόμορου του Διαμαντή; οι φούρνοι του Μυλωνά,του Πουλάδα, του Φουστάνα ;

Τα χασαπιά του Νικολιό , της Ντούσας,του Βόλου ;

Οι μανάβηδες ο Λουλάς, ο Τζανής, ο Ζαχαρένιος ;

Οι ψαράδες ο Αφρόσιος και ο Κράς ;

Οι παστελάδες με τον ταβλά ; ο Αγλαμάς, ο Πουλερές, ο Κουτσονικόλας ;

Οι παγωτατζίδες με τις τιριτόμπες ; ο Λιωνής , το Μανωλάκι,το Φτηνό ; 

Οι μεγάλες φάμπρικες ; στο Χριστό, των Πιλεριών στον Κουματό ;

Οι καροτσιέριδες ; οι Πουλερέδες, ο Στέκας, η Μάντρα....

Με το μυαλό γεμάτο απορία και στα χείλια μου την πίκρα προχώρησα ως τον Κουματό που ΝΑ .... ανθρώπους.. βρήκα ! Πέντε έξι γεροντάκια κάτω από τον ίσκιο της γέρικης κουκουναριάς μιλάνε για νέα και παλιά και λύνουν τα προβλήματα όλης της Καλλιμασιάς .

Τους χαιρέτισα τους αγκάλιασα και τους φίλησα, δεν μπορούσα άλλο, ήθελα να μάθω.. και τους ρώτησα....

Τί έγιναν τα επαγγέλματα,  οι φωνές,η κίνηση, οι άνθρωποι στα πεζούλια, η κοινωνία ;

Γιατί δεν υπάρχουν μαγαζιά ; γιατί σιωπή,  ησυχία, σκοτάδι και κλεισούρα ;

Τι έγιναν όλοι οι άνθρωποι που τον τόπο τούτο πρίν μισό αιώνα κατοικούσανε ;

Μου απάντησαν όλοι μαζί , χωρίς καλά να το σκεφτούν , με γελαστή φωνή... με το γνωστό Καλλιμασιώτικο απόφθεγμα....

Δυό σκύλοι τους τραβούσανε !

Σταμάτης Στεφανάκης...

Καλό ξημέρωμα τίποτα άλλο δεν θα αναφέρω γιατί τα μάτια μου βουρκώσανε από τις παιδικές αναμνήσεις που απλόχερα μου χάρισε ο παιδικός φίλος της πάνω γειτονιάς της Καλλιμασιάς ο Στάμος ! 

Χίος 30 Ιουλίου 2020 

Λευτέρης Πυκνής Μαλλιάς Καλλιμασιωτης

 

Σχετικά Άρθρα