Ποιά συντέλεια, του κόσμου;
Όχι, του ανθρώπου. Και ποιά είναι η συντέλεια ενός πνευματικού ανθρώπου με 58, ναι καλά διαβάζετε 58 εκδόσεις στο ενεργητικό του;
Η συντέλεια, το τέλος δηλαδή της έκφρασης.
Και τι είναι ο πνευματικός άνθρωπος χωρίς την… έκφραση;
Η ώρα να οδηγηθεί στο τέλος, το βιολογικό τέλος, που ήρθε και για μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ με κεφαλαία γράμματα, πνευματική φυσιογνωμία της Χίου, τον Γεώργη και όχι Γιώργη, και αυτή η λεπτομέρεια έχει σημασία, Διλμπόη.
Την ώρα λοιπόν που στις 3.30 μ.μ. της Τρίτης 18/2/25 από την Εκκλησία του Μικρασιάτη Αγίου Χαραλάμπους, η Χιακή γη θα σκεπάσει το σώμα του συμπατριώτη, Θεολόγου, συγγραφέα, ποιητή, αυτού που «γέννησε» ανεπανάληπτα έργα δημιουργίας όπως τον Ιγνάτιο (Αγιομαρκάκι) τον Παρθένιο της αληθείας, την Δημοκρατία των Ουρανών, τον Γαβριήλ της Αγάπης, τους Τίμιους της χαράς, τον Μικρό Μέγα Αρσένιο, τον Άνεμο της παλληκαριάς, τα Βυζαντινά σκαλοπάτια, τον Παρθενώνα από πλαστικό και τις Ανοικτές θάλασσες, έρχεται στο μυαλό μου η εικόνα του, όταν ανέβηκε κάποια στιγμή πριν 11 χρόνια (2014) για σοβαρό λόγο, ποτέ δεν έκανε κάτι τυχαία, τα σκαλοπάτια της ΑΛΗΘΕΙΑΣ.
_Τι σου είχα πεί κάποτε Γιάννη, το τηρείς;
Βεβαίως Δάσκαλε, ανελλιπώς, από αυτούς που στέλνουν κείμενα τους, φυλάω τα χειρόγραφα (μετά προέκυψαν τα πληκτρολόγια και χάθηκε όλη η μαγεία).
_ Έτσι μπράβο, κάποτε όλα αυτά θα έχουν ανεκτίμητη αξία. Μέσα στο φάκελο, να, χώσε και τα δικά μου χειρόγραφα. Είναι από την τελευταία μου ποιητική συλλογή «Στα Συντέλεια».
Ε, τώρα…τελευταία, του αντέτεινα, υπερβολές.
_ Τι να σου πώ, δεν φταίω εγώ, το γράφει η Συλλογή «Στα Συντέλεια». Κάποτε και οι εκφράσεις τελειώνουν, δεν βλέπεις πόσο απρόοπτη είναι η ζωή;
Μου το είπε αυτό, γιατί λες από συμβολική… συντέλεια η ποιητική συλλογή ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του Αντώνη Παληού.
Δημοσιοποιώ και εγώ στην μνήμη τώρα του μεγάλου πνευματικού Δασκάλου Γεώργη Διλπόη την πρώτη σελίδα, από όλη την χειρόγραφη ποιητική συλλογή, που μου εμπιστεύτηκε και έτσι ως αποχαιρετισμό θυμίζω λίγους στίχους, που και αυτοί φανερώνουν το μέγεθος της πνευματικής απώλειας για το νησί μας.
Σημειώνω απλά ότι στο πρωτότυπο της εκτύπωσης, χρησιμοποιείται το πολυτονικό.
…«Ω ποίηση, που αρνείσαι παρακάλια.
Πεθαίνει ο λόγος κάτωχρος στα χείλη.
Ω ποίηση, που αφήνεσαι στα μάγια
Κι αναζητάς στα τάρταρα λουλούδια.
Σκορπάς τα μυρωμένα λόγια βάγια.
Ω ποίηση, στην κόμη ένα στεφάνι
του ποιητή δεν σβεί τον σαρκασμό του.»…
… «Αρχάγγελε μου, εσύ παρηγοριά μου…
Αρχάγγελε, ποιά πόρτα να χτυπήσω;
Αφού το βλέπεις, δεν υπάρχει πόρτα.
Όλα μικρά και όλα θεόρατα είναι.
Η αθάνατη βουλή που μπουσουλάει
στα σπλάχνα μας, γιατί ν’ αναστενάζει;
«Χαμένοι τρέχουμε μέσα στο χρόνο,
σέρνοντας τα πουλιά μαζί μας, τα άνθη,
στην ανομία του «κατέχω» που βουρκιάζει
τα αισθήματα διαρκώς της ανθρωπιάς μας»
Σκουλήκια στο μυαλό στριφογυρίζουν,
Κάνουν τα νεύρα πέρασμα βλακείας.
Αχ και να ξέραμε τι λέει το ρείκι,
Κοιτάζοντας κατάματα την ανεμώνη…»
Υ.Γ: Ας το πάρει σήμερα μαζί του.
Οι στίχοι από την πρώτη σελίδα της συλλογής «Στα Συντέλεια».
Χτυπάνε σήμαντρα στον ουρανό ασημένια.
Μιλήματα στο χώμα σέρνονται οργισμένα.
Στάθηκε σαν το κυπαρίσσι και δακρύζει.
«Είναι πατέρας και δεν ξέρει να ψευτίζει
το αίσθημα, που αν κυβερνιέται, σπάζει
στο λίγο εκείνο, που δεν είναι από συμφέρο
φτιαγμένο και δεν πιάνεται, δεν λιώνει,
δεν λέγεται, δεν συμβιβάζεται μ’ ασήμι,
με φως, με λάδι, με τραγούδι, με άνθος.
Αληθινό αν είναι μένει ωραίο πάθος,
μέχρι την συντέλεια των αιώνων»…
