Citrus: Μια ακόμα χαμένη επένδυση για τη Χίο

Άρθρο του Χρ. Παπαχρήστου
Τρί, 20/10/2020 - 16:49

Αγαπητοί φίλοι, τα νησιά του Βορείου Αιγαίου και τα απέναντι Μικρασιατικά παράλια αποτέλεσαν επί χιλιετίες μια αδιάσπαστη γεωγραφική, ιστορική και οικονομική κοιτίδα του Ελληνισμού. Ωστόσο, ο βίαιος και τραγικός αφελληνισμός της Μικράς Ασίας με την καταστροφή του 1922, ανάγκασε τα νησιά, των οποίων η οικονομική ζωή ήταν στραμμένη ανατολικά, να αλλάξουν προσανατολισμό και να στραφούν πλέον προς την μακρινή ηπειρωτική Ελλάδα.

Στη Χίο, από τη μια πλευρά η ναυτιλία κι από την άλλη η μαστίχα αποτέλεσαν και αποτελούν τους βασικούς αιμοδότες της τοπικής οικονομίας κι ως εκ τούτο και το βασικότερο ανάχωμα στην πληθυσμιακή αφαίμαξη.

Παρ’όλα αυτά, με τη δεκαετή οικονομική κρίση στην πλάτη και με τη νέα κρίση λόγω κορωνοϊού να πλησιάζει με γοργά βήματα, μόνο έκπληξη δεν αποτελούν τα υψηλότατα ποσοστά ανεργίας στο Βόρειο Αιγαίο γενικά αλλά και στη Χίο ειδικότερα.

Στη χώρα μας όπου διαχρονικά η έννοια της επένδυσης έχει είτε δαιμονοποιηθεί είτε συνδεθεί με την αρπαχτή, η Χίος δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.

Οι ανεμογεννήτριες ποιόν θα ενοχλούσαν στη μέση του πουθενά;  Δεν πειράζει, πήγαν απέναντι.

Για τη μονάδα με τα τηγανέλαια (που θα κατασκευαζόταν στην είσοδο της Λαγκάδας), σε ολόκληρο το νησί δεν βρέθηκε μια άλλη έκταση κατάλληλη για να προχωρήσει η επένδυση;  Δεν πειράζει...

Γιατί λοιπόν να ιδρώσει το αυτί κάποιου επειδή το Citrus έκλεισε το εργαστήριο του στον Κάμπο και μετέφερε την παραγωγική του δραστηριότητα σε μια σύγχρονη μονάδα στον Ταύρο Αττικής; (πηγή: ethnos.gr στις 23.08.2020)

Πόσες θέσεις εργασίας χάθηκαν από το νησί και πόσες ακόμα θα μπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί; Πόσες οικογένειες θα ζούσαν; Πόσοι παραγωγοί έδιναν τα προϊόντα τους στο Citrus; Τα εσπεριδοειδή της Χίου ή της Πελοποννήσου θα φτάνουν πιο εύκολα και οικονομικά στην Αττική;

Το τραγικό της όλης υπόθεσης είναι πως ακόμα κι αν οι ιδιοκτήτες του Citrus προσπαθούσαν να φτιάξουν αυτή την καινούρια μονάδα στη Χίο, όλο και κάποια επιτροπή κατοίκων θα βρισκόταν να διαμαρτυρηθεί για τη μυρωδιά των μαρμελάδων κι όλο και κάποιοι τοπικοί άρχοντες (με όραμα για τον τόπο!) θα ήταν πρόθυμοι να τους υποστηρίξουν. Οπότε μάλλον καλύτερα στην Αττική!

Επειδή λοιπόν η ανάπτυξη με εσωτερική ανακύκλωση του χρήματος έχει τα όριά της και το να γίνουμε όλοι μας δημόσιοι υπάλληλοι είναι μάλλον ανέφικτο, μήπως να ξανασκεφτούμε πως να προσελκύσουμε επενδύσεις στο νησί; 

 

 

Χρήστος Παπαχρήστου, Ψυχίατρος-Ψυχοθεραπευτής

Γενεύη, 20.10.2020

 

Υ.Γ.: 1. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η επένδυση στη Μαρίνα στο Καστέλλο με την επακόλουθη δημιουργία 300 θέσεων εργασίας αποτελεί το καλό νέο της δεκαετίας.

Υ.Γ.: 2. Αν η Χίος το 1821 μπορούσε να τρέφει 120.000 ψυχές, εν έτει 2021 μάλλον θα μπορούσαμε και καλύτερα από τις 50.000.

Σχετικά Άρθρα